O kedi cin miydi?

3. Bölüm
☆Işıklar kapandı,Karanlıkla yüzleşmeye hazır mısınız? Başlıyoruz...
~Hatay'dan yeni dönmüştüm. Yol yorgunluğu kemiklerime işlemişti.
Ablam Cemile'nin işi için yapılan bir sunuma gitmiştik. Burası bizim için yabancı değildi. Kerime, Şilan ve ben buraya sık gelirdik. Aile toplantısı gibiydi.

Sunum salonunda herkes masalara oturmuştu. Kahve, not defterleri, projektörün ışığı...
Ben yorgunluktan masaya gidemedim. Köşedeki geniş koltuğa çöktüm. Gözlerimi kapatıp 5 dakika dinlenecektim sadece.

Sonra onu gördüm.

Salonun köşesinde. Duvarla koltuğun birleştiği yerde.
İlk defa görüyordum. Simsiyah bir kedi. Tüyleri öyle siyahtı ki ışığı yutuyordu. Gözleri yok gibiydi. Sadece iki tane boşluk.
Hiç kıpırdamadan bana bakıyordu.

Tüylerim diken diken oldu. "Saçmalama" dedim içimden. "Sadece bir kedi."

Koltuğun kenarına daha çok yaslandım. Yorgundum.

Ve o an oldu.

Belime... koltuğa yaslı olan yerime... buz gibi bir parmak dokundu.
Tek bir parmak. Yavaşça.
Ardından vücudumun her yerine iğneler batıyormuş gibi bir his. Binlerce küçük iğne. İçeriden.

Ağzımdan istemsiz kısık bir "ıhh" sesi çıktı. Hemen doğrulup etrafıma baktım. Arkamda kimse yoktu. Sadece o kedi. Ve o kedi hala bana bakıyordu. Ama bu sefer bakışı farklıydı. Alay eder gibiydi. Ürkütücüydü.

Kalktım. "Hava almam lazım" dedim ve çıktım. O gece fazla üstünde durmadık.

Eve gidince dayanamadım anlattım.

Masada bir sessizlik oldu.

İlk Kerime konuştu. Sesi titriyordu.
"Sunumdayken gözlerimi kapattım bir an. Rüya gibiydi. Kavgalı olduğum kardeşim karşımdaydı. Elinde bıçak vardı. Beni öldürmeye geliyordu. Çığlık atıp uyandım. Tam o anda başımı kaldırdım... o siyah kedi karşımdaydı. O kadar korktum ki 10 saniye nefes alamadım."

Sonra Şilan.
"Ben de gördüm. Ayağıma geldi, sürtündü. Sevdirmek istedi sandım, eğildim. Gözlerine baktım. Bana gülümsüyordu. Kedi gülümsemez ki... Değil mi? Korkup tekme atıp kovdum onu."

En son ablam Cemile fısıldadı.
"Ben onu gördüğüm an içim ürperdi. Sunumun sonuna doğru karnıma... sanki biri bıçak sapladı. Canım yandı. Hemen karnıma baktım. Hiçbir şey yoktu. Sonra da koluma biri dokundu sandım. Döndüm. Yanımda kimse yoktu."

Dördümüz. Aynı oda. Aynı kedi. Dört farklı kabus.

O günden sonra o sunum salonuna bir daha gitmedik.
Ama bazen rüyamda hala o koltuktayım. Ve belime o buz gibi parmak dokunduğunda uyanıyorum.
Karnımın ortasında da küçük bir iz var. Bıçak izi değil. İğne deliği gibi.

Ve en kötüsü ne biliyor musun?
O kediyi bir daha hiç kimse görmedi. Sanki sadece bizi seçmişti.

(Bölüm nasıl arkadaşlar umarım beğenirsiniz😘)