Tanıtım 1

"Duydun mu?"

"Neyi?"

"Güneş’in, kardeşleri tarafından nasıl görmezden gelindiğini."

"Ah, evet şekerim. Ben de oradaydım. Güneş’e öyle acıdım ki! Yerde durmuş, abisini ve ikizini izliyordu."

"Çok acınası bir durumdu. Ben olsam, bu olaydan sonra gidip DNA testi yaptırırdım. Korkunç bir şey… Bütün okul onun ne kadar değersiz olduğunu gördü."

"Aslında, aralarının kötü olduğu en başından belliydi. Güneş’i ne zaman onların yanında gördün ki? Çoğu sabah onlarla bile gelmiyor. Ben ilkokuldan beri tanıyorum onları. Güneş hep bir yabancıydı."

"Öyle mi? Yazık… Daha da üzüldüm şimdi."

"Aman boş ver, Güneş’in umurunda bile değil. Burnundan kıl aldırmaz ki! Kantine gidelim mi?"

"Olur."

Kapının kapanma sesi yankılandı. O an fark ettim—nefesimi tutuyormuşum. Göğsümdeki sıkışıklık hafiflerken derin bir soluk verdim. Ellerim titriyordu. Lavabonun kapısını yavaşça araladım, soğuk seramiğe temas eden parmaklarım sanki beni gerçekle yüzleştirmeye çalışıyordu.

Başımı kaldırdım ve aynaya baktım. İşte oradaydım. Karşımda, buğulu camın ardında tanıdık ama bir o kadar yabancı bir yüz… Kızarmış gözlerim, yanaklarımdan süzülen gözyaşları, soluk benzim… Hepsi, duyduğum sözlerin birer yansımasıydı. İçimde sızlayan boşluk, kelimelere dökülmeyecek kadar derindi.