Kırmızı gözler

1. Bölüm
☆Işıklar kapandı,Karanlıkla yüzleşmeye hazır mısınız? Başlıyoruz...
~ Gecenin üçüydü.

Köyde geceler şehir gibi değildi. Ne araba sesi, ne sokak lambası. Sadece kurbağaların sesi ve arada bir köpek havlaması. Ay yoktu. Pencereden içeri giren tek şey zifiri karanlık ve samanlık kokusuydu.

O gün biraz erken uyumuştum. Yorgundum.
Ama gece yarısını geçince alt karnımda bir sızı uyandırdı beni. Tuvaletim gelmişti.

Köy evinde tuvalet dışarıdaydı. Avlunun en köşesinde, tahta kapılı, soğuk bir yapı. Annem hep "Gece tek başına gitme" derdi. Gülüp geçerdim.

Yataktan kalktım. Ayaklarım tahta zemine değince "gıcır" diye ses çıkardı. Battaniyeyi omzuma aldım. El feneri yoktu. Zaten ay da yoktu. Kapıya kadar ezberimle yürüdüm.

Kapının demir kolu buz gibiydi. Derin bir nefes aldım ve "bismillah" deyip çevirdim.

Kapı açıldığı anda dünya durdu.

Karşımda, avlunun tam ortasında bir şey duruyordu.

Boyu uzundu. İnsana benziyordu ama değildi. Simsiyahtı. Geceyi yırttığı için değil, gecenin kendisinden yapılmış gibiydi.
Ama en kötüsü gözleriydi.

İki tane kıpkırmızı nokta. Kor gibi yanıyordu. İnsan gözü öyle parlamaz. Hayvan gözü de öyle bakmaz. Bana bakmıyordu. Beni deliyordu.

Kalbim bir anda boğazıma geldi. Kaçmak istedim ama ayaklarım beton gibiydi.

Sonra oldu.
Hiç ses çıkarmadan, bir anda bana doğru koşmaya başladı. Rüzgar bile esmedi. Sadece o kırmızı gözler büyüdü, büyüdü...

Çığlık atamadım. Akciğerlerimdeki hava bitti. Son gücümle geri döndüm, kendimi içeri attım ve kapıyı çarptım. Sürgüyü takamadım bile.

Yatığıma koştum. Battaniyeyi kafama kadar çektim. Titriyordum. Nefes alışlarım o kadar hızlıydı ki göğsüm acıyordu. "Duyuyor mu beni?" diye düşündüm.

Ve sonra geldi.
"GÜÜÜM"
Kapı. Dış kapı. O kadar sert açılıp kapandı ki evin camları titredi.
Ardından ayak sesi. Avluda. Taşların üstünde. Ağır ağır. Benim kapıma doğru geliyordu.

Gözlerimi sımsıkı kapadım. Fatiha okumaya başladım. Dilim dolaşıyordu. "İyyake na'budu ve iyyake nesta'in..."

Ayak sesleri kapının önünde durdu. 3 saniye. 5 saniye.
Sonra uzaklaştı. Avlunun öbür ucuna gitti. Ve bitti.

En son hatırladığım şey dua okurken uykuya dalmamdı.

O günden sonra gece 3'ten sonra asla tuvalete gitmedim.
Ve hala bazen geceleri gözümü kapattığımda o iki kıpkırmızı noktayı görüyorum.

(Arkadaşlar her bölümde yeni bir korku hikayesi gelicek umarım beğenirsiniz😘)