3. Bölüm – Aynı Yerde Değil(Güntekin’in Ağzından)

Asil’in bana baktığında ne gördüğünü bilmiyorum.
Ama ben ona baktığımda, kaybetmek istemediğim bir şeyi görüyordum.
Son zamanlarda aramızda bir sessizlik vardı. Önceden de susardık ama bu farklıydı. Bu sessizlik, dolu değildi. Boştu. Ne söylesem düşüp kırılacakmış gibi hissediyordum.
Asil bana “iyiyim” dediğinde rahatlamıyordum. Çünkü gerçekten iyi olan biri böyle söylemezdi. İyi olan biri, bunu açıklama ihtiyacı duymazdı.
Onu zorlamak istemedim. Sevdiğin insanı köşeye sıkıştırmak, sevgiye yakışmaz diye düşündüm. Ama beklemek de can yakıyordu. Ne kadar beklersem, o kadar geride kalıyordum.
Bazen elini tuttuğumda, elimde kalmıyordu sanki. Fiziksel olarak oradaydı ama duygusu başka bir yerdeydi. Bunu hissetmemek imkânsızdı. İnsan sevdiği kişiyi hisseder. Hissedemediğinde de anlar.
Bir şeylerin değiştiğini kabullenmek istemedim. Çünkü kabullenirsem, adım atmam gerekecekti. Ve ben, atacağım adımın bizi ayırmasından korkuyordum.
Asil susuyordu.
Ben de susuyordum.
Ama iki sessizlik yan yana gelince, aradaki boşluk daha da büyüyordu.
Bir gece kendi kendime şunu sordum:
“Ben mi fazlayım?”
Bu soru insanın içine oturuyor. Çıkmıyor. Ne kadar güçlü olmaya çalışırsan çalış, bir yerden sızıyor.
Asil’e baktım.
Hâlâ aynıydı.
Ama artık benimle aynı yerde değildi.
Ve ben, bunu değiştiremeyeceğimi ilk kez o gün hissettim.