Tanıtım 2

Tantım 2

Doğa’nın sesi, sessiz sınıfın içinde yankılandı:

"Güneş, okuldan sonra bizimkilerle sinemaya gidip sonra bir kafede oturmayı düşünüyoruz. Gelmek ister misin?"

Elimdeki kalemi yavaşça masanın üzerine bıraktım, sanki bu basit hareket bile içimde bir ağırlık yaratıyordu. Gözlerimi testten kaldırıp ona baktım. Karşımda, cevabımı bekleyen bir çift dikkatle parlayan göz vardı. Ancak o bakışlarda, kelimelerinin anlamını tamamlayan bir sıcaklık yoktu. Yüzündeki ifade, olması gerektiği gibi şekillenmişti; ne eksik ne fazla.

"Gelmek ister misin?"
Öylesine sorulmuş bir soru gibi…
"Gelsene." diyebilirdi, ama demedi. Cümlesinin içinde fazladan bir mesafe vardı, aramızda her geçen gün daha da büyüyen görünmez çizgiler gibi. Bir davetten çok, bir yoklamaydı bu.

Derin bir nefes aldım. İçimde, kendime bile açıklayamadığım bir tereddüt vardı.

"Bizimkiler?" dedim, gözlerimi ondan ayırmadan.

"Abim ,Karan, Efe… Biz bize olacağız. Gelecek misin?"

Karan.
Adı zihnimde bir dalga gibi yayıldı. Göğsümün tam ortasında, dokunulmamış bir hatıra gibi birdenbire varlığını hissettirdi. Unuttuğumu sandığım bir şey, kalbimin kıyılarına vuruyordu.
Ne zamandır onlarla oturup gerçekten sohbet ettiğimi bile hatırlamıyordum. Zamanın içinde bir boşluk vardı ve o boşluk giderek büyümüştü.

Eğer Doğa’nın yüzündeki ifade azıcık bile gerçekçi olsaydı, hiç düşünmeden kabul ederdim. Ama değildi. Sesi, bakışları, hatta duruşu bile içinde beni gerçekten orada istemediğini fısıldıyordu. Bu davet, benim varlığımı arzulayan birinin samimiyetiyle değil, meraktan doğmuş gibiydi.

"Teşekkür ederim ama gelmeyeceğim. Okul çıkışı işim var."

Sözlerim havada asılı kaldı. Doğa’nın gözleri hafifçe kısıldı, dudakları neredeyse belli belirsiz büküldü. İfadesi, bir an için çatırdayan bir maske gibi sarsıldı.

"Ne işi? Yine o çocukla mı olacaksın?"

İşte buydu.
Neden buradaydı, neden beni çağırıyordu, neden kelimelerinin içinde bu kadar dikkatle saklanmış bir mesafe vardı… Artık biliyordum. Ozan. Son zamanlarda yanımda görünen Ozan'ı merak ediyorlardı. Beni gerçekten dahil etmek için değil, sorgulamak için buradaydı.

Sırtımda görünmez bir soğukluk hissettim. Bu anı daha önce yaşamıştım. Kabul edilmek için değil, incelenmek için masaya çağrıldığım başka günler…

İçimde usulca yükselen hayal kırıklığını bastırarak gözlerimi tekrar kağıda indirdim. Kalemi elime aldım, parmaklarımın arasında bir güç aradım. Sonra, soğukkanlı bir ifadeyle konuştuğumu hissettim.

"Seni ilgilendirmez. İzin verirsen test çözüyorum."

Cümlem, bıçak gibi keskin düştü aramıza. Sınıfın sessizliği aniden daha yoğun bir hal aldı. Doğa'nın yüzündeki gerginlik, önce küçücük bir kırılma gibi belirdi, sonra dalga dalga yayıldı. Kaşları hafifçe çatıldı, dudakları sıkıldı.

"Sen bilirsin, Güneş. Benden bu kadar."

Sesi, beklediğimden daha soğuktu. İçinde alışık olduğum o kırgınlık yoktu; yalnızca keskin, belirgin bir öfke vardı. Sandalyeyi hızla geriye itti, ani hareketi havada kısa bir rüzgar gibi esti. Sınıftan çıktı.

Nereye gittiğini biliyordum.
Kimin yanına gittiğini de.