Bölümler 5Şu an: 4.bölüm-Aynı Çatı Altında
Bazı insanlar hayatına gürültüyle girer.
Bazıları ise tek bir bakışla.
O Kehribar gözleri aklımdan atamıyorum.
"Saçmalama Asena" diye kendi kendime mırıldandım.
Daha adını yeni öğrendiğim birini niye düşünüyorsun ki?
Başımı iki yana sallayıp botlarımı çıkarmak için egiğilmiştim ki
Kapı iki kez tıklatıldı
Daha botlarımı çıkarmamıştım
"Komutanım."
"Gel."
Kapı aralandı.
Nöbetçi asker içeri girip asker selamı verdi.
"Albayım sizi makamına çağırıyor komutanım."
İçimden uzun bir of çektim.
Daha yeni gelmiştim.
Demek uyku yine başka bahara kalmıştı.
"Tamam asker."
Kapı kapanınca derin bir nefes verdim.
"Beni rahat bırakmayacaklar..."
Belimdeki tabancayı çıkarıp masanın üzerine bıraktım. Beremi düzelttim. Aynanın karşısına geçip kendime baktım.Aynadaki yansıma yine aynıydı.
Yorgun...
Uykusuz...
Ama dimdik.
Kapıyı çekip karargâhın koridoruna çıktım. Albayın odasına doğru gidiyordum.
Albayın kapısına geldim.
İki kez tıklattım.
"Gel."
Kapıyı açıp içeri girdim.
Asker selamı verip.
"Üsteğmen Asena Karaca. Emredin komutanım."
Albay başını kaldırıp bana baktı.
Sonra hafifçe gülümsedi.
"Rahat kızım."
Rütbe gitmişti.
İçimden gülümsedim.
"Bir şey mi oldu?"
"Önce otur."
"Komutanım..."
"Otur dedim."
İstemeye istemeye sandalyeye oturdum.
Masanın üzerindeki dosyaları kapatıp bana döndü.
"Bugünkü operasyon temizdi."
"Görevimdi."
"Biliyorum."
Bir süre sustu.
Ne zaman böyle sussa başıma iş açılacağını bilirdim.
Haklı çıktım...
"Altı aydır tek başına görev yürütüyorsun."
Başımı salladım.
"Evet."
"Sence bu normal mi?"
"Benim için normal."
"Hayır."
Kaşımı kaldırdım.
"Hiçbir asker tek başına savaşmak zorunda kalmamalı."
İçimde bir şey kıpırdadı.
Tek başıma olmayı ben seçmemiştim.
Bana kalan buydu.
Sessizliğimi korudum.
Albay derin bir nefes aldı.
"Bugün kurtardığın tim..."
Kartal Timi...
İster istemez kehribar gözler geldi aklıma.
Saçmalama Asena.
Bir kez gördün sadece.
"Onlar artık bu karargâhta görev yapacak."
"Anladım komutanım."
"Bunun seni ilgilendiren kısmı da var."
İçimden "Kesin yeni görev." diye geçirdim.
"Personel düzenlemesi yapıldı."
Masanın üzerindeki dosyayı bana uzattı.
Dosyanın ilk sayfasında kendi ismim yazıyordu.
Altında ise tek cümle.
Görev yeri değişikliği
Kalbim istemsizce hızlandı.
Sayfayı çevirdim.
Ve gözüm tek satıra takıldı.
Kıdemli üsteğmen Asena Karaca bugünden itibaren Kartal Tim'ine atanmıştır.
Gözlerimi dosyadan kaldırıp Albay'a baktım.
"Komutanım..."
"Evet."
"Ben tek başıma çalışıyorum."
"Artık çalışmayacaksın."
"Alışığım."
"Alışkanlıkların bazen insana zarar verir."
Sesim bu kez daha sert çıktı.
"Ben yeni bir tim istemiyorum."
Albay bana uzun uzun baktı.
Bakışlarında emir veren komutandan çok...
Bir baba vardı.
"Kızım..."
İşte yine...
"Korkuyorsun."
Gülümsedim.
Acı bir gülümsemeydi.
"Ben hiçbir şeyden korkmam."
"Yalan."
Sessizlik.
"Börü Timi'nden geriye sen kaldın diye bütün ömrünü yalnız geçirmek zorunda değilsin."
Boğazım düğümlendi.
O ismi duymayalı uzun zaman olmuştu.
Börü...
Ailem...
Başımı eğdim.
"Onların yerini kimse dolduramaz."
"Doldurmaya çalışmıyoruz."
Ayağa kalktı.
Masanın etrafından dolaşıp tam karşıma geldi.
Omzuma elini koydu.
"Sadece yeniden güvenmeyi öğrenmeni istiyorum."
Tam cevap verecektim ki...
Kapı çaldı.
"Komutanım."
"Gel."
Kapı açıldı.
İçeri ilk giren kişi, bugün esaretten kurtardığım kehribar gözlü yüzbaşıydı.
Asker selamı verdi.
"Yüzbaşı Aras Demir. Emredin komutanım."
İçeri girer girmez göz göze geldik.
Yine...
O kehribar gözler.
Bu adamın bakışları neden bu kadar rahatsız ediciydi?
Yoksa...
Rahatsız eden bakışları değildi de benim onlara gereğinden fazla bakıyor olmam mıydı?
"Dikkat."
Kendi kendime kızdım.
Aras bakışlarını benden çekmeden bekliyordu.
Albay ikimize de baktı.
"Sanırım Birbirinizi operasyondan tanıyorsunuz?"
"Tanıyoruz komutanım."
Aras'ın sesi her zamanki gibi sakindi.
Albay elindeki dosyayı kapattı.
"Bugünden itibaren Üsteğmen Asena Karaca da Kartal Timi'nde görev yapacak."
Oda bir anda sessizliğe gömüldü.
Ben...
Aras...
Ve yeni başlayacak bir hikâye...
Bölüm etkileşimi
