Bölümler 3Şu an: 1.BÖLÜM
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Korku unutulmaz gerçeklerin süslü örtüsüdür. Bunu daha çocukken öğrenmiştim. Bunu babam bana öğretmişti. Babam ayrıca benim en derin ve kapanmayan yaramdı. Örtüyü ne kadar üstüne çekip kapatmak istersem bir şey oluyor ve o örtü oradan kalkıyor.
“Güneş!” Diye bağırdı içeriden annem. Evet ben Güneş. Adı güneş ama ruhu ay olan kişiyim. Adım canlı, ruhum ölüydü. 22 yaşında bir yıldır atanmış bir hemşireyim. Yaşıtlarıma göre hala okumam gerekiyordu ama okula erken başladığım için erken bitirdim. Benim için şu anda yaşım değil verdiğim emekler önemliydi.
Başaramazsın diyen herkesin gözleri önünde başarmanın verdiği zevkin tarifi yoktu. İnsanın başarısıyla gurur duyması çok onurlandırıcıydı. Bu yolculuk treninde çok canım acıdı. Makinist bendim bu trende, vagonlarımsa geride bırakmak istemediğim geçmiş yüklerim ve anılarım. Herbiri çok ağrılı ve ağır ama buna rağmen onlardan vazgeçemiyorum.
Makinist olduğum trende bazen yolu kaybettim, bazen raydan çıktım, bazen ne tarafa gideceğimi bilemedim, bazense yolda kaldım ama bütün bunlara rağmen başardım çünkü ağır dediğim geçmiş yüklerimin içinde bile koruma altında olan bir başarma isteği vardı. Bu istek bazen yoluma ışık tuttu, bazense tek umudum olup çıktı.
Vagonlarımın içinde olan ama zamanla kaybolan birçok kişi diyordu ‘ istersen başarırsın.’ Diye ve ben istedim sonunda başardım. Çok zordu ama başardım. Tamam bu onurlandırıcı ve çok güzel bir his olabilir ama sonda ne oldu? Başardım ama benden geriye bir hiç kalmadı.
Başarı güzel ama senden geriye bir şey kaldığında güzel. Başkası için başarım güzel olabilir ama bana büyük yara bıraktı. Bir insanın başarısı ona yara olabilir mi?
Benim başarım benim yaram oldu. Mezuniyetimde ağlayarak ‘Başardım baba, başardım anne! Çok istediniz bende başardım!’ Diye haykırmak yerine ‘Başardım anne, baba! Çok istedim ve başardım.’ Derdim onlara.
Beni bu yola iten kişiler ailemdi. Bu benim isteğim değil ailemin isteğiydi. Çok kez vazgeçmek istedim ama yola ağlayarak ve yaralı bir şekilde devam ettim. Yaralarımı sarmamaları canımı yakıyordu ama bazen umursamaz olmak gerekiyordu.
Çoğu kişi kendi için başardı ama ben ailem için başardım.
Annem tekrar çağırdığı için aşağı indim. Mutfağa girdiğimde “Efendim anne?” Dedim.
“Kızım otur, kahvaltını yap. Neden bu kadar geciktin ki anlamıyorum.” Dedi.
Dudaklarımı birbirine bastırıp kafamı salladım. Dudaklarımı aralayıp derin bir nefes verdim.
“Anne siz kahvaltı edin. Ben geç kaldım gitmem gerekiyor.” Dedim ve annemin arkamdan bağırmasını umursamadan omzuma çantamı atıp ayakkabılarımı giyindim ve evden çıktım.
Evden hastaneye gitmek için arabama yönelmiştim ki vazgeçip yürüyerek devam ettim. Karşıma çıkan birçok kişinin günaydın demesine karşılık verdim.
Mahalledeki insanlarla aram iyiydi ama selam vermedikleri sürece de vermezdim. Çoğu çocuk burada benimle aynı okulu okudular ama devan etmeyip evlenmeyi tercih ettiler. Bunu bende çok düşündüm çünkü onlar benliklerini kaybetmediler. Bitirdikten sonra soğuk nevaleye dönmüştüm. Çoğu kişi bunu burnu havadalık olarak anlıyor ama bu hiçte öyle bir durum değil. Başarın senden gülümseni aldığında burnu havada olarak anılıyorsun.
Bu sokaklarda birçok anım oldu. Bazen kavga ettim, bazen kahkahalar attım, bazense ağladım ama en çok ağladım. Sinir krizleri ve patlamalarımdan sonra kahkahalar atarak ağladığım anlar daha çok. Gülümsetmek canımı yaktığında bilmiyordum benliğimi kaybettiğimi. Bilseydim hiç güler miydim ki?
Nefes almak bana hep dar geldi benliğimi kaybettiğimde. Çoğu kişi gördü ama ne olduğunu anlamadılar. Bir ben, bir ben biliyordum kendimi kaybettiğimi ama bilmiyordum ki kaybettiğimle kalacağımı. Bu yola baş koymadan önce hep asker olacağımı söylerdim. Benim hayalimdi. Asker olmak şimdilerde içimde ukde kalmış bir dağdı. O dağ nefes borumu tıkıyor bazen ama nefes almaya çalıştığım sürece yaşadığımı öğrendim.
Bu zamana kadar ailem hep okulumla ilgilendi. Bunun dışında bir ilgi görmedim. Birçok şey yaşadım ama ailem bilmiyor. Lise yıllarımda tacize uğradım ama bir ben bir Allah biliyor. O zaman bir polis abi kurtarmıştı beni. Aileme götürüp olayı anlatmamı istedi ama ona suçlunun ben olacağımı ve bir daha o eve giremeyeceğimi söylediğimde tüm ısrarlarından vazgeçti. İşlem yapacağını söylediğinde adımın geçmemesi için çok yalvardım ve o da adımı geçirmedi. Reşit olsaydım eğer her şeyle tek başıma ilgilenirdim ama reşit değildim işte.
Bu olayı kapattım da peki yaşadığım diğer tacizler? Hepsini kapattım ve bunu yapanları içeri tıktım. Hemşire olabilirim ama sevgilim askerdi. Evet, sevgilim bir asker. Ona telefonumu verdim ve o onları yakalayıp içeri tıkmıştı. Birçok kişiye böyle yaptıkları ortaya çıktığındaysa müebbet yiyenler bile var aralarında. Bu konuda ona minnet duyuyorum ve seçimim konusunda çok doğru kişiyi seçtiğimi anladım.
Birde şöyle bir şey var ki ailem bir sevgilim olduğunu da bilmiyor. Evet, bilmiyorlar. Onurla daha lise zamanlarımda tanışmıştık. Ben 11. Sınıfken o okulu bırakmıştı. Restoranda yemek konusunda aşçıya yardım ediyordu. Benimle tanıştığı sene liseye açıktan başladı. Hem okuyup hem çalışıyordu. Bunun yanı sıra okulumda da birçok kez destek oldu.
Ailesindeki herkesle tanışmıştım. Tam yedi yıldır sevgiliyiz ve ailesi artık istemeye gelmek istiyorlar. Onur ve ben bunun daha erken olduğunu söylesekte ailesi bu konuda sabırsız davranıyor. Gerçi biraz haklı gibiler ama bu göz ardı edilebilir. Lise zamanlarımda pek buluşamıyorduk ama üniversite olduğumda sık sık yanıma gelmeye başladı. Bunun yanı sıra ağlamak istediğim her zaman diliminde yanımda oluyordu ve ben onun omuzunda ağlıyordum. Bir kere sınıfta kaldığım için tekrardan üniversite sınavıma girmem gerekiyordu ama o bunu engelleyip üniversitenin ücretini kendi ödedi ve bu durumun ailemin duymasına engel oldu. Ailem bilmedi, Onur okulumu bitirmemi sağladı.
İçimden onu geçirirken telefonum çaldı. İyi insan lafının üstüne gelirmiş.
“Efendim canım?” Diye cevapladım.
“Napıyorsun len?” Dediğinde yüzümde bir gülümseme oluştu ve “Hastaneye gidiyorum. Sen?” Diye sordum.
“Askeriyeden çıkıyorum. Arkadaşlarla yemeğe gideceğiz.”
Görmeyeceğini bilsem de tek kaşımı kaldırıp sesimi sertleştirdim.
“Nereye gidiyorsun peki?”
“Korkma, korkma kebap yemeye gideceğiz. Yiyecek misin? Hastaneye getireyim mi?”
Sesimdeki sertliği kaldırıp normal bir yüz ifadesiyle “Yok canım. Size afiyet olsun.” Dedim.
“Sağ olasın, sağ olasın.”
“Ee?”
“Nasıl gidiyor evdekilerle?”
“Gidiyor bir şekilde ya sıkıntı yok.”
“Böyle diyorsun da ses tonun ve modun öyle demiyor.”
“Boş ver, önemsiz.”
“Senin hakkındakiler mi? Hiç sanmıyorum. Anlat bakayım, canımın canını niye sıkmışlar?” Dediğinde kalbim her zamanki gibi tekledi. Onur’un benim hakkımda söylediği her güzel söz kalbimi tekletiyor.
“Bilmiyorum ki belki kahvaltıya geç indiğim için yapılan serzeniş canımı sıkmıştır. Sen yıllarca beni nasıl bekledin?”
“Hmm demek açsın. Ayrıca nasıl mı bekledim? Çünkü sen beklenmeye değersin sevdiğim. Bak şu 7 yıl bile sen varsın diye çok güzel. Biliyorsun, beni ilk tanıdığında çapkın gözü sürekli dışarıda olan biriydim. Senden sonra gözlerim bir tek sana kilitli kaldı. Ne kadar uzakta olsan da biliyorsun sana ait olduğumu. Yeter ki hep hayatımda ol. Evlenmeyi de sen ne zaman istersen o gün kapıdayız. O serzeniş içinde canını sıkma çünkü sen benim canımsın ve ben canımın sıkılmasını istemiyorum.” Dediğinde tüm morelim yerine geldi.
“Burada olsaydın yanaklarını öpücüklerle doldururdum. İyi ki varsın canımın içi. Dikkat et kendine de sana bir şey olursa bende sarsılırım. Tamam mı?”
“Öyle mi Ağrılı?”
“Öyle Vanlı’m.”
“Ah Ağrılı, ah! Ne yapacağım ben senle kızım?”
“Nasıl yani?”
“Diyorum ki sevsem yetersiz kalıyor, bıraksam canımdan can gidiyor.”
Ben yine put gibi kaldığımda “Neyle gidiyorsun hastaneye?” Diye sordu.
“Yaya gidiyorum. Neden ki?”
“Neden yaya gidiyorsun? O araba boşuna mı var?”
“Ya şimdi ben hız falan yaparım bu yüzden bıraktım yaya gidiyorum.”
“Akşam peki?”
“Nöbetim var hastanede kalacağım.”
“Akşam hastaneye geleyim mi?”
“Yok ya gerek yok. Sende yorgun olursun.”
“Tamam akşam geliyorum.”
“Sen bilirsin.”
“Her halde ben bileceğim canım. Karşında dağların aslanı var.” Dediğinde bu haline kıkırdayıp “Yok karşımda Ağrı Dağı’nın mağara adamı var.” Dedim.
“Hahaha çok komikti dimi yer elması?”
“Aynen deve komik olmasaydı gülmezdim.” Dediğimde hastaneye geldiğimi fark ettim.
İçeri girip geldiğime dair imza attıktan sonra tam kıyafetlerimi giyinmek için soyunma odasına gidecektim ki stajyer hemşirelerden biri bana doğru koşup “Güneş hemşire, Serdar hocam sizi acil kapısında bekliyor.” Dediğinde “Tamam giyindikten sonra giderim.” Diyecektim ki hemşire lafımı bölüp “Acil bir hasta geliyor. Serdar doktor acil çağırıyor.” Dedi.
Onur’a dönüp “Benim biraz işim var seni sonra tekrar arayayım.” Dedim.
“Tamam canım, görüşürüz.” Dedi ve kapattı.
Çantamı odaya götürmesi için stajyerden rica ettim ve o da kabul etti. Acil kapısına giderken saçlarımı topluyordum.
Acil kapısına geldiğimde Serdar doktorun yanında durup “Beni çağırmışsınız, hocam.” Dedim.
“Üniforman nerede Güneş?” Dediği gibi “Beni yaka paça buraya çağırdığınız için giyinmeye fırsatım olmadı, hocam.” Dedim.
Başını sallayıp “Gelen hasta asker. Kurşun kalbin yakınlarına denk gelmiş. Şu anda kan kaybı var. Müşaade odasına giderken nabızını kontrol edecek olan sensin. Nabzı kaybolduğunda kalp masajına başla. Bunun yanı sıra kolunda kurşun sıyırmış ve bacağının içinde hala kurşun var. Ameliyathaneyi hazırlamalarını söyledik. Şu anda hepimiz gelmesini bekliyoruz.” Dediğinde başımı sallayıp “Tamam hocam.” Dedim.
Kısa bir süre sonra ambulans geldi ve att görevlisi bizi bilgilendirmeye başladı.
“Yüzbaşı, Erkan DOĞANAY. Görev sırasında kalbinin yakınlarından, omzundan ve bacağından vurulmuş. Yolda damar yolu açtık ve gereken müdahaleyi yaptık. Kalbi hiç durmadı, solunum düşük, nabız düşük ama var, tansiyon normal, ateş yok!” Dedi.
Bize denileni yaptık. Nabzı müşaade odasına gelene kadar vardı ama içeri girdiğimiz anda nabzı kayboldu ve ben kalp masajı için sedyeye bindim. Nabzı yerine gelmediği için şok cihazını uygulayacakları için sedyeden indim. Ellerimdeki eldivenler kanlar içindeyken odanın içinde cam kısma doğru yürüdüm. Dışarıda gebe bir kadın ağlayarak camın yanında bekliyordu. Gebe kadının yanı sıra iki adam ve bir yaşlı kadın vardı.
Monitörden kalp atışlarını duyduğumda yanına gittim ve serdar doktorun istediği serumu damar yoluna taktım. Serdar doktor sedyenin üstünde durup nabzını yoklamamı istedi. Nabız yoksa kalp masajı yapmam istendi.
Hastayı odadan çıkarırken serdar doktor hemşirelerden birine “Kalp cerrahı Tülin Hanım gelmedi mi daha?” Dedi.
Hemşire “Tülin Hocam yolda, Serdar Hocam.” Dedi.
Arkadamızdan odanın kapısında bekleyenler geliyordu derken hastanın kalbi durdu.
Serdar Hocaya hitaben “Hocam nabız yok!” Dedim ve kalp masajına başladım.
Serdar hoca “Daha hızlı!” Diye bağırdı.
Ameliyathane kapısına gelene kadar kalp masajı yaptım ve hasta geri döndü.
Ameliyathanenin içine girdiğimizde kalp cerrahı ve ortopedi doktoru hazır bir şekilde bekliyorlardı. Ameliyathane hemşirelerine hastayı teslim ettikten sonra Serdar Hocayla beraber cerrahi el yıkama yaptıktan sonra ameliyathaneden çıktık.
Serdar hoca acile bakan bir doktordu ben ise bugün çocuk servisinde nöbetçi hemşireydim. İkimizde dışarıya adım attığımız sırada hasta yakınları üstümüze gelip durumunu sordular ve Serdar Hoca “Ameliyatı yapam doktorlar size bilgi verecektir.” Dedi.
İkimizde hasta yakınlarının arasından geçecekken gebe olan kadın daha sesli bir şekilde ağladı ve bir anda karnını tutup bağırdı. Adamlardan biri Serdar doktora doğru “Doktor! Kardeşime bir şey oluyor!” Dedi.
Serdar doktor arkasını döndü ve kadının yanına gitti. Acile getirmeleri gerektiğini gereken muayeneyi orada yapacağını söyledi.
Adamlardan biri kadını kucağına aldı ve acile götürdü. Ben ise orada bir sandalyeye çöktüm. Çok yorulmuştum.
Gözlerimi kapattığım sırada yanımdaki sandalye çöktü ve ben gözümü açıp baktım. Karşımda Onur’u görünce şaşkınca ona baktım ve “Onur? Senin ne işin var burada?” Dedim.
“Sabah öğrendim ki sevgilim açmış. E haliyle boğazımdan geçmedi ve bende paket yaptırıp getirdim ama öğrendim ki sevgilim birine müdahale ediyor bende ettiği yere geldim ve sevgilimin kişilere müdahale ederken daha da güzel olduğunu fark ettim. Sonra bir şey daha fark ettim o da şu ki ben sana bir daha aşık oldum.” Dedi.
Onun bu haline tebessüm edip “Seni çok seviyorum bil tamam mı?” Dedim.
Yanağımdan öpüp “Bilmesem de hissettiriyorsun.” Dedi.
Ameliyathaneni gösterip “İçerideki bir yüzbaşı. Tanıyor olabilir misin?” Dedim.
“Bilmiyorum ki. Adı ne?”
“Erkan DOĞANAY.”
“Yok tanımıyorum.”
“Neyse gel hemşire odasına geçelim. Bugün çocuk servisinde görevliyim.”
“Hmm, tabi olur da senin üstün başın kan. O ne olacak?”
Dudak büküp “İdare edeceğiz. Üniformamı giyeceğim zaten sorun değil.” Dedim.
Başını sallayıp ayağa kalktı. Beraber çocuk servisine çıktık ve ben kıyafetlerimi değiştirmek için çantamı aldığımda o kapıda bekledi, ben ise soyunma odasına girdim. Üniformamı giyindikten sonra kıyafetler kirli olduğu için bir poşete koydum ve o şekilde çantama koyup çıktım.
Dışarı çıktığımda kapıda bekliyordu. Beraber hemşire odasına girdik ve üçlü koltuğa oturduk. Onun üstünde asker üniforması benim üstümde hemşire üniforması vardı ve bu görüntü çok güzeldi.
Sehpaya getirdiği yiyecekleri bıraktı. Kendi için getirdiklerini açmadan önce benim için getirdiklerini açtı. Tost, ayran ve meyve suyu almıştı. Kendi için getirdiklerini de açtığında beraber yemeye başladık. Bunun yanı sıra sohbet ediyorduk.
Biraz zaman geçtikten sonra iki hemşire daha geldi. Biri kız, diğeri erkekti.
Kız olan hemşire “Günaydın.” Dediğinde yaka kartına bakıp “Günaydın, Lale hemşire.” Dedim ama onu kafa sallamaya bile yanaşmayıp yemeğine devam etti.
Onur tostunu çok kısa süre içinde bitirdi ve benim ağzıma tıkmak için bana doğru döndü.
“Kızım biraz büyük al lokmalarını. Ben bitirdim sen daha yarısına bile gelemedin. Biraz ağzını doldur ya.” Dedi.
“Ya Onur. Ağzımı tamamen doldurursam nasıl konuşayım be.”
Yüzüme biraz dalgın dalgın baktığı sırada “biraz kilo al. Sana yakıyor. Doldur ağzını sonra da konuşuruz. Komutan izin verdi. Bugün pek işim yok bu yüzden istediğin kadar yanında olurum ve sende konuşursun.” Dedi.
Bakışları çok derin olduğu için utanıp önüme döndüm ve dediğini yaptım. Bu halimi görünce gülüp meyve suyunu eline aldı. Koltuğa iyice yayıldı ve kolunu arkama attı.
Ben bitirene kadar oda sessizdi bittiğinde bende meyve suyumu elime aldım ve içmeye başladım.
Onur’un göğsüne doğru yaslanıp “Evi aldın mı?” Pat diye sordum.
Kaçlarını çatıp “Ne evi?” Dedi.
“Evi aldıysan dizayn edelim ki istemeye gel.” Dediğimde şaşkınca yüzüme bakıp “Ciddi misin?” Diye sordu.
Başımı salladığımda “Nerede alayım güzelim? Van’da mı Ağrı’da mı?” Dedi hevesle.
“Burda al. Ben daha çok buradayım.” Dedim.
“Sen yeter ki iste de burada zaten evimiz var ya güzelim. Hani her şeyimizin ortak olduğu.”Dedi imalı bir sesle. Koluna vurup “O ev olmaz ya ama o ev de kalsın.” Dedim.
Evet Onur’la ortak bir evimiz vardı. Bazen beraber kalırdık. O evde birçok şey yaşandı bu yüzden yeni bir ev istiyordum.
“Tamam, canım bugün yarın elinde.” Dedi yanağımı sıkıp.
Lale hemşire “Güneş, hastaların dosyalarına bak. Ben baktım. Bu gece ben, sen ve Oktay nöbetçiyiz.” Diye araya girdi.
Başımı sallayıp “Tamam bakayım.” Dedim ve ayağa kalkmamla Onur’da kalkınca “Sen hayırdır?” Dedim.
“Ne? Tekrar et.” Dedi dalga geçerek.
“Sen nereye? Burada bekle geliyorum.” Dedim. Başını sallayıp “Tamam istenmiyorum.” Dedi ve koltuğa yayıldı. Göz devirip odadan çıktım.
Hasta dosyalarının olduğu yere geldiğimde incelemeye başladım.
Hastalara verilecek ilaçlara göre alarmlar kurdum telefonumda. Tam odaya gidecekken Oktay geldi ve “Güneş, vital kontrolleri yapmalıyız.” Dedi.
Başımı salladım ve monitörü getirmesini bekledim. Ben ölçerken o not alıyordu. Sonunda bitirdiğimizde o monitörü bırakmaya bense Onur’un yanına gittim.
Odaya gittiğimde Onur ekindeki telefonla oynuyordu. Yanına gittim ve göğsüne başımı yasladım. Göğsüne yasladığım başımın tepesini öpüp tekrar telefona döndü. Çenemi göğsüne yaslayıp ona bakmaya başladım. Bunu fark ettiğinde yanağımdan öptü bu sefer. Gülümsediğimde diğer yanağımdan da öpüp geri çekildi.
“Acıktım.” Dedim bir anda.
“Acıktın mı?” Diye sordu şaşkınca.
“Güzelim, yeni tost yedik ya.”
“Doyurucu değildi. Acıktım.”
“Tamam, bende acıktım diyeyim.”
Elime telefonu aldığım zaman “Lale, aç mısın?” Diye sordum.
Bir süre cevap gelemediği için Lale’ye baktım.
“Hım?” Dedim.
Lale kendine gelip “Evet, biraz açım. Birazdan kantine iner yerim.” Dediğinde “Lahmacun, dürüm veya kebap yiyecek misin?” Diye sordum.
Lale şaşkınlığına devam ediyorken “Teşekkür ederim ama zahmet etme, ben birazdan inerim.” Dedi.
“Lale söyler misin? Benden bu.” Dedim.
Derin bir nefes alıp “Dürüm.” Dedi.
Lale’ye dürüm, kendime lahmacun, Onur’a kebap derken içeri Oktay girdi.
Oktay’a dönüp “Aç mısın?” Diye sordum.
“Ben mi? Maalesef açım. Birazdan bir şeyler isteyeceğim dışardan.” Dediğinde “Gerek yok ben istiyorum. Ne yersin?” Dedim.
“Teşekkür ederim ama hayır ben sipariş ederim.”
“Söyler misin? Bu benden olacak.”
“Tamam, peki. Seçenekler neler?”
“Seçenek yok.”
“Tamam o zaman. Lahmacun.” Dediğinde lahmacun sayısını ikiye katladım. Onur’a yaslandığımda “İki olsun.”dedi.
“Anlamadım?”
“Kebap iki olsun.” Dedi ve onu da ikiye katlayıp sipariş ettim.
Hemşireler yavaş yavaş gelirken biz telefonlarımıza dalmıştık. Günaydın diyenlere ya homurtuyla ya da kafa sallayarak karşılık veriyorduk. Lale bir süre sonra “Çocuk servisi bugün fazla sakin gibi.” Dedi ve Oktay onu onayladı.
Derken tam o sırada siparişlerimiz geldi. Onur siparişleri almak için ayağa kalktığında ben kendimi düzelttim.
Önce Lale’ye siparişini alması için poşeti uzattı, sonra Oktay’a en son da geldi oturdu. Önce benim yemeğimi açtı. Sonra kendi yemeğini açtı. İki tane aldığı kebaptan birini diğer hemşirelere ikram etti. Alanlar küçük bir parça koparıp yediler ve gerisi kaldı. Bir yerden sonra canım kebap yemek istediği için Onur’un yemeğini talan etmeye başladım. Sırasıyla bir ısırık bana verip bir ısırık kendi yiyordu.
Ağzım dolu bir şekilde geri çekildiğimde “Çabuk öğreniyorsun, Ağrılı.” Dedi.
Ağzımdakini bitirdiğimde “Öğretmenim çok iyi, Vanlı.” Diye karşılık verdim.
Onur’un kebabını bırakıp lahmacunuma döndüm ve yemeye başladım. Dilimlenmiş olan parçalardan birini Onur’un ağzına tıktım ve telefonumdan gelen alarmla ellerini silip “Bekle burda. Hastalara ilaç vermem gerekiyor.” Dedim ve odadan çıktım.
İlaçları hazırlayıp gidilmesi gereken odalara gittim. Çocukların ilaçlarını sırasıyla verdim ve bebek hastalarla biraz oynadım. Bebek hastalardan biri kucağımdan inmediği için uyumasını bekledim. Son hastam olduğu için geçen zamanı umursamadan uyumasını bekledim. Odanın içinde götürüp getirdim, kucağımda salladım derken uyuduğunu fark edip annesine verdim.
Odadan çıktığımda kapı eşiğinde duran Onur’la karşılaştım. Bana çok derin baktığı için “Ne oldu, astsubay?” Dedim.
“Bebek hayaliyle çok güzelsin, hemşire.” Dedi.
Bunu dediğinde utandığım için arkamı dönüp yürümeye başladım. Arkamda kalmasına rağmen beraber odaya girdik.
Oturduğumda yemeğini yemediğini fark ettim. Bir şey demedim ve yemeğimizi sessizce yemeye başladık derken Onur yemeğini bitirdi ve lahmacunumdan yemeye başladı. Onu da beraber bitirdik ve çöplerimizi toplayıp çöp kutusuna attık.
İçerisi çok boğuk olduğundan dışarı çıktım. Onur da peşimden geldi. Koridorda ileri geri gidip gelirken Onur’un telefonu çaldı. İkimizde koridor ortasında beklerken Onur “Emredin komutanım.” Diye telefonu cevapladı. Karşı taraf her ne dediyse “Tamamdır komutanım. Ben şimdi karargaha geçiyorum.” Dedi ve telefon kapandı. Bana döndü ve “Güzelim, görev çıktı. Gitmem gerekiyor. Geldiğimde gelirim tekrar yanına, tamam mı?” Dedi.
Gözlerim bir anda doldu ve “Tamam.” Dedim. Yanaklarımı öptü ve arkasını dönüp gitti. Gidişini izlerken üzüldüm, acaba gelişini görüpte sevinir miydim?
Bölüm etkileşimi
