Bölümler 3Şu an: 3.BÖLÜM
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Uyandığımda bir sedyenin üstünde yatıyordum. Kolumda serum aparatı vardı. Neler olduğunu hatırlayınca ağlamaya başladım. Ne olmuştu? Durumu nasıldı? Diye düşünürken ayağa kalktım ve damar yolumu kendim söktüm. Gidip bir parça pamuk alıp ve bastırmaya başladım. Müşaade odasından çıkıp yoğun bakıma gidecekken Serdar doktor yolum kesti.
“Nereye gidiyorsun Güneş? Neden serumunu çıkardın?” Diye sorduğunda “Hocam Onur yoğun bakımda olmalı yanına gitmeliyim. Benim bi önemim yok.” Dedim ama yolumu tekrar kesip “Senin olmayabilir ama karnındaki çocuğun var. Şimdi tekrar o serumu koluna takacağız. Gel benimle.” Dedi.
Çocuk mu? Hamile miydim? Ben Onur’dan hamile miydim? Donup kalmıştım. Buz dolu bir havuzun içinde hissediyordum kendimi. Tir tir titriyordum. Canımdan can gidiyordu. Karnımdaki çocuk kaç aylık? Karnımdaki çocuğun orada olmaması gerekiyordu. Çocuğumun babası can çekişiyorken bunu öğrenmek istemiyordum.
Bacaklarım daha fazla dayanamadığı için duvara ve Serdar doktora tutunarak yere çöktüm. Nefesim boğazımda düğümleniyordu. Öldüğümü hissediyordum. Gözümün önü tekrar kararıyordu ve ben sağlıklı düşünemiyordum. Başım ağrıyordu. Yere oturdum daha da kötü olduğum için. İçim dışıma çıkana kadar ağlamaya başladım. Ben şimdi ne yapacaktım? Tek umudum Onur’un ordan sağ salim çıkmasıydı.
Biraz daha sakinleştikten sonra gözyaşlarımı sildim ve ameliyathaneye indim. Serdar doktor telefonumu bana verip görevine dönmüştü. Ameliyathane kapısının önünde beklerken telefonum çaldı. Ezgi abla arıyordu. Ne diyecektim ona?
Fazla düşünmeden telefonu açtım.
“Güneş! Kardeşim nasıl, Güneş?” Dedi ağlayarak.
Ablasının sesini duyduğumda şiddetle ağlamaya başladım ve “Abla hala ameliyatta! Gecenin bir vakti nöbetteyken albay aradı, vurulmuş dedi, Güneş’e haberin verin demiş. Buraya geldiğinde kan kaybetmişti. Abla nerdesiniz?” Dedim.
“Bir saat sonra ordayız. Sakin ol. Bizi bilgilendir. Kaç saattir ameliyathanede?”
“Bilmiyorum abla, bilmiyorum. İzin vermediler müdahale edeyim. Beni çıkarttılar bende bayılmışım. Abla hızlı olun, lütfen!”
“Geliyoruz ablam, sakin ol. Ben şimdi kapatıyorum. Görüşürüz.” Dedikten sonra kapattı.
Şiddetle sesli bir şekilde ağlamaya devam ettim. O kadar kendimden geçmişim ki yanıma gelen Eda’yı fark etmemişim. Elini omzuma koyduğunda onun da gözleri doluydu.
“Bir şey olmayacak Güneş.” Dedi.
“Olmaması lazım! Onun yaşaması gerekiyor.” Dediğim ağlayarak.
Ben ağladım Eda elimi tutarak yanımda oldu. Kaç saat geçti, dakikalar nasıl geçti bilmiyorum ama Ezgi ablalar geldi. Eda ve refakatçisi geldikleri için gideceklerini söyledi. Gitmeden önce numarasını kaydedip kendini çaldırdı. Annesi çok kötüydü. Ezgi abla bir köşede, ben diğer köşede annesi ise ortamızda oturuyordu. Gelen kişilere bakmadım ama çok kişi geldiğini fark ettim. Diğer askerlerin aileleri de gelmişti. Onur’un ailesine ait kişiler daha yolda geliyorlardı. Ezgi ablanın söylediğine göre 8 araba daha geliyor. Bazı kişiler kaldığı için uçakla geliyorlardı.
Kaç saat geçti bilmiyorum ama doktor en sonunda dışarı çıktı. Kendimi bir anda doktorun dibinde buldum. Çocuğumun yaşamı doktorun iki dudağının ardında saklı olan kelimelere bağlıydı. Doktor “Onur Dilek’in yakınları?” Dediğinde “Biziz.” Diye yanıtladım. Doktor beni tanıyordu. Bu yüzden bana dönerek “Onur’un buraya geldiğinde çok kan kaybettiğini biliyorsun. Sırtının sağ tarafından vurulduğu için akciğeri çok hasar görmüştü. Bunun yanı sıra karın kısmından da vurulmuş. Çok kan kaybettiği için ve akciğeri çok hasar gördüğü için hasta şehit oldu, başınız sağ olsun.” Dedi ve tekrar içeri girdi.
Elim ayağım tekrar boşaldı, yer yine ayaklarım altından kaymıştı. Elim karnıma gitti. Duvarın köşesine geçip yerde cenin pozisyonunda uzandım. Elimin biri karnımda diğeri başımın altındaydı. Beni benden almışlardı. Koridorda yakılan ağıtlar kulaklarıma birer uğultu gibi geliyordu.
Eda arada geldiği gibi yine gelmişti. Beni o halde gördüğünde refakatçisine beni acile götürmesi gerektiğini söylediğini duydum. Eda da ağlıyordu. Refakatçisi beni kucağına aldı ve acile doğru götürmeye başladı. Ölü bir beden gibiydim. Sedyeye yatırdılar doktorlar üstüme toplandı ama ben tepki veremiyordum. Hiçbir şey hissetmiyordum. Hissettiğim tek şey yüreğimdeki kor gibi yanan ateşti. Gözlerimi ağlayarak kapattım daha iyi olmayı dileyerek.
💜🩵💜🩵💜🩵💜
Uyandığımda serviste yatıyordum. Başımda ise Ezgi abla vardı. Ağlıyordu. Çok ağlıyordu. İçim yine acıdı. Uyandığımı gördüğünde ağlayarak “İyi misin güzelim?” Dedi.
Canım acıyarak başımı iki yana salladım. Elimi tutan bir el hissettiğimde yan tarafa doğru döndüm. Eda da buradaydı. Ezgi abla “Güneş…” dedi. Ona doğru döndüm.
“Hamileymişsin… anne olacaksın.” Dedi.
Başımı sallayıp “Evet abla, biliyorum ama lütfen kimseye söyleme. Ne istersen yaparım ama kimseye söyleme.” Dedim yalvararak.
Gözyaşı akıtmayı bırakıp “Ne diyorsun sen Güneş? Kafan yerinde mi senin?” Dedi sert bir sesle.
Başımı sallayıp “Evet abla, evet. Eğer ikimizin de yaşamasını istiyorsan kimseye söyleme. Yalvarırım söyleme.” Dedim.
“Niye ya, niye? Ben kardeşimin çocuğunu görmeyecek miyim? Ondan olan bir şeyi görmeyecek miyim?”
“Abla… söyleme diyorum, görmeyeceksin demiyorum. Bu çocuğu göreceksin ama kimse bilmeyecek.”
“Güneş kafayı yeme. Niye sak…” Daha cümlesini tamamlamasına izin vermeyerek “Abla ailem beni öldürür! Bunu duyarlarsa ikimizde ölürüz! Ben senin kadar rahat değilim! Ben kimsesi olan bir kimsesizim!” Diye haykırdım ağlayarak.
Eda elimi sıkıp “Şşş… sakin ol biraz. Böyle yaparak çocuğuna zarar veriyorsun. Ağla ama çocuğunu etkilemesine izin verme.” Dedi.
Başımı sallayıp “Naaşını ne zaman kaldıracaksınız?” Diye sordum.
“Bugün Van’a götürecekler naaşını kaldırmak için. Şu anda morgda.” Dedi Ezgi abla.
Başımı sallayıp “İyi ben onu görmeye gideyim.” Deyip ayaklanmaya çalıştım. Eda elini omzuma koyup “İyi misin?” Diye sordu. Başımı sallayıp “İyi olmak için nedenlerim varken üzgün olmak aptallık.” Diye yanıtladım.
Evet, içim acıyordu ama bunu gösterip veya göstermemek bana bağlı ve ben bunu göstermeyeceğim. Evet, beni bırakmış olabilir ama arkasında birini de bıraktı. Evet, şu an acıyordu ama sonra geçecek. Acısı devam edecek miydi? Evet, edecekti.
Dediğim gibi hayat bir trendi. Onur o vagonların arasında kayboldu. Tabi gitmek istediği için kayboldu.
“Diğer askerlere noldu?” Diye sordum Ezgi ablaya.
“Onlar da şehit oldular.” Diye yanıtladı.
“Abla… cenazesine beni de götürün.” Dedim gözlerim dolu dolu.
“Tabi ki de götüreceğiz, saçmalama.” Dedi. Başımı sallayıp “Teşekkür ederim.” Dedim. Derin bir nefes alıp “Ben bir elimi yüzümü yıkayayım.” Deyip ayaklandım. Giden her şekilde gitmiştir geriye kalan ben ve doğacak olan çocuğum olacaktık. Eğer şimdi kendimi toparlamazsam çocuğuma da zarar verirdim. Evet, acıtacak. Evet, zor olacak ama halledeceğim. Ben şimdiye kadar her şeyi hallettim bunu da hallederim.
Naaşını göstermediler bense ısrarcı olmadım çünkü o benim için hala dönecek gibi. Bir hayal biliyorum ama umutlar hayallerde saklı. Bilemem ne kadar sürecek bu bekleyiş ama uzun sürecek gibi. Belki ben onun yanına gittiğimde bitecek bu sonsuz bekleyiş. Hayır ben gitmek istemiyorum. Eğer gidersem karnımdaki ezilir bu dünyada.
Van’a gidecektim ama önce sesimi düzeltip babamı aradım.
“Alo? Baba?” Dedim.
“Efendim kızım?” Dedi.
“Baba ben bir haftaya yakın eve gelmeyeceğim haberin olsun.”
“Neden kızım? Amacın ne senin? Nereye gidiyorsun Güneş?” Dedi sert bir sesle.
“Bir amacım yok baba. Bir grup doktor ve hemşireyle Van’da olan ağır bir ameliyata gidiyorum. Bu yüzden bir hafta olmayacağım.” Diye bir yalan söyledim. Söylediğim ilk yalan değildi onlara karşı belli ki son da olmayacaktı.
“Onların gelmesi gerekmiyor mu? Neyse tamam kızım telefonun açık olsun.” Dediğinde “Ameliyatta olacağım için telefonum dolapta olacak. Elime aldığım gibi seni tekrar ararım.” Dedim.
“Tamam kızım. Dikkatli ol. Yolun açık olsun.” Dediğinde “Sağ ol. Sizde dikkat edin.” Dedim ve telefonu kapattım.
Ezgi abladan birkaç temiz kıyafet rica ettim ve o da gidip bana temiz birkaç kıyafet aldı. Annesinin yani Sevgül teyzenin yanına gittim ve “Başımız sağ olsun Sevgül teyze.” Dedim.Başını sallayıp “Vatan sağ olsun kızım.” Dedi ağlayarak.
Evet zordu. Bir annenin bir babanın evladını kaybetmesi, bir abinin bir ablanın kardeşini kaybetmesi, iki kardeşin abilerini kaybetmesi, bir kadının kocasını kaybetmesi en acısı da bir çocuğun babasını kaybetmesi. Bugün herkes bir parçasını kaybetti ama en ağırı bir evladın babasını kaybetmesi oldu.
Bölüm etkileşimi
