O bir lavinia değildi o zeynepti

Elif’in sesi hâlâ odada yankılanıyordu.

Ama Zeynep artık duymak istemiyordu.

Yavaşça doğruldu.

Baş dönmesi tuttu.

Ama durmadı.

Yatağın kenarına tutunarak kalktı.
—
“Zeynep—” dedi Ömer.

Ama Zeynep bakmadı bile.

Kapıya doğru yürüdü.

Adımları dengesizdi.

Ama kararlıydı.

—
Elif bir şey söyleyecekti.

Ama Ömer sabrını kaybetti.

“Elif yeter!” dedi sertçe.

Elif bir adım daha attı.

“Sen—”

Ömer onu kenara itti.

Çok sert değil.

Ama yavasta sayılmazdı.

Elif dengesini kaybedip yere düştü.

Kırgındı nede olsa oda bir kadındı

Sevdiği erkegi başkasının kollarında bırakmaya mahküm bir kadın

Ama Ömer… dönüp bakmadı bile.

—
Çünkü Zeynep gidiyordu.
—
“Zeynep!” diye seslendi.

Koridora çıktı.

Zeynep çoktan kapıya yaklaşmıştı.

Ömer hızlı adımlarla yetişti.

Kolundan tuttu.

Zeynep irkildi.

Ama bu sefer… elini çekmedi.

—
“Bırak,” dedi Zeynep.

Sesi yorgundu.

Ama içi doluydu.

“Gidiyorum ben… Elif’inle mutluluklar.”
—
Ömer’in kaşları çatıldı.

“Elif’le ne alakası var—”

“Hiçbir yere gitmiyorsun, Zeynep.”

Sesi bu sefer daha sertti.

Emir gibi.
—

Zeynep gözlerini kaldırdı.

İlk defa direkt baktı.

“Böyle yapmaya hakkın yok.”

—
Ömer bir an durdu.

“Nasıl?”
—
Zeynep’in gözleri doldu.

Ama ağlamadı.

“Sanki…” dedi, sesi titreyerek,

“sanki hiçbir şey yokmuş gibi davranmaya.”

Bir adım geri çekildi.

“Önce kendini bana aşık edip…”

Nefesi kesildi.

“…sonra acı çektirmeye.”
—
Sessizlik..
—
Ömer ilk defa cevap veremedi.

Sadece baktı.
—
Zeynep kolunu çekti.

Ve yürümeye başladı.
—
İki adım attı.

Üç…
—
Bir anda yer ayağının altından kayar gibi oldu.

Baş dönmesi arttı.

—
Tam düşecekken—

Ömer arkasından yetişti.

Ve onu tuttu.

Ama bu sefer sadece tutmadı.

—

Kucağına aldı.

—

Zeynep şaşkınlıkla ona baktı.

“Bırak beni,” dedi, zayıf bir sesle.

Ama eskisi kadar direnç yoktu.
—
Ömer başını iki yana salladı.

" Bu halde hicbiryere gitmiyorsun güzelim” dedi.

Kesin bir sesle
—
“İstediğin kadar kız… bağır… gitmek iste…”

Zeynep’in gözlerine baktı.

“Bu halde hiçbir yere gitmiyorsun.”
—
Zeynep bir şey söyleyecekti.

Ama sustu.

Çünkü kalbi…

İlk defa bu kadar karışıktı.
—
Ve belki de ilk defa…

Gitmek istemiyordu.
-10. Bölüm sonu-