7.Bölüm

3. Bölüm sonu😊

Yaz geldiğinde, tercih sonuçları açıklanmıştı. Herkes farklı şehirleri konuşuyordu. Defne ile Ömer ise Ankara’da aynı bölüme yerleşmişlerdi: Psikoloji.

O gün yağmur yağıyordu. Yazın ortasında gelen beklenmedik bir yağmur. İkisi parktaydılar, kaçmak yerine yağmurun altında yürümeye devam ettiler.

“Islanıyoruz,” dedi Defne gülerek.

“Birlikte ıslanıyorsak, sorun değil,” dedi Ömer.

Bir ara Defne durdu. “Ömer… bana söz ver. Ne olursa olsun, beni unutma. Ben senin gökyüzün olmak istiyorum, gece gündüz fark etmeksizin yanında kalan.”

Ömer onun yüzünü ellerinin arasına aldı. “Sana söz veriyorum. Ne zaman göğe baksam seni hatırlayacağım. Çünkü sen, benim yıldızımsın Defne.”

Ve o an, ilk kez gerçekten öpüştüler. Yağmur altında, duyguların tüm çıplaklığıyla. Bu sadece bir öpücük değil, bir mühürdü. Birbirlerinin hayatına atılan bir imza.
Üniversite başlamıştı. Yepyeni bir ortam, yeni arkadaşlar, yeni dersler… Ama bazı şeyler hiç değişmemişti. Sabahları birlikte kahve içmek, notları paylaşmak, ders arasında gülüşmek…

Ömer bir gün Defne’ye bir defter uzattı. İçinde yazdığı şiirler vardı. Her biri Defne için yazılmıştı.

Defne sayfaları çevirirken gözyaşlarına engel olamadı.

“Bu… çok özel.”

Ömer başını eğdi. “Çünkü sen öylesin. Ve ben seni her satırda yaşamak istedim.”

Defne defteri göğsüne bastırdı. “Ben de seni her nefeste.”

Artık Defne geçmişin izlerini taşıyan ama geleceğe yürüyen bir genç kadındı. Hayat ona birçok zorluk getirmişti ama o pes etmemişti. Her düşüşte bir el uzanmıştı. Her karanlıkta bir fısıltı… Ömer.

Kitap yazma hayali gerçek oluyordu. İlk romanını bastırmak üzereydi. Adını düşündü:
“Küllerinden Doğanlar”
Alt başlık: Bir babanın sessizliği, bir kızın çığlığı ve bir aşkın yankısı...

O gece, yıldızlar çok parlaktı. Ve gökyüzüne bakan iki genç, birbirlerine döndüler.

“Hazır mısın ikinci kitap için?” dedi Ömer.

Defne gülümsedi. “Sen yanımda olursan, her hikâyeye hazırım.”
Günler geçtikçe Defne ve Ömer’in arası sadece yakınlaşmakla kalmadı, iç içe geçti. Ömer’in küçük sürprizleri, Defne’nin içindeki çocuğu şefkatle uyandırıyordu. Bazen okul çıkışı sinema bileti buluverirdi çantasına gizlenmiş, bazen kampüste yürürken eline bir kitap tutuştururdu: "Okurken seni düşündüm."

Bir gün, kampüs bahçesinde Defne bir ağacın altında kitap okuyordu. Güneş yaprakların arasından süzülüyor, rüzgâr saçlarını okşuyordu. Ömer yaklaştı, sessizce yanına oturdu. Başını Defne’nin omzuna yasladı.

"Hiç korktun mu benden?" diye sordu Defne birden.

"Hiç. Ama sen kendinden korktun bazen. Ben onu fark ettim."

Defne’nin gözleri doldu. "Kendimden korkmak... doğru. Çünkü bazen hissettiğim şeyler fazla geliyor. Bu kadar mutlu olabilmek... Babamın ardından gelen bu huzur bana yabancı."

Ömer gözlerini onun gözlerine dikti. "Huzur yabancı değil. Unutulmuş bir dost gibi sadece. Şimdi geri dönüyor. Ve ben seninle o huzura yürümek istiyorum."

Defne başını salladı, gözlerinden düşen damla Ömer’in avcuna düştü.

"Yürü o zaman. Ama ben ağır gelirim, geçmişimle birlikte."

"Sen yürürken taşıdığın her şey hafifliyor. Çünkü sen artık sadece geçmişinle değil, geleceğinle de varsın."
Bir akşam Defne'nin annesi aniden hastalandı. Apar topar hastaneye gittiler. Nefes darlığı, çarpıntı… Doktorlar strese bağladı.

Defne koridorun bir köşesinde otururken, Ömer elinde sıcak çikolata ile geldi. "İzin vermediler ama gizlice getirdim," dedi.

Defne kıkırdadı ama gözleri hâlâ nemliydi. "Annemi kaybetmekten çok korkuyorum."

"Kaybetmeyeceksin. Ama korkman seni insan yapıyor. Biz bu hayatta sevdiklerimizi kaybetmemek için dua ederiz, ama bazen gitmeler bize yeni yer açar."

"Babam gitti... Onun yerini kimse dolduramaz."

Ömer başını eğdi. "Ben onun yerini dolduramam. Ama seninle birlikte onun yokluğunda nasıl var olunur, onu öğrenebilirim."

Defne iç çekti. Ömer’in varlığı, hayatının en kırık yerlerine bile şiir gibi dokunuyordu.

Bir gün, kampüsten çıkarken yağmura yakalandılar. Sırılsıklam ıslanırken Ömer Defne’nin elini tuttu. "Koşalım mı?" dedi.

"Hayır," dedi Defne. "Kaçmayalım. Yağmurdan kaçmak istemiyorum. Çünkü şu an her şey doğru."

Ömer durdu, onun gözlerine baktı. Saçlarından damlalar süzülüyordu. Sonra ansızın eğildi ve Defne’yi öptü.

Yağmur, dudaklarının birleştiği anda aralarındaki her korkuyu sildi. Geçmişin gölgeleri, geleceğin bilinmezliği… O an sadece onlar vardı. Ve dünya sessizdi.

O gece Defne günlüğüne şunu yazdı:

"Bir insan hayatına başka birini alırken korkar. Ya giderse? Ya kırarsa? Ama bazen birini sevmek, bütün korkuları kucaklamak gibidir. Ömer’i seviyorum. Babamın gidişiyle içimde açılan boşlukta filizlendi bu sevgi. Ve şimdi o boşluk, sevgiyle doluyor. Yavaş yavaş. Sessizce. Ama sonsuzca."

Defne o sabah güne göğsüne saplanan bir ağırlıkla uyandı. Geceden kalma bir rüya, zihnine dolan sis gibi çökmüştü. Rüyasında babasını görmüştü. Onu ilk defa bu kadar net, bu kadar yakından...

Bir odadaydı. Duvarda asker fotoğrafları, masada bir günlük, pencerede dalgalanan Türk bayrağı... Babası oturuyordu sandalyede, yüzü gururlu ama gözleri nemli.

"Kızım," diyordu, "güçlü ol. Sevdiğin şeylerden kaçma. Ve geçmişi bırak, çünkü sen geleceksin."

Rüyadan uyandığında kalbi deli gibi atıyordu. Hemen günlük defterini aldı eline. O gün yazmak yerine sadece babasının sesini düşündü. Gözlerini kapatıp o sesi kalbine kazıdı. Ardından annesinin odasına gitti.

"Anne," dedi kararlı bir sesle. "Baba hakkında bana anlatmadığın şeyler var, değil mi?"

Annesi başını eğdi. Sessizlik konuşmaya başlamadan önce uzun sürdü. Sonra kısık bir sesle cevap verdi:

"Evet, Defne. Ama seni korumak için."

Defne, annesinin dizine başını koydu. "Ben artık küçücük bir kız değilim anne. Ben onun kızıysam, her şeyi bilmek hakkım."

Sonraki günlerde Defne artık daha ayakta, daha dik yürüyordu. İçindeki boşluk, sevgiyle ve anıyla dolmuştu. Üniversitede başarılı notlar alıyor, gönüllü kulüplere katılıyor, bazen çocuk esirgeme kurumlarında atölyelere katılıyordu.

Ömer de yanında her an. Aralarındaki ilişki artık yalnızca gençlik aşkı değil, iki ruhun yol arkadaşlığına dönüşmüştü. Geceleri birlikte gelecek hakkında konuşuyorlardı.

"Ben çocuk psikoloğu olmak istiyorum," dedi Defne bir gece. "Kaybettiğim babam gibi, çocuklara bir umut olmak istiyorum."

"Ve ben de senin hep yanında olacağım. Gittiğin her yolun başında, bekleyen bir el gibi," dedi Ömer.

Mezuniyete iki hafta kalmıştı. Okul koridorlarında bir telaş, bir heyecan… Cüppeler prova ediliyor, öğretmenler son notları giriyor, arkadaşlar birbirine veda mektupları yazıyordu. Defne ise o sabah uyandığında içinde bir huzursuzluk hissetti. Bir şey olacaktı, ama ne olduğunu bilmiyordu.

Ömer son birkaç gündür sessizleşmişti. Gözleri uzaklara dalıyor, konuşurken düşüncelerinden kopuyor gibiydi. Defne bunu fark etmişti ama üstüne gitmek istememişti. O gün okul çıkışında birlikte sahile gittiler. Rüzgar saçlarını uçururken, Defne sessizliği bozdu.

"Bir şey var... Ama söylemiyorsun."

Ömer başını eğdi. Gözlerinde yılların ağırlığı birikmişti.

"Defne... Ben sana her şeyimi anlattım sanıyorsun. Ama bir şey var ki, en başından beri söyleyemedim. Çünkü korktum. Seni kaybetmekten korktum."

Defne’nin kalbi hızlandı. "Ne var Ömer? Beni kaybedeceğini düşündüğün ne olabilir?"

Ömer derin bir nefes aldı. "Babam... Ben küçükken hapse girdi. Suç işlemişti, adam yaralamadan. Ben o yüzden Ankara'ya geldim, yeni bir hayat kurmak için. Kimse bilsin istemedim. Babamı hapiste ziyaret ettiğim günler vardı, okuldan çıkıp gizlice giderdim."

Defne şaşırmıştı ama öfke yerine yüreğinde bir sıcaklık hissetti. Ömer’in bu acıyı bu kadar yıl içinde taşımasına, her şeye rağmen düzgün bir insan olmasına hayran kaldı.

"Sen ne olursa olsun, benim gözümde hep Ömer'sin. O geçmiş senin değil, onun. Sen bunu aşmışsın, bunu taşıyorsun. Ben seni o yüzden seviyorum."

Ömer’in gözleri doldu. İlk defa biri geçmişine böyle sahip çıkmıştı. Defne'yi kollarına aldı, başını omzuna yasladı.

"Sen varsan, her yük hafif."

Ve o büyük gün geldi çattı. Mezuniyet gecesi… Bahçede kurulan sahne, ışıklar, müzikler… Herkes şık kıyafetler içinde parlıyordu. Defne, bordo bir elbise giymişti. Saçları dağınık topuzdu, gözlerinde hafif bir ışıltı. Ömer onu gördüğünde nefesi kesildi.

"Biri bana kalbimi unutturdu galiba," dedi gülerek.

Defne kahkaha attı. "Senin flörtöz hallerin hiç değişmiyor."

Müzik başladı. Öğrenciler sırayla sahneye çıktı, diplomalarını aldı. Sonra müzik sustu ve Ömer sahneye çıktı. Elinde mikrofon vardı.

"Bugün sadece mezuniyet değil benim için. Bugün teşekkür etme günü. Aileme, öğretmenlerime… ama en çok da hayatıma anlam katan birine. Defne’ye. Her zorluğumda yanımda olan, beni ben olduğum için seven birine."

Kalabalık alkışlarken Defne'nin gözleri doldu. Bu onun için bir aşkın, bir yolculuğun en güzel kutlamasıydı.

Mezuniyetten sonraki sabah, Defne ve Ömer birlikte parkta oturuyorlardı. Ellerinde kahveleri, önlerinde uzanan yaz tatili...

"Ne yapacağız şimdi?" dedi Defne.

"Benimle İzmir’e gelir misin?" diye sordu Ömer. "Orada üniversite kazandım. Yeni bir başlangıç, yeni bir şehir… ama sensiz olmaz."

Defne biraz durdu. Gökyüzüne baktı. Sonra başını çevirdi, Ömer’in gözlerinin içine baktı.

"Evet. Yeni bir hayat kuruyorsak, bunu birlikte yapmalıyız. Haydi Ömer, birlikte yazalım bu hikâyeyi."

Ömer güldü. "Ve hiç bitmesin."

İzmir’e taşınalı üç hafta olmuştu. Şehir Defne’ye önce karmaşık ve gürültülü gelmişti ama zamanla o karmaşanın içinde bir düzen olduğunu fark etti. Yeni evleri denize yakındı. Sabahları denizin kokusuyla uyanıyor, akşamları sahil yürüyüşleriyle günü kapatıyorlardı. Her şey bir rüyayı andırıyordu.

Defne yeni kazandığı edebiyat fakültesine alışmaya çalışırken Ömer mühendislik bölümündeki hazırlık derslerine başlamıştı bile. Gün içinde farklı kampüslerde olsalar da, akşamları hep birbirlerinin yanındaydılar. Ya sahil kenarındaki bankta oturup kitap okuyorlar ya da Defne’nin evinin terasında yıldızları izliyorlardı.

Bir gece, Defne balkonda Ömer’i beklerken eski bir defteri eline aldı. Babasına yazdığı ama hiç göndermediği mektuplardan biriydi.

"Babacığım, Bugün Ömer’le denize gittik. Dalgalara bakarken seni düşündüm. Ben büyüyorum, babacığım. Hayat çok şey öğretiyor. Bazen korkutuyor, bazen mutlu ediyor. Ama artık yalnız hissetmiyorum. Ömer yanımda. Sen olmasan da, ben güçlü kalıyorum. Söz veriyorum, adını hep onurla taşıyacağım."

O mektubu defterin arasına sakladı. İçinden bir şeyin yavaşça iyileştiğini hissetti.

Defne’nin sınıfındaki insanlar sıcakkanlıydı. Özellikle Elif ve Deniz adında iki arkadaş edinmişti. Elif biraz sivri dilli ama eğlenceliydi, Deniz ise sessiz ama gözlemciydi. Ömer'le tanıştıklarında hemen onunla da kaynaştılar.

Bir gün okul çıkışı dört arkadaş sahilde otururken Deniz bir soru sordu:

"Siz ilk nasıl tanıştınız?"

Ömer ve Defne birbirlerine baktılar, ardından gülmeye başladılar.

"İsterseniz anlatayım," dedi Defne, "ama hikâye biraz karanlık başlıyor."

Ve Defne, Ankara’da yaşadığı o sabahı, ilk okul gününü, yaşadığı korkuyu ve Ömer’in onu kurtarışını anlattı. Herkes sustu bir an. Elif gözyaşlarını gizlemeye çalıştı.

"Sen gerçek bir kahramansın Ömer," dedi.

"Hayır," dedi Ömer yavaşça, "Ben sadece onu korumak istedim. Çünkü gözlerinde hayatı gördüm."

Zamanla Defne babasının yokluğunu daha az düşünmeye başladı. Ama bazı geceler vardı ki, o eksiklik daha çok hissedilirdi. O gecelerden birinde Ömer onunla konuşmadan sadece yanında oturmuş, parmaklarını usulca tutmuştu. Sessizlik iyileştiriciydi bazen.

Bir başka gün, Defne okuldan döndüğünde annesini ağlarken buldu. Annesi elinde eski bir fotoğraf tutuyordu. Babası ve küçük Defne... Hemen sarıldılar.

"Seninle gurur duyuyorum kızım," dedi annesi. "Sen büyürken hem kendini hem beni taşıdın. Ve şimdi hayatını kuruyorsun."

Defne annesinin gözyaşlarını sildi. "Sen olmasaydın, ben de olamazdım anne."

Her şey güzel giderken bir sabah Ömer garip bir şekilde sessizdi. Telefona bakmıyor, mesajlara cevap vermiyordu. Defne önce aldırış etmedi, sonra endişelendi. Günün sonunda Ömer’den bir mesaj geldi:

"Konuşmamız gerek. Sahile gel."

Defne kalbi ağzında giderken sahile ulaştığında Ömer’in gözleri kırmızıydı. Ellerini cebine sokmuş, rüzgara karşı durmuştu.

"Ömer? Ne oldu?"

Ömer sustu, sonra başını kaldırdı.

"Babam serbest bırakılmış. Ve… beni görmek istiyor."

Defne önce hiçbir şey demedi. Sonra sessizce Ömer’in yanına geldi.

"Peki sen görmek istiyor musun?"

Ömer, "Bilmiyorum... İçimde yıllardır bastırdığım öfke var. Ama aynı zamanda özlem de. Beni en son küçükken gördü. Şimdi karşıma geçip benden ne isteyecek bilmiyorum."

Defne Ömer’in elini tuttu. "O geçmişin. Ama senin yanında olan ben varım, biz varız. Onu gör, eğer görmek istiyorsan. Ama sadece kendi isteğinle."

O an Ömer’in içindeki düğüm bir nebze çözüldü. Gözlerinden bir damla yaş süzüldü. "İyi ki varsın Defne."

Ömer, babasının serbest kalacağını öğrendiği o gün, içinde fırtınalar kopuyordu. Uzun yıllardır hissetmediği karmaşık duygular onu sarmıştı; öfke, özlem, korku ve umut birbirine karışmıştı. Defne’ye hiç bahsetmediği, yıllardır bastırdığı anılar bir anda yüzeye çıkmıştı.

O akşam sahilde yürürken Defne’ye döndü ve sessizce dedi ki, “Belki de onunla yüzleşmenin zamanı geldi.” Defne’nin gözleri ona umutla baktı, “Seninle her zorluğun üstesinden geliriz.”

Ertesi gün, Ömer babasının yaşadığı eve doğru yola çıktı. Kapıyı açtığında yılların ağırlığı aniden üzerlerine çöktü. Babası onu görünce şaşırdı, ama gözlerinde umut vardı. İkisi de zor kelimelerle, kırılmış bir geçmişi onarmaya çalıştılar.

O an Ömer anladı; geçmiş ne kadar acı olursa olsun, gelecek için bir köprü olabilir. Defne’nin desteğiyle yeni bir sayfa açmak artık daha mümkündü.

Ömer, babasının kapıdan içeri girmesiyle birlikte zamana yenik düşmüş hissetti. Yıllar önce, küçük bir çocukken yaşadığı kırgınlıklar ve yalnızlık, gözlerinin önünde canlanmıştı. Babasının yumuşak sesi, yıllar sonra ilk defa ona dokunuyordu.

“Ömer... Seni görmeyi çok istedim,” dedi babası, gözleri dolu dolu.

Ömer derin bir nefes aldı, kelimeler boğazında düğümlendi. “Ben de seni görmek istedim... Ama geçmiş çok ağır.”

“Biliyorum evladım, biliyorum. Ama artık geride bırakabiliriz. Seninle yeniden bir baba-oğul olabiliriz.”

Defne, kapının hemen arkasında onları izliyordu. İçten içe mutluydu, ama Ömer’in hissettiklerini de anlıyordu. Bu an, Ömer için bir kırılma noktasıydı.

Günler geçtikçe Ömer ve babası arasındaki mesafe azaldı. Kardeş gibi değil, ama yeniden tanışan iki insan gibi… Defne ise hep onların yanında oldu, sessiz ama güçlü.

Ve o yaz, sadece bir son değil, yeni başlangıçların habercisi oldu. Çünkü aşk, bazen en karanlık geçmişleri bile aydınlatacak kadar güçlüdür.