Bölümler 5Şu an: 2. Bölüm-Gölgelerin Ardından
Bazı görevler emredilir.
Bazıları ise kaderin olur.
...
Sabah saat 05.12...
Alarmın çalmasına birkaç dakika vardı.Ama ben çoktan uyanmıştım.Son zamanlarda alarma ihtiyaç duymuyordum.Kabuslar, saatten daha dakikti.Yatağımdan kalkıp pencerenin önüne yürüdüm.Karargâh yavaş yavaş uyanıyordu.Nöbet değişimleri başlamış, eğitim alanından ilk komut sesleri yükselmişti.Derin bir nefes aldım.Bugün diğer günlerden farklı görünmüyordu.
En azından şimdilik...
Dolabımı açıp üniformamı giydim.Botlarımı bağladım.Beremi başıma taktım.Aynanın karşısına geçtim.Yakamı düzelttim.Omzumdaki rütbeye kısa bir an baktım.Sonra kapı iki kez çalındı.
"Komutanım."
"Gel."
Kapı açıldı.Nöbetçi asker içeri girip asker selamı verdi.
"Albayım sizi makamına çağırıyor komutanım."
Kaşlarım hafifçe çatıldı.
Bu saatte...
Demek önemliydi.
"Tamam asker."
"Emredersiniz komutanım."
Asker çıktıktan sonra masamın üzerindeki tabancamı kılıfına yerleştirdim.Beremi düzelttim.Son kez aynaya baktım.Yorgun görünüyordum.Ama görev, yorgunluğu beklemezdi.Kapıyı kapatıp koridora çıktım.Karargâh her zamanki düzeniyle ayaktaydı.Koridor boyunca yürürken selam veren askerlere başımla karşılık verdim.Birkaç dakika sonra Albayın makamının önündeydim.Kapıyı iki kez tıklattım.
"Gel."
İçeri girip asker selamı verdim.
"Kıdemli Üsteğmen Asena Karaca."
Emredin komutanım."
Albay elindeki dosyayı kapatıp bana baktı.Sonra oturmam için sandalyeyi işaret etti.
"Otur."
"Komutanım..."
"Otur asker."
Sessizce oturdum.Masanın üzerindeki kalın dosyayı bana doğru uzattı.Dosyanın kapağında kırmızı harflerle tek kelime yazıyordu.
GİZLİ
Dosyayı açtım.İlk sayfada sınır hattının uydu görüntüsü vardı.Kırmızı kalemle işaretlenmiş bir kamp...Yanındaki not ise kısaydı.
Esir personel.
Sayfayı çevirdim.
Fotoğraflar...
Kimlik bilgileri...
Ve en üstte tek bir isim.
Yüzbaşı Aras Demir.
Ardından timdeki diğer personelin bilgileri sıralanıyordu.Albay haritanın üzerine eğildi.
"Dün gece bu kamptan son sinyal alındı."
"İçeride altı askerimiz ve tim komutanı bulunuyor."
"Canlı oldukları değerlendiriliyor."
Dosyayı sessizce kapattım.
"Görev?"
Albay gözlerimin içine baktı.
"Kampa tek başına gireceksin."
"Önceliğin personeli sağ olarak çıkarmak."
"Kimliğin açığa çıkmayacak."
"Maskeni hiçbir koşulda çıkarmayacaksın."
"Destek?"
"Mecbur kalmadıkça gönderilmeyecek."
Başımı hafifçe salladım.
"Anlaşıldı komutanım."
Albay birkaç saniye sustu.
Sonra sesi rütbeden uzaklaştı.
"Dikkat et kızım."
İlk kez belli belirsiz gülümsedim.
"Her zamanki gibi."
Ayağa kalkıp asker selamı verdim.
"Emredersiniz komutanım."
Odadan çıkar çıkmaz adımlarımı hızlandırdım.Artık hazırlanma zamanıydı.Çünkü birkaç saat sonra...
Gölge yeniden ortadan kaybolacaktı.Odamın kapısını arkamdan sessizce kapattım.Birkaç saniye olduğum yerde durdum.Her operasyon öncesi aynı sessizlik...
Aynı hazırlık...
Dolabın en alt rafını açtım.Siyah, dar kesim görev kıyafeti katlanmış hâlde duruyordu.Yanında dizlikler...
Dirseklikler...
Susturuculu tabancam...
Yedek şarjörler...
Bıçak...
Kulaklık...
Ve en köşede siyah maskem...Hepsini tek tek masanın üzerine dizdim.Üniformamı yavaşça çıkardım.Yerine siyah görev kıyafetimi giydim.Kumaş tenime tam oturuyordu.Bel kemerimi takıp tabancamı yerine yerleştirdim.Yedek şarjörleri kontrol ettim.Bıçağımı botumun içine sabitledim.Kulaklığı kulağıma taktım.Son olarak maskeyi elime aldım Parmaklarım birkaç saniye üzerinde gezindi.Her görevde aynı şey oluyordu.
Maskeyi taktığım anda...
Asena Karaca geride kalıyordu.
Maskeyi yüzüme geçirdim.
Aynanın karşısına geçtim.Karşımdaki kişi artık ben değildim.Ne bir rütbe vardı...
Ne bir isim...
Sadece görev vardı.
Silahımı son kez kontrol ettim.
Emniyet...
Şarjör...
Namlu...
Her şey hazırdı.Masanın üzerindeki bordo bereme kısa bir an baktım.Bu görevde bana eşlik etmeyecekti.Beremi usulca masaya bıraktım.Çünkü bu operasyona Kıdemli Üsteğmen Asena Karaca gitmiyordu.
Bu operasyona...
Gölge gidiyordu.
Kapıyı açıp sessiz adımlarla koridora çıktım.Karargâh her zamanki hareketliliğiyle ayaktaydı.Beni gören askerler asker selamı veriyordu.Başımı hafifçe eğerek karşılık verdim.Kimse biraz sonra aynı koridorlardan isimsiz biri olarak geçeceğimi bilmiyordu.Helikopter pistine vardığımda motor çoktan çalışmaya başlamıştı.Pilot beni görünce ayağa kalktı.
"Komutanım."
Başımı sallayarak karşılık verdim.Hiç konuşmadan helikoptere bindim.Kapak kapandı.Pervaneler hızlandı.Karargâh yavaş yavaş geride kalırken gözlerimi önümde duran haritaya çevirdim.Hedef belliydi.Görev belliydi.Hata yapma şansım yoktu.
Çünkü bu gece...
Bir tim ya eve dönecekti...
Ya da ben dönmeyecektim.Helikopterin motor sesi gecenin sessizliğini yararak ilerliyordu.Başımı hafifçe yana çevirip aşağıdaki araziye baktım.
Dağlar...
Kayalıklar...
Ve karanlığın içine gömülmüş sınır hattı...Kulaklığımdan pilotun sesi duyuldu.
"Komutanım, hedef bölgeye bir dakika."
Haritayı son kez açtım.
İniş noktası...
Kamp...
Tahliye rotası...
Hepsini zihnime bir kez daha kazıdım.Haritayı kapatıp kemerimi çözdüm.Silahım yerindeydi.Kulaklığım çalışıyordu.Maskem yüzümü tamamen kapatıyordu.Hazırdım.Pilot yeniden konuştu.
"İniş için izin istiyorum komutanım."
"İzin verildi."
Helikopter irtifa kaybetmeye başladı.Pervanelerin oluşturduğu rüzgâr, yerdeki tozu ve kuru otları savuruyordu.Kapak açılır açılmaz yüzüme sert bir gece ayazı çarptı.Hiç vakit kaybetmeden aşağı atladım. Botlarım sert zemine sessizce bastı.Helikopter birkaç saniye daha yerde kaldı. Pilot bana son kez baktı.
"İyi görevler komutanım."
Başımı hafifçe eğerek karşılık verdim.Birkaç adım geri çekildim.Helikopter yeniden yükseldi.Pervanelerin sesi giderek uzaklaştı.Kısa süre sonra gecenin içinde tamamen kayboldu.
Artık yalnızdım.
Önümde uzanan karanlık, görev arkadaşım olmuştu.Bulunduğum noktadan kamp görünmüyordu.Sadece uzakta belli belirsiz birkaç ışık seçiliyordu.Diz çöküp çevreyi dikkatlice inceledim.
Rüzgârın yönünü...
Araziyi...
Kayalıkların konumunu...
Sessizliği...
Her şey olması gerektiği gibiydi.Ayağa kalktım.Kayalıkların gölgesini kullanarak ilerlemeye başladım.
Ne acele ediyordum...
Ne de gereksiz yere yavaşlıyordum.Her adımım hesaplıydı.Yaklaşık on dakika sonra kampın dış çevresi görüş alanıma girdi.Projektörler belirli aralıklarla çevreyi tarıyordu.
Nöbet kulübeleri...
Çadırlar...
Devriye gezen silahlı kişiler...
Hepsi yerli yerindeydi.Yakındaki büyük bir kayanın arkasına geçip çömeldim.Kulaklığımdan sessiz bir cızırtı yükseldi.
"Durum?"
Kısa ve net cevap verdim.
"Hedefe ulaştım."
"Devam et."
"Anlaşıldı."
Telsizi susturdum.Bakışlarımı yeniden kampın üzerine çevirdim.Artık her adım, içeride esir tutulan askerleri sağ salim çıkarmak içindi.Derin bir nefes aldım.Ve karanlığın içinde sessizce ilerlemeye devam ettim.Rüzgâr kuru toprağı havalandırıyordu.
Etraf...
Fazla sessizdi.
Silahımı çıkarmadım.Önce dinledim.
Kuş sesleri...
Rüzgâr...
Ve uzaktan gelen boğuk konuşmalar...Demek kamp gerçekten vardı.Ağaçların arasından ilerlemeye başladım.Her adımımı hesaplayarak atıyordum.
Ne dal kırıldı...
Ne de yaprak hışırdadı.Dakikalar sonra kamp görüş alanıma girdi.
Tahmin ettiğimden büyüktü.Çadırlar...
Nöbetçiler...
Silahlı devriyeler...Doğrudan saldırmak intihar olurdu.Bir kayanın arkasına çömeldim.
Sabır...
En güçlü silahtı.
Bir süre sonra kampın diğer tarafında bağrışmalar yükseldi.Ardından insanlar koşuşturmaya başladı.Bir araç arızalanmış olmalıydı.Herkes o tarafa yönelmişti.Tam beklediğim fırsat...Hiç vakit kaybetmeden gölgelerin arasından süzüldüm.
Bir çadırın...
Sonra diğerinin...Kimse dönüp bakmadı bile.Sanki orada hiç bulunmamıştım.İlerledikçe sesler netleşmeye başladı.Bağıran bir kadın vardı.
"Yapmayın!"
Ardından sert bir tokat sesi duyuldu.Çenem istemsizce sıkıldı
Ama duygular...Görevden sonra yaşanırdı.
Şimdi değil.Sesin geldiği büyük çadıra yaklaştım.Girişte iki nöbetçi vardı.
Birkaç saniye bekledim.İkisinin de dikkati dışarıdaki kargaşaya kayınca sessizce yanlarından geçtim.Nefes alışlarını bile değiştirecek kadar yaklaşmıştım.Ama beni fark etmediler. İçeri adım attım.
İlk gördüğüm şey...
Yerde yaralı yatan genç bir kadındı.Biraz ilerisinde elleri bağlı iki kadın daha vardı.Duvarın dibinde darp edilmiş askerler oturuyordu.
Ve odanın tam ortasında...
Omzunda rütbesi bulunan bir yüzbaşı...Yüzü morluklarla doluydu.
Başını yavaşça kaldırdı.Kehribar gözleri benim bulunduğum noktaya çevrildi.Bakışlarımız buluştu.Tek bir kelime konuşmadık.Konuşamazdık da.Çünkü odanın diğer ucunda, elinde silahıyla duran adam henüz beni fark etmemişti.Parmağımı yavaşça dudaklarıma götürdüm.
Sessiz...
En ufak bir hareket bile bütün planı bozabilirdi.Yüzbaşı belli belirsiz başını eğdi.
Anlamıştı.Tam o sırada odanın diğer ucundaki adamlardan biri bana döndü.
"Sen..."
Bakışları omzumdaki armaya takıldı.
Yüzündeki ifade bir anda değişti.
"Komutan!"
Sesi çadırın içinde yankılandı.
"Bu..."
Bir adım geri çekildi.
"Gölge!"
O tek kelime bütün çadırın havasını değiştirdi.Az önce rahat tavırlarla konuşan adamlar bir anda silahlarını bana çevirdi.Raşit yavaşça ayağa kalktı.Beni baştan aşağı süzdü.
"Demek sonunda karşılaştık."
Cevap vermedim.
Bakışlarım odanın içinde dolaştı.
İki sivil...
Altı asker..
Bir yüzbaşı...
Öncelik belliydi.
Raşit alaycı bir gülümsemeyle konuştu.
"Tek başınasın."
"Yeter."
Sesim sakindi.
"Çok oluyorsun Raşit. Sınırı aşıyorsun. Rahat dur."
Raşit güldü.
"Emir mi veriyorsun?"
"Hayır."
Bir adım daha attım.
"Seçenek sunuyorum."Çadırın içini ağır bir sessizlik kapladı.Kimse tetiğe dokunmuyordu.Çünkü ilk ateş edenin karşılık göreceğini biliyorlardı.Telsizimi kulağıma götürdüm.
"Gölge konuşuyor."Karşı taraftan binbaşının sesi duyuldu.
"Dinlemedeyim."
"Hedef doğrulandı. Rehineler sağ.""Destek gönderiyorum."
"Destek istemiyorum."
Kısa bir sessizlik oldu.
"Sebep?"
"Zaman yok."
"Anlaşıldı."
Telsizi kapattım.Bakışlarımı yeniden Raşit'e çevirdim.
"Bu iş...
Sesim çadırın içinde yankılandı.
"...bugün bitecek."
Yüzbaşı ilk kez konuştu.
"Sen kimsin?"
Başımı hafifçe ona çevirdim.
"Bunu bilmeniz gerekmiyor komutanım."Tekrar karşımdakilere döndüm.
"Göreviniz hayatta kalmak.Benim görevim ise sizi buradan çıkarmak."Yüzbaşının gözleri bir an bile üzerimden ayrılmıyordu.Kim olduğumu çözmeye çalışıyordu.
Çözemeyecekti.
Çünkü bu görevde bir isim yoktu
Sadece...
Gölge vardı.
Çadırın içinde ağır bir sessizlik hâkimdi.Kimse ilk hamleyi yapmaya cesaret edemiyordu.Raşit gözlerini benden ayırmadan yavaşça gülümsedi.
"Demek herkesin korktuğu Gölge sensin."
Cevap vermedim.Sessizlik bazen verilen en güçlü cevaptı.Bakışlarım odanın içinde dolaştı.
Kapı...
Pencereler...
Çıkış yolları...
Yaralılar...
Her ayrıntıyı zihnime kazıyordum.Raşit alaycı bir tavırla ellerini iki yana açtı."Tek başına koskoca kampa girdin."Başımı hafifçe yana eğdim.
"Yanlış."
İlk kez yüzündeki ifade değişti."Ben buraya girmedim."Bir adım daha attım.
"Ben buraya kadar geldim."
Raşit'in kaşları çatıldı. Tam o sırada dışarıdan telaşlı ayak sesleri duyuldu.Bir adam nefes nefese çadırın girişine geldi.
"Komutan!"
Raşit gözünü benden ayırmadan konuştu.
"Ne var?"
"Batı tarafındaki devriyeden haber alınamıyor."
Çadırın içindeki herkes kısa süreliğine birbirine baktı.Bir diğeri söze girdi.
"Kuzey nöbet noktası da cevap vermiyor."
Raşit'in bakışları yeniden bana çevrildi.Birkaç saniye sustu.
"...Sen."
Cevap vermedim.Sadece baktım.O an anlamıştı.Kampa girdiğim andan beri yaşanan sessizliğin sebebi bendim.Bu düşünce adamlarının yüzüne de yansımıştı.Fısıldaşmaya başladılar.
"Gerçekten o..."
"Nasıl içeri girdi?"
"Hiç kimse görmedi mi?"
Korku...
En sessiz silahtı.Raşit öfkeyle bağırdı.
"Kesin sesinizi!"
Çadır yeniden sessizliğe gömüldü.Yüzbaşı ilk kez dikkatle bana baktı.Sesini alçaltarak konuştu.
"Planın ne?"
Gözlerimi ondan ayırmadan cevap verdim.
Birazdan çıkacağız."
"Ya onlar?"
"Onlar bizi durdurmaya çalışacak."
"Sen?"
"Ben onları oyalayacağım."
Yüzbaşı başını iki yana salladı.
"Tek başına olmaz."
"Olur."
Sesim her zamanki gibi sakindi.
"Çünkü onların hedefi siz değilsiniz."
Bakışlarımı yeniden Raşit'e çevirdim.
"Hedef benim."
Raşit hafifçe gülümsedi.
"Doğru."
Silahını yavaşça kaldırdı.
"Bu gece buradan yalnızca birimiz çıkacak."Maskemin altında derin bir nefes aldım.
"Yanılıyorsun."
Bir an durdum.
"Buradan çıkacak olanlar..."
Başımı hafifçe arkamdaki askerlere çevirdim.
"...hepsi."
Sonra tekrar Raşit'e baktım.
"Ben görevimi yarım bırakmam."
Çadırın içindeki gerilim artık elle tutulacak kadar ağırdı.Kimse konuşmuyordu.Herkes...
İlk hareketi bekliyordu.Gözleri hâlâ bendeydi.Sanki yıllardır beklediği biri karşısına çıkmıştı.Silahını yavaşça bana doğrulttu.
"Hiçbiriniz kıpırdamayın."
Sesi bu kez adamlarınaydı.
"Özellikle siz..."
Bir anlığına arkamdaki askerlere baktı.
"Kimse ateş etmeyecek."
Adamlar şaşkınlıkla birbirlerine döndü.
"Komutanım ama—"
"Emrimi tekrar ettirmeyin!"
Çadır yeniden sessizliğe gömüldü.Raşit birkaç ağır adımla bana yaklaştı.
"Senin peşinde kaç yıldır olduğumu biliyor musun?"
Cevap vermedim.
"Seni öldürmek istemiyorum."
Bir adım daha attı.
"Seni canlı istiyorum."
Maskemin ardındaki bakışlarım değişmedi
"İstediğin her şey gerçek olmaz."
Raşit kısa bir kahkaha attı.
"Hâlâ aynı soğukkanlılık..."
Başını hafifçe iki yana salladı.
"Şimdi anlıyorum neden senden bu kadar korkuyorlar."
"Yanlış."
İlk kez sözünü kestim."Benden korkmuyorlar."Bakışlarımı tek tek adamlarının üzerinde gezdirdim.
"Başarısız olmaktan korkuyorlar."
Raşit'in yüzündeki tebessüm silindi.Çenesi kasıldı.
"Yine kibirlisin."
"Hayır."
Sesim her zamanki gibi sakindi.
"Sadece gerçeği söylüyorum."
O konuşurken göz ucuyla odanın tamamını izlemeye devam ediyordum.
Yüzbaşı...
Diğer askerler...
Yaralı kadın...
Arka taraftaki çıkış...Hepsi hâlâ olması gereken yerdeydi.Yüzbaşıyla göz göze geldim.En ufak bir baş hareketi yaptım.
Başını belli belirsiz eğdi.
Anlamıştı.
Raşit bunu fark etmedi.Bütün dikkati bendeydi.İstediğim de buydu.
"Gölge..."
dedi alçak bir sesle.
"Bu kez kaçamayacaksın."
"Denediğini hatırlıyorum."
Kısa bir sessizlik oldu.
"Başaramadığını da."
Raşit'in gözlerinde öfke parladı.Silahını bana doğrultmayı sürdürüyordu.Ben ise en ufak bir geri adım atmadım.Çadırın içindeki herkes nefesini tutmuştu.İki taraf da ilk hamleyi bekliyordu.Benim için önemli olan tek şey ise çatışmak değildi.Arkamdaki insanların o çadırdan sağ çıkmasıydı.
Ve bunun için...
Raşit'in dikkatinin birkaç saniye daha üzerimde kalması yeterliydi.Çadırın içindeki sessizlik uzadıkça uzuyordu.Raşit'in silahı hâlâ üzerime doğrultulmuştu.Ben ise tek bir adım bile geri çekilmedim.Göz göze kaldık.İkimiz de ilk hamleyi bekliyorduk.Raşit, alaycı bir gülümsemeyle konuştu.
"Demek efsane dedikleri kişi bu."
Cevap vermedim.Sessizlik, bazen en ağır cevaptı."Maskenin arkasına saklanıyorsun."
"Ben saklanmıyorum."
Sesim sakindi.
"Ben görünmemeyi seçiyorum."Raşit'in kaşları çatıldı.
"Yıllardır peşindeyim."
"Bulamadın."
"Seni bugün burada bitireceğim."
"Deneyebilirsin."
Çadırın içindeki adamlar birbirlerine baktılar.Hiçbiri konuşmuyordu.Komutanlarının ilk kez bu kadar temkinli davrandığını görüyorlardı.Raşit gözlerini bir an olsun üzerimden ayırmıyordu.Tam da istediğim buydu.Göz ucuyla yüzbaşıya baktım.Ardından arka çıkışı.Sonra tekrar Raşit'e döndüm."
"Dışarıdaki adamlarımı sen mi etkisiz hâle getirdin?"Birkaç saniye sustum.
Sonra yalnızca tek kelime söyledim.
"Evet."
Çadırın içinde derin bir sessizlik oluştu.Adamların yüzündeki güven yerini huzursuzluğa bıraktı.Raşit'in çenesi kasıldı.
"Tek başına..."
"Yeterince."
Bu cevap, içeridekilerin birbirine bakmasına yetmişti.İlk kez korku, yüz ifadelerine açıkça yansıyordu.Raşit öfkesini bastırmaya çalışarak derin bir nefes aldı.
"Silahını bırak."
"Hayır."
"Emir veriyorum."
"Emirlerini adamların uygular."
Sözlerim biter bitmez yüzbaşına kısa bir bakış attım.Bakışlarımız yalnızca bir saniye sürdü.Ama yeterliydi.Yüzbaşı ne demek istediğimi anlamıştı.Sessizce askerlerine baktı.Kimse fark etmeyecek kadar küçük bir baş hareketi yaptı.
Tim hazırdı.Raşit hâlâ benimle konuşuyordu.
"Bütün bunların sonu ne olacak sanıyorsun?"
"Görev tamamlanacak."
"Ya sen?"
"Ben ikinci plandayım."
Bu cevap Raşit'i kısa süreliğine duraksattı.Tam o anda dışarıdan yüksek sesli bir alarm duyuldu.
Çadırın dışından koşuşturan ayak sesleri yükseldi.Bir adam telaşla içeri girdi.
"Komutan! Dış çevrede hareketlilik tespit edildi!"
Raşit sertçe döndü.
"Ne hareketliliği?"
"Kesin değil... Ama kuzey hattında iz var."
Raşit'in dikkati bir anlığına kapıya kaydı.Beklediğim fırsat buydu.Elimi yumruk yapıp bel hizamda kısa bir işaret verdim.Yüzbaşı bunu anında gördü.
"Tim."
Sesi alçaktı ama kararlıydı.
"Arka çıkış."
Askerler yaralıları da yanlarına alarak sessizce hareket etmeye başladı.Raşit yeniden bana döndüğünde ben hâlâ aynı yerde duruyordum.Hiç kıpırdamamıştım.Onun bütün dikkati yine bendeydi.Arkasındaki insanların birer birer uzaklaştığını ise henüz fark etmemişti.
Görev ilerliyordu.Plan da öyle.
Ve ben...
Hâlâ Gölge'den başka kimse değildim.
Raşit'in bakışları üzerimdeydi.
Bir an...
Sonra bir an daha...
Ardından çadırın arkasından gelen ayak seslerini fark etti.Başını sertçe o yöne çevirdi.
"Durun!"
Sesi çadırın içinde yankılandı.Ama artık çok geçti.Yüzbaşı ve tim arka çıkıştan uzaklaşmaya başlamıştı.Raşit öfkeyle bana döndü.
"Beni oyaladın."Cevap vermedim.
Öfkesi giderek büyüyordu.
"Yakalayın onları!"
Çadırın içindeki adamlar bir an tereddüt etti.Raşit bu kez bağırdı.
"Ne bekliyorsunuz!"Tam harekete geçecekleri sırada bir adım öne çıktım.Çadırın çıkışıyla onların arasına girdim. Hiç acelem yokmuş gibi dimdik duruyordum.
Adamlar birbirlerine baktılar.Hiçbiri ilk adımı atmaya cesaret edemedi.Raşit dişlerini sıktı.
"Çekil önümden."
"Hayır."
"Onlar kaçıyor."
"Farkındayım."
"Soğukkanlılığın sonunu getirecek."
"Belki."
Sesim yine aynı sakindi.
"Ama bugün değil."
Raşit öfkeyle silahını bana doğrulttu.
"Gölge!"İlk kez sesinde öfkenin yanında sabırsızlık da vardı.
"Senin yüzünden aylardır kurduğum plan dağılıyor."
"Planın zayıfmış."
Bu cümle çadırın içindeki havayı daha da ağırlaştırdı.Raşit'in adamlarından biri temkinli bir sesle konuştu.
"Komutanım... Tim uzaklaşıyor."
Raşit gözünü benden ayırmadan cevap verdi.
"Onlar bekler."
Kısa bir sessizlik oldu.
"Önce Gölge."
İşte beklediğim söz buydu.Bütün dikkatini üzerime toplamıştı.Arkamdaki insanların güvenli mesafe kazanması için gereken süreyi elde etmiştim.Telsizimin kulaklığından cızırtılı bir ses geldi.
"Durum?"
Ses çok kısıktı.Kimsenin duyması mümkün değildi.Ben de aynı sakinlikle cevap verdim.
"Tim çıkışa ilerliyor."
"Sen?"
"Birkaç dakika daha."
"Destek gönderelim."
"Hayır."
"Neden?"
"Gerek yok."
Telsizi kapattım.
Raşit dikkatle yüzüme baktı.
"Kiminle konuştun?
"Senin bilmeyeceğin biriyle."
Raşit hafifçe başını eğdi.
"Bugün seni burada bırakmayacağım."
"Denemekte özgürsün."
Rüzgâr çadırın girişini hafifçe dalgalandırdı.Dışarıdaki sesler giderek uzaklaşıyordu.Bu, istediğim tek şeydi.Görev henüz bitmemişti.Ama ilk aşama başarıyla tamamlanmıştı.
Şimdi geriye..
Gölge'nin de o kamptan iz bırakmadan ayrılması kalıyordu.
...
Bölüm etkileşimi
