5

"Sizi özleyeceğim anılarım" baktığım yerde kimse yoktu. Sadece boş bir yatakhaneydi burası. Şuanda herkese göre içeride kimse yoktu ama ben orada arkadaşlarımı, ailemi, yuvamı gördüm...

Arkamda biri vardı. Arkamda duran kişi büyük ihtimalle Akıner'di. Elini omzuma koydu. Yüzümü ona çevirme zahmetinde bulunmadım

Yüzüne bir tebessüm yerleşti. Elini omzumdan çekti ve gitti.

Bir site sonra gözümden usulca bir yaş döküldü. Burada kaybettiğim çok kişi vardı. Ama hâlâ birkaçı benimleydi. Onlar benim ailendir. Bana sahip çıkıyorlardı...

Gözyaşını parmağımla sildim. Onların karşısına ağlarken çıkamazdım. Bu benim travmamdı. Ben basit bir gazeteci değildim belki de?.

Boş yatakhaneyi arkamda bırakarak çıktım. Çıktığım anda bana sarılan ilk kişi iris oldu. Çok sevecendi.Sanki herkesin ablası veya annesi gibiydi. Yemek yapabilirdi, şefkatli ydi, yardımcı oluyor. Ama herkesin bir korkusu vardır. Onun korkusu ailesi... Ailesi ona küçük yaştan beri baskı uyguluyor. Bir ara yaşlı biriyle evlendirmeye çalışmışlar. Ama o artık iyi. Psikolojik sorunları yok. Erkekler ona dokununca korkmuyor. Ben onun yaralarını sardım. Ve diğerleri ilacı oldu...

İristen nefes nefese jalmış bir şekilde ayrıldım ve Athena'ya doğru gittim. Ona sarıldım. Sanki bunu bekliyor gibiydi. Buradaki herkesin bir hikayesi var elbette. Ama athena'nın hikayesi biraz psikolojiyi bozuyor. O buradaki herkesin sırrını bilir. Asla birşey saklayamazsınız. Çok iyi bir gözlemcidir.Annesi o çok küçükken intihar etmiş. Ve babası Athena'ya şiddet uygulamaya başlamış. Bu yüzden cesur ama aynı zamanda çok sessiz ve gözlemci. Ondan tam ayrılacakken bana birşey fısıldadığını fark ettim.

"Biri bize ihanet ediyor kaya.."dediğini duydum. Kaya demesinin sebebi duygularımı sık sık kullanmamamdı.

" kim? "Diye sordum. Sesimi sadece o duyabilirsiniz. Diğerleri geri dönüş partim ile meşguldü.

"Hilal yani sarp... " Sarp'ın lakabı hilaldi. Bu lakabı ona ben vermiştim. Çünki onu Ay'ın hilal evresinde olduğu bir gecede ağlarken bulmuştuk.

Bir adım geriledim. Sakin kalmam imkansızdı. Artık kontrol bende değil kaya'daydı.

"Onu öldüreceğim" dedim. Sesim kısık sayılırdı. Bir anda athena ellerimden tuttu.
"Bunu yaparsan bilgilerimizi daha çok öğrenirler" dedi. Ama şuan hiç birşey düşünemeyecek kadar sinirliydim. Kontrol altında değildim belki de?. Ellerimi çektim. Sert adımlar ile Sarp'a doğru yürüdüm

Uyandığımda bir hastane odasında başında bütün sevdiklerim vardı.

Gece, ayaz, poyraz hatta kendi ekibim bile...

Gece'nin ağzıma sıçmasını bekliyordum ama şaşırdığım tek şey vardı

İris ile hilal gece ile sohbet ediyordu.

Ebenin... Neyse neyse. Kollarımdan destek alarak kalkmaya çalıştım ama ayaz malı benim alnıma baskı uygulayarak geri yatmama sebep oldu

"Yaw ölmedim yaşıyorum. Hem noldu lan bana!? " diye atarlandım.

Tabii ki sevgili arkadaşlarım bana güldüler. Az önce narkoz yemiştim ve bunun videosunu çekmişlerdi

Amk cidden ameliyat mı oldum ben?

Yok ebesinin şeyi yani...

Doğru yaa. Bende bi hastalık vardı ama ismini bilmiyorum.

Son zamanlarda ameliyat olmam için herkes beni ikna etmeye çalışıyordu. Ama ben kabul etmiyordum.

Tabi bayılınca fırsatı kaçırmayıp hastaneye getirmişler.

"O piç sarp nerde!? " dedim. Bu sefer bağırmıştım. Ve en kötüsü.. Poyrazda buradaydı..

Rezil olmak diyincede ben aşko.

Biraz sonra kapıdan sarp girdi

Şerefsizin burnu kırılmış galiba. Ve bunu ben bayılmadan önce ona yapmışım

Ama hak etti banane banane.

"Özür dilerim" diyince bu sefer beni kimse durduramazdı.

Kolumdaki serumları sertçe çıkardım. Yataktan kalktım. Ayazlar ve bitince ekip beni durdurmaya çalışıyordu ama artık çok geçti

Bazen istemeden insanları üzeriz, kırarız, hatta zarar veririz. Bunların hepsi sadece içimizdeki öfkenin ve üzüntünün artık dayanamayacağımız derecede büyümesidir.
Annem küçükken bana hep 'doğru adamı sev. Aşk doğru kişi ile mükemmeldir' derdi. Ama o artık gittiğine göre...