Bölüm - Beyaz Fırtınanın Önündeki Fırtına

Sabah erken saatlerdi.
Lina aynanın karşısında durmuş, beyaz önlüğünü düzeltiyordu.
Elleri hafif titriyordu.
Ama bu korkudan değildi.
Bu… özlemdi.
Yıllarca hayalini kurduğu şeydi bu.
Derin bir nefes aldı.
Aynadaki yansımasına baktı.
“Hazırım…” diye fısıldadı.
Kapıyı açtığında Karan oradaydı.
Sanki bütün gece beklemiş gibi.
Lina bir an durdu.
Karan onu baştan aşağı süzdü.
Ama bu bakış… farklıydı.
İlk kez… gurur vardı içinde.
“Doktor hanım…” dedi hafif alayla.
Lina gözlerini devirdi.
“Abartma.”
Karan başını salladı.
“Yok… abartmıyorum.”
Bir an sustu.
Sonra ciddi bir sesle:
“Hazırsan… gidelim.”
Hastane…
Beyaz duvarlar, hızlı adımlar, telaşlı sesler.
Lina içeri girer girmez… değişti.
O korkusuz, mesafeli kız gitmişti.
Yerine… işine aşık bir doktor gelmişti.
Hızlıydı.
Netti.
Güçlüydü.
Karan onu uzaktan izliyordu.
Kollarını bağlamış, duvara yaslanmıştı.
Ama gözleri…
Sadece Lina’daydı.
“Doktor hanım, buraya bakabilir misiniz?”
Genç bir erkek hemşire Lina’nın yanına geldi.
Lina hemen döndü.
“Tabii, ne oldu?”
Adam biraz fazla yaklaştı.
Birlikte eğildiler, hasta dosyasına baktılar.
Adam bir şeyler anlatırken… Lina dikkatle dinliyordu.
Ama Karan…
Sadece mesafeye bakıyordu.
Çenesi sıkıldı.
Gözleri karardı.
Birkaç dakika sonra Lina doğruldu.
“Teşekkür ederim,” dedi gülümseyerek.
Adam da gülümsedi.
“Ne demek, her zaman.”
İşte o “her zaman” kelimesi…
Karan’ın sinirine dokundu.
Lina arkasını döndüğünde Karan tam karşısındaydı.
“İşin bitti mi?”
Sesi sakindi.
Ama altı… hiç sakin değildi.
Lina kaşını kaldırdı.
“Daha yeni başladım.”
Karan bir adım yaklaştı.
“O çocuk kim?”
Lina anlamamazlıktan geldi.
“Hangi çocuk?”
Karan’ın bakışları sertleşti.
“Yanında dikilen.”
Lina hafifçe güldü.
“Kıskandın mı?”
Karan anında cevap vermedi.
Sadece baktı.
Uzun uzun.
Sonra yavaşça:
“Gereksiz samimiyetleri sevmem.”
Lina kollarını bağladı.
“Bu benim işim.”
Karan başını eğdi.
“Ben de seni korumakla yükümlüyüm.”
Lina bir an durdu.
Sonra hafifçe yaklaştı.
Gözlerinin içine bakarak:
“Koruma adı altında… karışma.”
Bu cümle… netti.
Karan sustu.
Ama geri de adım atmadı.Lina hastayla ilgilenirken, aynı hemşire tekrar yanına geldi.
Bu sefer biraz daha rahattı.
“Gerçekten çok iyi iş çıkarıyorsunuz,” dedi.
Lina gülümsedi.
“Teşekkür ederim.”
Adam devam etti:
“Buraya yeni geldiniz ama…”
Cümlesini bitiremedi.
Çünkü Karan araya girdi.
“İşi bittiyse uzaklaş.”
Ses alçaktı.
Ama tehdit gibi.
Adam dondu kaldı.
Lina anında döndü.
“Karan!”
Karan gözlerini ondan ayırmadı.
“Ben konuşuyorum.”
Lina sinirlendi.
“Benimle konuşuyor!”
Kısa bir sessizlik.
Gerilim.
Herkes fark etti.
Lina derin bir nefes aldı.
Sonra Karan’a baktı.
Gözlerinde hem sinir…
Hem de garip bir sıcaklık vardı.
“Bu kadar kıskanç olma…” dedi alçak sesle.
Karan eğildi.
Sadece onun duyacağı şekilde:
“Olmamı istemiyorsan… başkalarına gülme.”
Lina’nın kalbi hızlandı.
Ama bu sefer…
Gülümsemesini saklamadı. Hastane koridoru her zamanki gibi kalabalıktı.
Koşturan hemşireler, sedyeler, telaşlı sesler…
Ama Lina’nın içindeki huzur… ilk kez gerçekti.
Bir hastanın dosyasını incelerken arkasından bir ses geldi:
“Doktor hanım, acil bir durum var, gelir misiniz?”
Lina hiç düşünmeden döndü.
“Tabii, nerede?”
Adam yolu gösterdi.
Lina hızlı adımlarla peşinden gitti.
Ama bu koridor…
Diğerlerinden daha sessizdi.
Daha karanlık.
Lina bir an duraksadı.
“Burada mı?”
Adam cevap vermedi.
Tam o anda…
Arkasından biri kolunu sertçe tuttu.
Lina refleksle dönmeye çalıştı ama ikinci biri ağzını kapattı.
“Mmgh—!”
Sesini çıkaramadı.
Kalbi hızlandı.
Ellerini kurtarmaya çalıştı ama güçlüydüler.
Onu hızla boş bir odaya sürüklediler.
Kapı kapandı.
Lina nefes almaya çalışıyordu.
Ama biri arkasından serum kablosunu boynuna doladı.
Bir anda…
Hava kesildi.
Lina’nın gözleri büyüdü.
Ellerini kabloya götürdü.
Çekmeye çalıştı.
Ama daha çok sıkıldı.
Nefesi daraldı.
Gözleri doldu.
Baş dönmeye başladı.
“Bırak…” diyemedi bile.
Sadece çırpındı.
O anda…
Kapı bir anda kırıldı.
Gürültü bütün odayı doldurdu.
Karan.
Gözleri karanlıktı.
Hiç düşünmeden içeri daldı.
İlk adamı yakaladığı gibi duvara çarptı.
“Lan—!”
İkinci adam Lina’yı bırakmadan hamle yaptı.
Ama Karan durmadı.
Yumruğu sertti.
Temiz.
Adam yere yığıldı.
Serum kablosu gevşedi.
Lina yere düşmek üzereydi.
Ama Karan onu yakaladı.
“Lina!”
Sesi ilk kez… panikti.
Lina’nın gözleri yarı kapalıydı.
Nefes almaya çalışıyordu.
Ama zor.
Çok zor.
Karan arkasını döndü.
Yerdeki adamlara baktı.
Gözlerinde merhamet yoktu.
Birine tekme attı.
“Kim gönderdi lan sizi!”
Cevap yok.
Sadece inleme.
Karan dişlerini sıktı.
Ama daha fazla oyalanmadı.
Lina’yı kucağına aldı.
Sanki kırılacakmış gibi.
Ve koştu.
Hastane çıkışı…
Gece havası sertti.
Karan Lina’yı dikkatlice yere değil, banka benzer bir yere oturttu.
Ama Lina artık kendinde değildi.
Bayılmıştı.
Karan’ın nefesi düzensizdi.
Elleri titriyordu.
Ama yüzü… hâlâ sertti.
Yanındaki adam koşarak geldi.
“Abi ne oldu—”
Karan bir anda döndü.
Gözleri delirmiş gibiydi.
“Doktor lan bu kız!” diye bağırdı.
Sesi yankılandı.
“Doktor!”
Adam sustu.
Karan devam etti, sesi titriyordu ama öfke doluydu:
“Bu kız insan kurtarıyor… anlıyor musun?”
Eliyle Lina’yı gösterdi.
“Buna zarar verdiler!”
Bir adım yaklaştı adamına.
“Bir daha nasıl bakacak o zıkkıma he ?
Sesi düştü ama daha tehlikeli oldu:
“Serum kablosuyla boğmaya çalıştılar…”
Kısa bir sessizlik.
Sadece Karan’ın nefesi duyuluyordu.
Sonra dizlerinin üstüne çöktü.
Lina’nın yüzüne baktı.
Saçlarını yavaşça kenara itti.
İlk kez…
Gerçek korku vardı gözlerinde.
“Gözlerini aç…” diye fısıldadı.
Ama Lina hareketsizdi.
Karan başını eğdi.
Alnını Lina’nın alnına yasladı.
Ve gözlerini kapattı.Gece sessizdi.
Ama Karan’ın içinde…
Fırtına kopuyordu.
Ve o an…
Herkes için kötü bir şey başlıyordu.