9

Sabah uyandığımda poyraz yani canım, şapşik, mal, salak, gerizekalı sevgilim odada yoktu
Mutfaktan çok güzel kokular gelmiyordu. Elbette gelmesini isterdim ama büyük ihtimalle o sigara molası verirken hazırladığı çayı, yumurtayı ve krepleri Ocak'ta unutmuştu.
Hızla aşağı indim öyle ki üstümdeki crop sutyenimin altı ile aynı hizadaydı.
Ocağın başına geldiğimde hızla ateşi kapattım ve yere yığıldım. Poyraz balkonda müzik dinliyordu. Bir yandan da sigarasını içiyordu

"Aptal sevgilim neden ateşi kapatmıyorsun lan" dediğimde bana döndü, yerde saçkm dağılmış crobum dağınık bir şekilde oturuyordum. Altımdaki şorta hiçbirşey olmamıştı.

Poyraz yerinden kalktı yanıma geldi, diz çöktü ve beni kucağına aldı. İşte ev burasıydı. Güvenli sarılmalar, öpücükler, ne olursa olsun sarsılmayan güven...
Bacaklarımı beline sardım. Kafam boynuna düştü. Sarıldım

"Aptalsın"
"Sana özel bu aptallık"
"Kahvaltıyı ben hazırlayacağım. " dediğimde ters ters baktı. Şimdi bok sen hazırlarsın derse şaşırmazdım

"Dışarıdan söyleyeceğim" dediğinde ben ona baktım
"Beyinsiz zürafa" dediğimde gülümsedi. Hâlâ onun kucağındaydım.
"O beyinsiz zürafanın kraliçesisin."
"Öyle mi?
" öyle" dediğinde dudağına kaçamak bir buse bıraktım. Kışkırttım. Hemen geri çekildiğim için mutsuz görünüyordu. Sonra o öptü... Derinden, güvenli, acıtmayacak şekilde.

Tekrar kucağından sandalyeye bir poşetmişim gibi oturttu beni
Ona göre dünya değil nefesim. Nefes olmasa dünya ne işe yaradı ki zaten. İşte bu yüzden dünya değilde nefes oluyordum.