17. BÖLÜM

Alya nefes almak istemiyordu. Ona göre bu hayat artık bi hiç. Önce annesi ve abileri öldü. Sonra babası onu 18 yaşına kadar dövdü. Ve şimdi ise Mert, Alyayı aldatırken Alya gördü. Bi kaç dk sonra sınıf arkadaşlarından biri Kübranın yanına geldi.

Kız: Kübra, resepsiyon da odanın anahtarı açılıyor. Yani şey, resepsiyona gidip oda numaranı diyosun ve o da senle gelip kapıyı açmanızda yardımcı oluyor. Ben de yeni geldim. Az önce duydum olayları. Umarım kendine zarar vermemiştir.

Kübra: umarım umarım dedi hızlıca. Devam etti: Ahmet, ben resepsiyona gidiyorum. Birazdan Alyayı çıkarıcaz. Diyip gitti. Gidiyorken Merti gördü. Mert, Kübraya bakıyordu. Kübra, Merte kötü bakışlar atıp yoluna devam etti.

Kübra yanında resepsiyondan biri ile geldi. Resepsiyon görevlisi kapıyı açtı.

Ahmet: Künra, ben giriyim.

Kübra: tamam.

Sadece Ahmet girdi. Ahmet içeriye girer girmez kapıyı kapattı. Kübra dışarda herkese neden tek Ahmet girdi diye açıklama yapıyordu. Ahmet odayı görünce durumun ne kadar kötü olduğunu anladı.

Ahmet: Alya. Alya. Tek ben geldim. Hadi çık. Derken etrafa bakıyordu. Tuvalete ve yatağın altına baktı. Hemen dolaplara bakmaya yöneldi. İçinden Alya lütfen orda olmasın diyordu. Çünkü dolap içine hava hiç geçirmiyor dercesine az geçiriyordu. İlk Derya'nın dolabına baktı. Bi oh çekti ama Alyanın dolabına bakmamıştı. Hızlıca Alyanın dolabınının kağını da açtı. Alya kapı açılınca yere düştü. Ve kafasını yere çarptı. Ahmet gözleri büyüdü.

Ahmet: Alya! Diye bağırdı. Hemen yere oturdu ve Alyanın nefesini kontrol etti. Çok zor nefes alıyordu.

Ahmet hemen kalkıp kapıyı açtı. Kübra merakla Ahmet'e bakıyordu.

Ahmet: Kübra, Alya çok zor nefes alıyor. Diyip içeri girdiler. Kübra, Alyanın bu halini görünce donup kaldı.Hemen Alyanın yanına gitti. Yanağına yavaşça vurdu.

Kübra: Alya. Alya. Alya. Derken vurmaya devam ediyor du. Alya gözlerini aralayıp baktı.

Kübra: Alya. Dedi.

Alya: noldu bana?

Ahmet: kriz geçirdin.

Alya: Mert. Mert yüzünden. Derken yine ağlamaya başladı. Kübra, Alyanın başını kucağına koyup sarıldı.

Kübra: artık hayatın da Mert diye biri yok. Bi daha o güzel caınını bu gereksiz için üzme. Tamam mı? Alya, Kübranın bu lafına güldü.

Ahmet: Alya. Bi daha canına kıymaya kalkma. Anladın mı? Ömrümden ömür gitti.

Alya, Kübranın kucağından kalktı. Göz yaşlarını sildi.

Alya: özür dilerim. Ama ne yapabilirim? Annem ve abilerim zaten öldü. Babam benden tiksiniyor. Sevgilim... Onun beni seveceğini sanmıştım. Ama o da gözümün önünde beni aldattı. Sen olsan ne yapardın? Son cümlesini derken Ahmet ve Kübra birbirine baktı.

Ahmet: sorunlarını bizle paylaş. Ailen olmaya bilir. Ama ben varım. Annem var, babam var. Kübra var. Sevgilin mi? Ben zaten sana ilk geldiğin de ondan uzak durmanı söylemiştim.

Alya: peki, sizle sorunlarımı paylaşırım. Ama ben Merte çok güvenmiştim. N'oldu da bi anda da böyle yaptı anlamadım.

Kübra: hayatını bi erkek için boşa harcama. Diyip durdu. Sonra devam etti: Ahmet hariç. Dedi.

ARKADAŞLAR BİR BÖLÜM DAHA GELİCEK ONDAN BU BÖLÜM KISA OLDU. KİTABA SIK BÖLÜMLER ATMAYA ÇALIŞICAM. ÇÜNKÜ OKUL AÇAILINCA MÜSAİT OLAMICAM. ÇOK BAKAMICAM. BEĞENİ ve YORUM YAPMAYI UNUTMAYIN.