3. Bölüm – Aynı Yerde Değil

Güntekin’le birlikteyken kendimi kötü hissetmiyordum.
Ama iyi de hissetmiyordum.
Bu arada kalmışlık, günlerdir içime çökmüştü. Onun yanındayken rahat olmam gerekiyordu, bunu biliyordum. Çünkü Güntekin güvenliydi. Ne yapacağı belliydi. Sürprizi yoktu. Beni üzmezdi. En azından bilerek.
Ama bazen insan üzülmediği bir yerde de sıkışabiliyordu.
Güntekin konuşurken onu dinliyordum. Gerçekten dinliyordum. Ama içimde bir şey karşılık vermiyordu. Cümleleri anlıyordum, sesini seviyordum ama içimde yankılanmıyordu. Sanki biri bana çok tanıdık bir şarkıyı çalıyor ama ben artık o şarkıyı sevmiyordum.
Bunu kendime itiraf etmek istemedim.
Çünkü sevilmek kolay bulunan bir şey değildi. Hele Güntekin gibi biri tarafından sevilmek… İnsan bunu kolay kolay çöpe atamazdı. Ben de atmadım. Tutundum. Zorladım.
“İyiyim,” dedim her sorduğunda.
“Yorgunum,” dedim sustuğumda.
“Bir şey yok,” dedim uzaklaştığımda.
Bir şey vardı.
Ama adını koyarsam gerçek olacaktı.
Bazen Güntekin’e bakarken suçluluk hissediyordum. Gözlerindeki o sakinliği bozmak istemiyordum. O bana bakarken bir gelecek görüyordu belki. Ben ise sadece bugünü zar zor taşıyordum.
Bir akşam yan yana otururken elimi tuttu. Eli sıcaktı. Tanıdıktı.
Elimi çekmedim.
Ama içimden de tutmadım.
İşte o an anladım:
Sorun kavga değildi.
Sorun sevgisizlik de değildi.
Sorun, aynı yerde olmamaktı.