TANIDIK BİR YABANCI

Günler geçti.
Kasaba, yeni gelen doktora yavaş yavaş alıştı. Ömer, bekledikleri gibi değildi. Ne mesafeliydi ne de soğuk. İnsanların gözlerinin içine bakarak konuşuyordu. Sanki sadece hastalıkları değil, içlerinde sakladıkları şeyleri de görüyordu.

Bir gün…

Zeynep’in en büyük ablası hastalandı.
Mecburen, yıllardır kapısından geçmeye bile çekindikleri sağlık ocağına gittiler.
Zeynep, kapının eşiğinde durdu.
İçeri girmek istemedi.

Ama ablasının eli titreyince, onun yerine o konuşmak zorunda kaldı.
Kapıyı tıklattı.

“Girin,” dedi içeriden gelen ses.
Zeynep içeri adım attığında, Ömer başını kaldırdı.

Ve o an…

Zeynep’in dünyası ilk kez durdu.
Çünkü Ömer, ona diğer herkes gibi bakmadı.
Ne suçlar gibi…
Ne küçümser gibi…
Ne de acır gibi…
Sadece baktı.
Gerçekten baktı.

Zeynep, ilk defa birinin gözlerinde kendini bir “yük” gibi görmedi.
Bu onu korkuttu.
“Hasta siz misiniz?” diye sordu Ömer.
Zeynep başını iki yana salladı.
“Sesi…” dedi Ömer, bir an duraksayıp. “Çok tanıdık geldi.”
Zeynep irkildi.
Çünkü o, sesini kimseye duyurmamaya alışmıştı.
-3.bolummm sonuuu-