5.Bölüm - Sesiz Kıskançlık

Lina kitabı kapattı ama yüzündeki o hafif gülümseme hâlâ duruyordu.Karan onu izliyordu.
Sessizce.Ama içten içe… sabrı inceliyordu.“Bu kadar gülünecek ne var?” dedi Karan, sesi sakin ama altı dolu Lina omuz silkti.
“Kitap… sen anlamazsın.”
Karan kaşını kaldırdı.“Anlamam, evet. Ama seni güldüren şeyi merak ederim.”Lina bir an durdu.Sonra tekrar o hafif gülümsemeyle:“Adam… kız için her şeyi yapıyor. Ama kız ona rağmen kaçıyor.”
Karan’ın bakışları bir anda sertleşti.
“Kaçan hep haklı değildir.”
Lina başını kaldırdı.Göz göze geldiler.Bazen kaçmak… hayatta kalmaktır.”O an odanın içindeki hava değişti.
Karan bir adım yaklaştı.Ama bu sefer dokunmadı.Sadece baktı.Uzun uzun Sonra yavaşça:
“Kitaplardaki adamlar gibi değilim ben.”
Lina hiç geri adım atmadı “Zaten ben de kitap karakteri değilim. Kısa bir sessizlik Sonra Lina tekrar kitabını açtı.
Ama artık okumuyordu Karan da arkasını dönüp camın önüne geçti Ama gitmedi Gitmiyordu. Gece olmuştu.Lina yine aynı koltukta, aynı kitapla oturuyordu Ama bu sefer anlatıyordu “Bak şimdi… adam kızın saçlarını kulağının arkasına atıyor…”Karan arkasını dönmeden:“Saçını kendisi atamaz mı?”Lina güldü.“Romantik olan bu işte.”“Saçma.” Ama sesi bu sefer düz değildi.Lina devam etti:“Sonra diyor ki… ‘sen benim en zayıf yerimsin.’”
Karan aniden döndü.Bakışları sertti.“Zayıf olmak… aptallıktır.”
Lina kaşlarını kaldırdı. “Yok… sevmek.”
Bir an… Karan hiçbir şey diyemedi. Lina kahkaha atarak:
“Sen kurgusal karakterleri kıskandın” Karan sustu Gözleri Lina’nın üzerindeydi Bu sefer saklamadı. Lina’nın kahkahası yavaşça sustu Odanın içinde ağır bir sessizlik kaldı Karan hâlâ ona bakıyordu Bu sefer farklıydı Daha derin.Daha tehlikeli.Lina hafifçe kaşlarını çattı:Ne bakıyorsun öyle?”Karan bir adım yaklaştı.
Yavaş.
Acele etmeden.
“Sen… fazla rahat gülüyorsun.”
Lina geri çekilmedi.
Ama gülümsemesi silindi.
“Sanane Karan başını hafif eğdi.Gözleri Lina’nın gözlerinde kilitliydi:“Sanane dediğin şeyler… genelde benim meselem oluyor.”
Bir an Sessizlik Kalp atışı gibi Lina bu sefer bakışlarını kaçırdı Karan fark etti Ve ilk kez… çok hafif gülümsediLina kitabı kapattı ama yüzündeki o hafif gülümseme hâlâ duruyordu.Karan onu izliyordu.
Sessizce.Ama içten içe… sabrı inceliyordu.“Bu kadar gülünecek ne var?” dedi Karan, sesi sakin ama altı dolu Lina omuz silkti.
“Kitap… sen anlamazsın.”
Karan kaşını kaldırdı.“Anlamam, evet. Ama seni güldüren şeyi merak ederim.”Lina bir an durdu.Sonra tekrar o hafif gülümsemeyle:“Adam… kız için her şeyi yapıyor. Ama kız ona rağmen kaçıyor.”
Karan’ın bakışları bir anda sertleşti.
“Kaçan hep haklı değildir.”
Lina başını kaldırdı.Göz göze geldiler.Bazen kaçmak… hayatta kalmaktır.”O an odanın içindeki hava değişti.
Karan bir adım yaklaştı.Ama bu sefer dokunmadı.Sadece baktı.Uzun uzun Sonra yavaşça:
“Kitaplardaki adamlar gibi değilim ben.”
Lina hiç geri adım atmadı “Zaten ben de kitap karakteri değilim. Kısa bir sessizlik Sonra Lina tekrar kitabını açtı.
Ama artık okumuyordu Karan da arkasını dönüp camın önüne geçti Ama gitmedi Gitmiyordu. Gece olmuştu.Lina yine aynı koltukta, aynı kitapla oturuyordu Ama bu sefer anlatıyordu “Bak şimdi… adam kızın saçlarını kulağının arkasına atıyor…”Karan arkasını dönmeden:“Saçını kendisi atamaz mı?”Lina güldü.“Romantik olan bu işte.”“Saçma.” Ama sesi bu sefer düz değildi.Lina devam etti:“Sonra diyor ki… ‘sen benim en zayıf yerimsin.’”
Karan aniden döndü.Bakışları sertti.“Zayıf olmak… aptallıktır.”
Lina kaşlarını kaldırdı. “Yok… sevmek.”
Bir an… Karan hiçbir şey diyemedi. Lina kahkaha atarak:
“Sen kurgusal karakterleri kıskandın” Karan sustu Gözleri Lina’nın üzerindeydi Bu sefer saklamadı. Lina’nın kahkahası yavaşça sustu Odanın içinde ağır bir sessizlik kaldı Karan hâlâ ona bakıyordu Bu sefer farklıydı Daha derin.Daha tehlikeli.Lina hafifçe kaşlarını çattı:Ne bakıyorsun öyle?”Karan bir adım yaklaştı.
Yavaş.
Acele etmeden.
“Sen… fazla rahat gülüyorsun.”
Lina geri çekilmedi.
Ama gülümsemesi silindi.
“Sanane Karan başını hafif eğdi.Gözleri Lina’nın gözlerinde kilitliydi:“Sanane dediğin şeyler… genelde benim meselem oluyor.”
Bir an Sessizlik Kalp atışı gibi Lina bu sefer bakışlarını kaçırdı Karan fark etti Ve ilk kez… çok hafif gülümsedi