4.Bölüm-Sesiz Yakınlik

Villanın sabah sessizliği, Lina’nın adımlarını yumuşakça karşıladı.
Karan mutfakta kahvesini hazırlıyordu, bakışları onu izliyordu ama Lina bunu fark etmedi.
“Günaydın,” dedi Lina, hafif gülümseyerek.
“Günaydın,” diye yanıtladı Karan, sessiz ve nazik.
Lina kahvesini aldı, masaya oturdu.
“Teşekkürler… kahve için,” dedi, mesafeli ama içten.
Karan hafifçe gülümsedi, sessizce kahvesini yudumladı.
“Her zaman,” dedi sadece.
Öğleden sonra, Lina villada kendi işlerini yaparken Karan sessizce odasının önünden geçti.
Ama bu sefer Lina ona bir şey söylemeden, sessizce bakışlarını ona çevirdi.
Karan fark etti ve sessizce gülümsedi.
“Sen mesafeli kalıyorsun… ama… yanındayım, güzelim,” dedi içinden, sessiz ama kararlı.
Lina hafifçe başını salladı, mesafesini korudu.
Ama içinde bir huzur vardı, Karan’ın sessizliği ve nazikliği onu rahatlatıyordu.
Akşamüstü, Lina mutfakta yemek yaparken Karan sessizce yanına geldi.
“İhtiyacın var mı?” dedi yumuşak bir sesle.
Lina başını salladı:
“Hayır… kendi başıma halledebilirim.”
Karan sessizce başını salladı, centilmen tavrı ile ona yardım etmeden, sadece izledi.
Lina hafifçe gülümsedi; mesafe hâlâ vardı ama artık sert değildi.
Ve villada sessizlik çöktü…
Ama bu sessizlik, önceki fırtınalardan çok daha huzurluydu.Lina odasına çekilmişti, pencereden gelen güneş ışığı kitap sayfalarına vuruyordu.
Sessizce okuyor, arada kendi kendine mırıldanıyordu.
Karan sessizce kapıyı araladı, bakışlarını Lina’dan ayırmadan durdu.
“Kitap okumak… bence en saçma şeylerden biri,” dedi, kaşlarını çatarak.
Lina başını kaldırıp hafifçe gülümsedi:
“Sen öyle sanıyorsun… ama çok güzel, tavsiye ederim. Hem sakinleştiriyor.”
Karan göz ucuyla kitaba baktı, sonra yavaşça elini uzattı ve aldı.
“Peki… bir sayfa okuyayım,” dedi sessizce.
Ama daha ilk sayfayı okur okumaz, kaşlarını çattı, kitabı masaya bıraktı ve hafif bir iç çekti:
“Yuh… gerçekten saçma!”
Lina gülerek başını salladı:
“İşte bu yüzden senin için tavsiye ettim.”
Karan hafifçe omuz silkti, ama içten içe Lina’nın kitap sevgisine hayran kalmıştı.
Sessizlik tekrar çöktü ama odada küçük bir gülümseme ve hafif komiklik vardı.Karan kapının kenarına yaslandı, Lina hâlâ kitabın sayfalarını çeviriyordu.
“Peki…” dedi Karan, hafifçe kaşlarını kaldırarak,
“sen en çok hangi tür kitapları seviyorsun?”
Lina bir an durdu.
Düşündü… gözleri dalıp gitti.
Sonra yavaşça konuştu:
“Aşk… seviyorum. Ama… imkansız aşk.”
Karan kısa bir “hmm” dedi.
Bakışları bir an derinleşti.
“Tamam…” diye mırıldandı ve hiçbir şey demeden odadan çıktı.
Aradan biraz zaman geçti.
Lina hâlâ kitabını okuyordu ki kapı tekrar açıldı.
Karan içeri girdi…
Ama bu sefer elleri doluydu.
Bir sürü kitap.
Hepsi… aşk romanı.
Lina şaşkınlıkla ayağa kalktı:
“Sen… bunlar ne?”
Karan omuz silkti, sakin ve normal bir şeymiş gibi:
“Seviyorsun diye.”
Lina’nın gözleri büyüdü.
Bir an ne diyeceğini bilemedi.
Sonra… yavaşça yaklaştı.
“Elinle tek tek mi seçtin?”
Karan başını hafifçe salladı:
“Evet… ama bazıları bana saçma geldi, yine de aldım.”
Lina istemeden gülümsedi.
Kalbi… ilk kez yumuşadı.
“Teşekkür ederim…” dedi sessizce.
Ve bir anlık tereddütten sonra—
Karan’a sarıldı.
Karan dondu kaldı.
Nefesi durdu sanki.
Ama hareket etmedi.
Sadece… o anın geçmemesini istedi.
Lina hemen geri çekildi, utangaç ve mesafeli:
“Şey… refleks…”
Karan hafifçe gülümsedi:
“Refleksler bazen doğruyu söyler.”
Lina gözlerini kaçırdı.
Ama dudaklarının kenarında… küçük bir tebessüm vardı. Lina yatağa uzanmıştı, elinde kitap.
Gözleri parlıyordu.
“Bu kitaptaki adam var ya…” dedi heyecanla,
“çok karizmatik, güçlü, böyle gizemli…”
Karan kaşlarını çattı, sessizce dinliyordu.
Lina devam etti:
“Bir de kıza olan sevgisi… yani imkansız ama vazgeçmiyor…”
Karan’ın çenesi gerildi.
Bakışları sertleşti.
“Saçma,” dedi kısa ve net.
Lina başını kaldırdı, gözleri şaşkın ama sonra…
Bir anda kahkaha attı.
“Sen… kurgusal karakterleri mi kıskandın?” dedi gülerek.
Karan sustu.
Hiçbir şey demedi.
Ama bakışları… her şeyi söylüyordu.