2.BÖLÜM - Sırlar ve Mesafe

Villanın kapısı sessizce kapandı.
Lina artık depoda değildi.
Fakat farklı odalarda… yine de Karan’ın kontrolü altındaydı.
Karan göz ucuyla Lina’yı izliyordu.
Ama bu sefer sert değil, nazik, dikkatli ve koruyucuydu.
“Yorulmuşsun gibi,” dedi kısık sesle, elinde küçük bir paketle geldi.
Tatlılar, kahveler… Lina’nın marketten getirdiği hiçbir şey artık boşa gitmeyecek gibi görünüyordu.
Lina utangaçça başını eğdi:
“Beni… zorlamıyorsun yani…”
Karan hafifçe gülümsedi:
“Zorlamak mı? Hayır… sadece seviyorum seni mutlu görmeyi.”
Lina bir tatlıyı alıp denedi.
“Hmm… fena değil,” dedi, ufak bir gülümsemeyle.
Karan ise gözlerini ayırmadan izledi, içi kıpır kıpır.
Günler geçti, rutin devam etti.
Bir sabah Lina karnının ağrıdığını fark etti.
Karan onu görünce hemen yanına geldi.
“Bir şey mi oldu?” dedi yumuşak bir sesle.
Lina hafifçe başını salladı, utanarak:
“Sadece biraz ağrıyor…”
Karan anladı. Sessizce mutfağa gidip çikolata getirdi.
“Bunu ye, rahatlatır,” dedi ve Lina’nın eline uzattı.
Ama ağrı kesilmedi.
Karan bir sıcak su torbası getirdi, Lina’nın karnına koydu.
“Şimdi biraz daha iyi olacak,” dedi, nazik ve dikkatli.
Lina bakışlarını kaçırdı, utangaçtı.
Ama içten içe… Karan’ın yanında güvenli hissediyordu.
Bir öğleden sonra… Lina villadan çıkmak istedi.
“Ben markete gidicem,” dedi hızlıca.
Karan hafifçe kaşlarını çattı.
“Dışarı güvenli değil, sen söyle ben alayım,” dedi sakin ama kararlı.
Lina utangaçça kulağına eğildi, sessiz bir fısıltıyla:
“Ped… alabilir misin?”
Karan sadece hafifçe gülümsedi, bakışları yumuşak ama anlam doluydu.
“Tamam… sen merak etme, hallederim,” dedi.
Ve villada her şey bir nebze daha… dengelendi.Lina marketten dönerken adımları yavaşlamıştı.
Karnı ağrıyordu… öyle ki bir an durup gözlerini kapadı.
Villaya girdiğinde hemen odasına yöneldi.
Ama ağrısı dayanılmaz hale gelince, gözleri doldu.
Sessizce yatağa çöktü, nefesi titrek.
Karan durumu fark etti.
Hemen odasına girdi.
“Güzelim… böyle yapma, bak ben de üzülüyorum. Elimden bir şey gelmiyorsa…” dedi, sesi titrek ve kırılgan.
Lina gözyaşlarını silmeye çalıştı ama sinirle başını kaldırdı:
“Çok git bu odadan… sanane benden!”
Karan bir an durdu, bakışları keskinleşti.
“Sen… böyle sinirleniyorsun ve ben… elimden bir şey gelmiyorsa… sadece bakmakla yetiniyorum. Beni üzüyorsun!”
Lina dudaklarını sıktı, kalbi hızlı hızlı atıyordu.
“Ben… ben de sana kızgınım! Çok git bu odadan!”
Karan sessizce bir adım geri çekildi.
Ama gözleri hâlâ onu izliyordu, içi yanıyordu.
“Tamam… tamam,” dedi kısık bir sesle, nazik ama kırgın.
“Bu senin alanın. Sakinleşene kadar bekleyeceğim.”
Lina nefesini toparlamaya çalıştı.
Ama gözleri hâlâ nemliydi.
Karan sessizce kapıda durdu, bakışları dolu, kalbi kırık…
Ve içinden sadece bir cümle geçti:
“Bir şekilde… seni hep koruyacağım.” Oda sessizdi.
Lina karnını kucağına almış, gözleri uzaklara dalmıştı.
Artık Karan’dan hiçbir şey istemiyordu.
Dokunmasına bile izin vermiyordu.
Karan sessizce oturdu, bir adım uzak.
Nazik ve anlayışlıydı.
“Tamam… ne istersen yapabilirsin,” dedi, sesi yumuşak ama içi yanıyordu.
“Sana dokunmayacağım, seni rahatsız etmeyeceğim.”
Lina başını salladı, bakışları donuktu.
Karan derin bir nefes aldı.
“Ama sana bir şey söylemem gerek,” dedi.
Gözleri Lina’nın gözlerinde kayboldu.
“Ben… sana 5 senedir aşığım,” dedi, kelimeler yavaşça dökülüyordu.
“Ama seni karanlığıma çekmek istemedim… uzaktan sevdim… Hata… iki sene önce… üstüne sarı bir elbiseyle kafede oturuyordum, kahve içip bir şeyler yazıyordun… Doğru mu Lina?”
Lina gözleri büyüdü, kalbi sıkıştı.
“Sen… nasıl bir pisliksin!” diye bağırdı, sesi titreyerek.
“Beni böyle izliyordun… uzaktan… ve bana söylememişsin?”
Karan sessizdi, başını eğdi.
“Üzgünüm… seni korumak istedim. Ve… seni kaybetmekten korktum.”
Lina dudaklarını sıktı, gözlerinden yaş süzüldü.
“Ben… seni asla sevmeyeceğim,” dedi kararlı, soğuk ve mesafeli.
Karan sessizce başını salladı.
Sakince ama kırık bir şekilde fısıldadı:
“Tamam… bunu anlıyorum… ama hislerim değişmeyecek.”
O an odada sadece sessizlik vardı.
Ve Lina, tüm kalbiyle… Karan’dan uzak duruyordu. Lina pencereye yaslandı, gözleri uzaklara dalmıştı.
Karan kapının eşiğinde sessizce duruyordu, bakışları hüzün dolu.
“Ben… hep buradayım,” dedi sadece, sessiz ve nazik.
Lina başını salladı, gözleri dolu ama soğuk:
“Ben senden hiçbir şey istemiyorum.”
Karan derin bir nefes aldı, sessizce geri çekildi.
Ve oda sessizliğe gömüldü.