KIRIK ZAMANLAR kitap kapağı

2. bölüm / 3

2BÖLÜM

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 3Şu an: 2BÖLÜM

Görevime devam ederken başhemşireden telefon geldi ve beni odasına çağırdığını söyledi. Odasına gittiğimde kapıyı çalıp içeri girdim. Beni gördüğünde “Görev yerin değişti Güneş. Artık çocuk servisinde değil, yetişkin servisine bakacaksın.” Dedi.
Başımı sallayıp “Tamam, hocam.” Dedim.
Gözlerini bana dikip “Nedenini sormayacak mısın?” Dedi.
“Hemşire her yerde hemşiredir. Görev yeri sorgulanmak yerine görev yerindeki görevi yapmalıdır.” Diye karşılık verdim.
Dudağını büküp “Güzel. Mesleğini çok seviyorsun. Bu sabah kurtardığın asker yaşıyor bu yüzden görev yerin değişti.” Dedi.
“Fark etmez ama benim bugün nöbetim vardı. Ne olacak?” Diye sordum en merak ettiğim kısmı.
“Nöbeti olan hemşirelerden biriyle yerini değiştirdik. Bugün yetişkin servisinde nöbet tutacaksın.”
“Tamam, hocam.”
“Şimdi çıkabilirsin.” Dediğinde çıktım.
Çocuk servisine gidip çantamı aldığımda “Nereye?” Diyen Lale’ye karşılık olarak “Çocuk servisinden alınıp yetişkin servisine alındım.” Dedim.
Şaşkınca “Neden ki? Ne oldu? Böyle bir şeyi kolayca yapmazlar.” Dedi.
“Bilmiyorum.” Diye karşılık verdim ve çıktım.
Staj zamanımı da varsayarsak beş yıldır bu hastanedeyim ama yakın arkadaşım olmadığı için iki kişi arasından geçen ve kendim hakkında olan konuları kimseye anlatmıyorum.
Yetişkin servisi biraz kalabalıktı. Odada kimse yoktu kalabalıktan dolayı. Bende boş durmayıp ameliyat geçiren hastaları muayene edecek olan doktorlardan birine eşlik ettim ve bu doktor kadın doğum uzmanı Selda doktordu. İlk girdiğimiz hastayı tanıdım. Sabah gelen askerin eşiydi. Demek doğurmuştu. Doğurmasına rağmen hala sessizce ağlıyordu. Yanında bir abisi tek vardı. Bu hali çok kötüydü. Doğurduğuna ve bebeğini dünyaya getirdiğine sevinmek yerine ağlıyordu.
Doktor kadının ağladığını görünce “Eda Hanım biraz sakin olun lütfen. Eşiniz yaşıyor ve tehlikeyi atlatırsa yanınıza getireceğiz. Siz böyle yaparak kendinizi riske atıyorsunuz. Doğumunuz erken oldu. Dikişlerinizi patlatacaksınız. Bunun yanı sıra bebeğinizi de tehlikeye attınız. Bir hafta erken doğurdunuz. Bir hafta boyunca bebeğiniz küvözde kalacak.” Dedi.
Eda biraz kendine gelip “Eşim nasıl?” Diye sordu.
“Eşiniz iyi. Hayati tehlikeyi atlattı ama yirmi dört saat boyunca yoğum bakımda kalması gerekiyor. Oluşacak bir risk olmadığında sizin odanıza alacağız.” Dedi Selda doktor.
Bu sefer de “Bebeğim nasıl?” Diye sordu.
“Bebeğiniz şu anda erken doğduğu için küvözde. Hayati tehlikesi yok. Sadece bir hafta erken doğduğu için bir hafta boyunca küvözde kalacak.” Dedi doktor.
Eda’nın rahat bir nefes verdiğini fark ettim. Bana döndü bu sefer.
“Şey… Güneş hemşire, doktor sana bebeğin cinsiyetini söylerse eşim uyandığında bize cinsiyetini söyler misin?” Diye bir ricada bulundu.
Selda doktor bu sefer gözlerini bana dikti ve cevabımı bekledi. Üzerindeki şaşkınlığı atıp “Tabi, söylerim.” Dedim.
Selda doktor Eda’nın dosyasını bana uzattı ve cinsiyetinin yazdığı kısmı gösterdi. Eda’nın bir oğlu olacaktı. Başımı salladığımda Selda doktor dosyayı geri çekti.
💜🩵💜🩵💜
Tüm gerekenleri hallettim ve akşam oldu. Çoğu hasta uyuyorken Eda’nın yanına gittim. Kapıyı çalıp içeri girdim. Eda telefonunu kurcalıyorken abisi refakatçi koltuğunda uyuyordu. Eda beni gördüğünde doğrulmaya çalıştı ama bunu engelledim çünkü dikişleri patlardı.
“Bir sorun mu var, Güneş hemşire?” Diye sordu haklı olarak.
“Yok Eda, yok. Öylesine geldim.” Dedim.
“Hmm iyimiş. Otur istersen yatağın köşesine sabahtandır ayakta olmalısın.” Dedi.
Gerçekten yorgun olduğum için oturdum.
“Nasılsın?”
Derin bir iç çekip “Nasıl olayım ki? O her zaman görevdeyken yüreğim ağzımdayken nasıl olayım ki ben? Bu halde döndüğünde canımdan can gidiyor.” Dedi gözleri dolarken.
“Benim askerim bugün göreve gitti. Üzüldüm ama gitmesi gerekiyor.”
“Sen bugün benim eşime kalp masajı yapan hemşiresin değil mi?”
Başımı ağır ağır sallayıp “Evet, benim.” Dedim.
Ellerime uzanıp hafifçe sıktı ve “Çok teşekkür ederim Güneş. Sen o kalp masajını yapmasaydın belki şu anda onu kaybetmiştim.” Dedi gözyaşı dökerek.
Ellerini sıkıp “Ben yapmazsam da bir başkası illa yapardı. Bunun için teşekküre gerek yok.” Dedim.
“Yarenin asker mi?”
“Yarenim asker.”
“Ah be Güneş! Ne ettin? Asker yareni olmak çok zor. Gittiğinde geri gelecek mi diye yüreğin ağzında. Gelemediğinde canından can gider. Benim yarenim düğün gününde göre gitti aylar sonra tekrar geldi. Asker yareni olmanın en zor görevi beklemek. Beklemeyeceksen hiç umutlandırmayın birbirinizi.” Dedi ağlayarak.
Derin bir nefes alıp “Yedi yılın hatrı hiç yok mu? Ben onu asker olmadan önce de bekledim. Asker olmasını ben söylemişken beklememek benim ayıbım olur. Yedi yıldır beraberiz. Mayıs olduğunda sekiz yıl olacak.” Dedim dalan gözlerle.
Eda gözleri irileşmiş şaşkın bir şekilde bana bakarken “Yedi yıl ne alaka?” Dedi.
“Onur’la on beş yaşındayken tanıştım. Daha o zamanlar liseye gidiyordum. Bir iki ay sürer bırakır derdim ama gözümü açtım kapadım baktım ki koskoca yedi yıl devirmişiz. Onur’la ilk tanıştığımızda çok çapkın gözü dışarıda olan biriydi. Ben hayatına girdiğimde bıraktı öyle şeyleri. Fark etmeden olgunlaştı. Sonra ben lise son sınıf olduğumda o askere gitti. Mezuniyetimde asker üniforması ile geldi. Asker olmuştu artık. İki yıllık bir birlikteliğimiz vardı. Zaten ne olduysa o iki yıldan sonra oldu. Ben bazen kaybettim o, kazancını benimle paylaştı. Çoğunlukla kaybediyordum ama kazanınca da ikimiz birden kazanıyorduk. Bu servise atıldığım zamandan kısa bir an önce benimleydi. Evlenmemiz gerektiğini söyledim. Evi ayarlaması gerekiyordu. Yarın veya bugün bulacağını söyledi ki aradan yarım saat geçmeden telefon geldi göreve gitti. Hiçbir zaman içime düşmeyen o kurt gittiğinde düştü içime. Bende bu yüzden geldim yanına. Sence… o geri gelir mi?” Diye sordum korkakça.
Eda bana gülümseyip koluma dokundu.
“İçini ferah tut. İlla geri gelecek.” Dedi.
Derin bir nefes alıp başımı salladım. Eda’ya dönüp “Bebeğinin cinsiyetini öğrenmek istiyor musun?” Dedim.
Başını sallayıp “Erkan bir uyansın öğrenirim, acelesi yok.” Dedi titreyen bi tebessümle.
Ona bakıp derin bi iç çektikten sonra ayağı kalktım. Gidecekken “Nereye gidiyorsun?” Diye sordu.
Ona doğru dönüp “ yapacaklarım varsa yaparım yoksa uyuyacağım.” Dedim.
Gözleri dolu bi şekilde bana bakıp “ Yapacakların yoksa beni eşimin yanına götürür müsün?” Diye sordu.
Başımı sallayıp “Özür dilerim ama nöbet yerimden ayrılmam yasak ama refakatçin seni götürebilir.” Dedim. Başını sallayıp “Teşekkür ederim.” Dedi. Başımı sallayıp çıktım.
Yapacaklarımın olmadığını fark ettiğimde uyuyacağım yere gittim ve uzandım. Benimle beraber üç hemşire daha nöbetçiydi. Ben invaziv işlemlerin yapıldığı odada sedyede uyuyacaktım ki kapı çaldı ve ben kafamı kaldırdığımda Eda’nın refakatçisini gördüm. Onu gördüğümde uyandığım yerden kalktım ve “Buyrun, bi sorun mu vardı?” Dedim.
“Kusura bakmayın rahatsız ettim ama kardeşimi yoğun bakımda olan eşine götürmek istiyorum. Bize bir sedye verir misiniz?” Dedi.
“Estağfirullah ne kusuru, tabi ki ama bunun için acile inecek ve kimliğinizi güvenliğe vereceksiniz. O da size bir sedye verecek. Geldiğinizde ise nöbetçi hemşirelerden birini kendinizle götürmeniz gerekiyor.” Diye cevapladım.
“Tabi teşekkür ederim.” Dedi ve gitti.
O gittiğinde ben tekrar uzandım ama uyuyamadım. İçimde kötü bi his vardı. Bir süre sonra bu hissi boş verip uykuya daldım ki tekrar kapı çaldı. Gözlerimi açtığımda tekrar Eda’nın refakatçisini gördüm ve ben tekrar uzandığım yerden kalktım.
“Kusura bakmayın tekrar rahatsız ettim ama siz bizi götürebilir misiniz?” Diye sordu.
Başımı sallayıp ayağa kalktım. Eda’nın olduğu odaya girdik. Eda’yı hazırlayıp odadan çıkardım ve yoğun bakım katına hemşirelere haber verip indik. Eda eşine bakarken benim telefonum çaldı.
Telefonu cebimden çıkarıp ekrana baktım ve Kağan Komutan yazısını gördüğümde elim ayağım buz kesti. Onur bugün göreve gitmişti değil mi?
Telefonu açıp “Komutanım? Kötü bir şey mi oldu?” Diye sordum titrek bir sesle.
Kağan komutan derin bir nefes alıp “Hastanede misin, Güneş hemşire?” Diye sordu.
“Evet konutanım. Kötü bir şey mi var?” Diye sordum.
“Güneş hemşire… hastaneye doğru dört ambulans geliyor. Bu ambulanslardan birinde Onur da var. Acil katına in ve sevgilinle ilgilen. Bu Onur’un isteği. Bu yüzden ailesinden önce sana söyledik.” Dediğinde elim ayağım birbirine dolandı.
“Komutanım… yarası nerede ve durumu şu anda nasıl?” Dedim korku dolu titrek bir sesle.
“Kurşunu sırtının sağ tarafından yemiş. Kan kaybı fazla. Şimdi vakit kaybetme ve acile in.” Dedi.
Ağlayarak “T-tamam komutanım. Hemen iniyorum.” Dedim ve telefonu kapattım.
Nöbetçi hemşirelerden birini arayıp yoğun bakım katına Eda’nın yanına gelmelerini acile ineceğimi söyledim.
Eda’nın yanına giderken ağladığımın farkında bile değildim. Eda’nın yanına gidip “Buradan ayrılmayın bir hemşire gelecek ve sizi odanıza götürecek… benim acile inmem gerekiyor.” Dedim. Tam gidecekken Eda kolumu tutup “Güneş? Ne oldu?” Dedi.
Eda’ya dönüp gelen korkuyla yüksek bir sesle “Onur vurulmuş!” Dedim ve acil katına doğru koşmaya başladım.
Ne yapacağımı bilmiyordum. Ne olacaktı? Nasıl olacaktı? İyi miydi? Yaşayacak mı? Bilmiyordum. Koskoca bir bilinmezliğin içinde acil katına doğru koşuyordum. Muayene odasında görev başında olan doktorlardan birinin odasına kapıyı çalıp hızlıca girdim.
İçerideki hastayı umursamadan “Hocam acil arka kapıya doktorları çağırın. 4 ambulans buraya doğru geliyor.” Dedim.
Doktor halimi görüp şaşırmıştı. Muayene ettiği hastayı bırakıp bana doğru döndü.
“Sen nereden biliyorsun Güneş hemşire?” Diye sordu şüpheyle.
“Karargahtan komutan aradı. 4 ambulans buraya doğru geliyor. Bir hasta sırtının sağ tarafından vurulmuş. Kan kaybetmiş.” Dediğim gibi doktor önde ben arkada odadan çıktık.
“Peki bu bilgi sana niye söyleniyor?”
“Size durumu hakkında detay verdiğim kişi sevgilim. Diğerleri hakkında bir bilgim yok.” Dedim.
“O zaman nöbet tuttuğun kata dön.” Dediğinde “Sevgilimi bırakıp hiçbir şey olmamış gibi o kata mı gideceğim? Görevden kovulsam da dönmem. Ben hasta yakınıyım.” Dedim.
Başını sallayıp “O zaman görev yaptığın kattan bir hemşire çağır. Diğer katlardan da birer kişi olacak şekilde hemşireleri getir.” Dedi.
Başımı sallayıp nöbet yaptığım kattan birini çağırdım ve gelirken her katta bir hemşire olacak şekilde hemşireleri getirmesini söyledim. Ben kapatıp doktorun peşinden giderken telefonu çaldı. Aramayı cevapladı ve bir şeyler söyledi.
Arka kapıya geldiğimizde orada olan görevliye dönüp sinirli bir sesle “Bu bilgi niye bize yeni ulaşıyor? Bize niye haber verilmiyor? Güneş hemşire söylemezseydi gelenlerden haberimiz bile olmayacakmış!” Diye bağırdı.
Görevli bir şeyler geveleyecekken “Gelmelerine ne kadar kaldı? Göğüs hastalıkları, kalp cerrahı, genel cerrahı, beyin cerrahı ve ortopedi doktorlarını çağırın. Acil burda olmaları lazım!” Dedi.
Görevli ifadesizliğini koruyup “Gelmelerine daha kırk dakikaları var. Gereken yerleri aradık son yirmi dakika kaldığında sizi çağıracaktık. Ameliyathaneler hazır.” Diye cevapladı.
Doktor bana dönüp “Hiçbirine müdahale etmiyorsun.” Diye uyardı. Başımı salladım. Dayanamayacağımı anladığımda acilin içine girdim. Karnım ağrıyordu, midem bulanıyordu. Nedenini düşünemezken bir anda koridorda düştüğümü hissettim ama yerden kalkamadım. Başım çok kötü dönüyordu ve ben kalkamıyordum. Bir anda başıma toplanan insanları gördüm ve sonrası yok.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

51okunma 11beğeni 2yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…