13 doğruluk mu cesaret mi

kendi içimde sıkışıp kalmıştım şimdi iki farklı ben mi vardı yani ben deli değildim değildim tedavi olmalıydım deli olamam ben olamam hayır hayır hayır hem atalay var benim kalbim onun için atarken bu suçlarla yaşayamazdım olmazdı nefes alamıyordum hastaneden çıkmış eve gidiyordum ama atalay ın suratına dahi bakamıyordum utanıyordum bir kere kendimden kendimden utanıyordum o kız ben olamazdım hapishane girmek istemiyordum ne yapmalıydım tabi ki de itiraf etmeliydim arabadan aşağı indiğimde hızla merdivenlerden çıkmış eve girmiştim ellerimi gri saçlarımın arasına götürmüş etrafta tur atıyordum ne diyecektim nasıl itiraf edecektim çok hapiste kalır mıydım onu bile bilmiyordum kafa derimi kaşımaktan sac diplerim zonklamaya başlamıştı kapı çaldığında hızla kapıya yönelmiş delikten baktığımda atalayın olduğunu görmemle açıp açmamakla kararsız kalmış bir anlık cesaretle kapıyı acıp içeri girmesi için kenara çekildiğimde içeri girmiş salondaki tekli koltuğa oturmuştu aramıza bir tık mesefe bırakarak bende koltuğa yerleştiğimde ellerimi iç içe geçirip parmaklarımla oynamya başlamıştım ne diyeceğimi nasıl davarnacğımı asla bilmiyordum o ölüm gibi bakan kız ben olamazdım değil mi en sonunda derin bir nefes alıp cesaretimi topladığımda

-atalay bak sana ne demem gerektiğini biliyorum hatta sana anlatmam gereken seyler var ama bunun için bana zaman ver olur mu

atalay gözlerimin içine bakıyor ve tepki göstermiyordu gözyaşlarım akmaya başladığında başımı önüme eğip gözyaşlarımı kendimden gizlemeye çalışıyordum hem kendimden hem ondan içim titriyordu ve kendimden utanıyordum hemde felaket bir şekilde ben kimdim tedaviye gitmeye karar vermiştim ama bunu söylemeden önce atalaya başka bir şey söylemem lazımdı atalayın bana yaklaştığını hissettiğimde tepki göstermeden duruyordum atalay ona bakmam için baş parmağıyla hafifce yüzümü ona doğru bakmamı sağlayacak şekilde kaldırdığında onun da gözünden yaş akıyordu bir damlacık gözyaşında kaybolup gitmek istedim o an onun gözyaşı olup da gitmek istedim bana gülümseyerek bakıyordu
atalay diye mırıldandığımda devamını getirmek için bir süre bekledikten sonr ben kendimden çok utanıyorum ama senin utancın olmak isteyecek kadar çok seviyorum ben seni özür dilerimle bitirdiğimde sözümü bana sıkıca sarılarak karşılık verdiğinde bende seni diye mırıldandı senin benim utancım olamayacak kadar cok seviyorum seni

(atalay ak)
gelincik bana serçemi hatırlatıyordu ve en önemlisi de gelinciğin beş yıl önce psikologtan çıkarken geçirdiği kaza yüzünden ölmeseydi dolaylı yoldan gelincik yüzünden olmuştu bu kaza ben serçemi eve bırakmış karakola doğru yol almıştım o zaman serçe babamın arabasını izinsiz bir şekilde almış evden çıkmıştı kaçmıştı da denebilir yolda zincirleme bir kaza olmuştu üç araba ard arda ortada benim serçemin arabası kaza bir arabanın freni tutmadığı için gerçekleşmişti aslında kaçak uyuşturucu satan bir çetenin başını öldürmekti amacı ve başardı da fakat hayat kendi adaletini ortaya koydu ve o kazada bir masumu ve bir şerefsizi kopardı dünyadan şimdi ise gelincikten nefret etmem gerekirken ona aşık olmuştum ve gelincik serçeme çok benziyordu çaresiz ve kafası karışıktı benden biraz zaman istemişti o zamanı ona verecektim ve bir şey daha söylemeliyim gelincik benle ilk öpüştüğünde ondan iğrenmiştim hatta açmıştım benim yaptıklarımın hepsi rol icabıydı bir yere kadar.. sonra bir seyler benim kontrolüm dışında ilerledi ve ben onun her anına aşık bir şekilde buldum kendimi gri gözleri bir sisi andırıyordu benim için ve ben artık ne yapmam gerektiğini çok iyi biliyordum belki canım acıyacaktı ama başka yol yoktu o itiraf ettiğinde tedavi olacak sonra hapse girecekti onun sonu böyle olmalıydı ve o sonunu kendi elleriyle yazdı bizim mutlu bir sonumuz olamazdı bizim sonumuz yoktu hiç var olmamıştı en can sıkan yanıyda buydu ben bize bir son hayal edemiyordum bu bile olmuyordu ve ben onu her zaman çok sevecektim

***

telaşlanmayı bırakmış vilayya dogru gidiyordum artık ne olursa olsundu villaya vardığımda hava çoktan kararmıştı aşağı depoya indiğimde kelepçelenmiş anne babamı gördüğümde
gözlerimden yaş akmaya başlamıştı ben bu kadar vicdansız biri değildim bileğinden bir kaç santim öteye çizilmiş dövme gelincik dövmesi hatırlıyordum bıçakla ben kazımıştım o çiçeği derilerine uzun uzun onlara baktıktan sonra aç şu kelepçeleri koray dediğimde koray şaşırmış gözüksede kelepçeleri açmaya başladığında kafamda bir tınlama oluştu ve sanki başım dönüyordu kapattığım gözlerimi açtığımda nefret dolu bakışlarımı saddetle alya ya yöneltiğimde gülümsedim yaptıklarımdan zerre pişman değildim hiç bir zaman da olmiycaktım kelepçelerin açıldığını gördüğümde anlam veremedim neden açılmıştı bu kelepçeler koraya baktığımda o alması gereken emiri aldığında

-emin misiniz gelincik hanım

- kelepçeleri geri tak koray

iğrenç villadan çıkmış eve vardığımda üstüme siyah badi altıma da siyah şortu geçirdiğimde üstüme deri ceketimi alıp dışarı tekrar çıkmıştım yaptıklarımdan hiçbir zaman pişman olmamıştım hiç bir ölüme hiçbir cesete bunda da olmıycaktım ben öldüm benim adımın anlamı bile ölümdü benden merhamet bekleyemezdiniz ve zaten beklemeyinde o artık her şeyi biliyordu bir mesaj attım sadece yardım et korkuyorum ve hemen ardından konum gönderdiğimde başıma deri ceketin şapkasını geçirmiş beklemeye koyulmuştum kolumun içine sakladığım bıçağın metal ucuna işaret parmağımla oyunuyordum taki o gelene kadar atalay önüne çıkmak yerine bu tarafa doğru gelmesini bekledim depoya yaslanmış duruyorken atalayın bu tarafa doğru dönmesiyle gülümsedim tabi o gülümsememi görmemiş olabilir kafamı kaldırmadan kolumun altındaki bıçağı iyice avcuma doğru kaydırdığımda tam karnına saplıycaktım ki
benim aşık olduğum kadın bu değil diye yükseldiğinde kaşlarımı çatmış elim öylece kaldığında elimi indirmiş fakat bıçağı kaldırmıştım ve ekledi ben senin her halini sevdim ama bu bu sen değilsin gelincik bu benim aşık olduğum kadın olamaz lütfen beni biraz seviyorsan bırakırsın o bıçağı durmadım bıçağı da bırakmadım seni seviyorum diyerek bıçağı kaldırdığım gibi karın boşluğuna sapladığımda derin bir nefes vermiştim o yaşayamazdı çünkü her şeyi biliyordu o her şeyi biliyordu olamazdı siren seslerini duyduğum gibi bıçağı bırakmadan hızla ilerledim hatta gitmeden bıçağı ıslak mendile silmiş arabaya binip uzaklaştığımda onun beni yakalaması dansa benim onu yok etmenin daha iyi bir seçenek olduğunu bir kere daha karar vermiştim ve ölüm geliyorum demezdi
(Atalaydan)
gelincik o benim sevdiğim kadın değildi o bu olmazdı değilmi karnımdaki bıcak yarası zonklarken ne yapacağımı düşünüyordum herseyi itraf etmesini mi beklemeliydim yoksa elimdeki kanıtları baş komisere verip kaderine mi teslim etmeliydim emin değildim o benim sevdiğim kadındı [I][U][B]o benim düşmaımın kızydı [/B][/U][/I] aşk neydi zenginlerin elindeki malzeme mi yoksa kimsesizlerin elindeki bir hiç miydi bilemiyordum ve ben kendi aşkımdan bile şühphe etmeye başlamıştım gercekten aşık mıydım yoksa aşkıtımda kendi aşkımdan mı kaçıyordum O ilk tandığım çekici güclü ve dengesiz gelincik yoktu karşımda ve ben sevdiğim kadın için hiç bir şey yapamazdım o benim düşmanımın kızıydı o benim sevdiğim kadın mıydı adının anlamı ölüm olan biri ya ölüme mahkümuş yada delirmeye o delirmeyi seçmişti ve ben bir aciz den farksızdım
o bizim sonumuz olmuştu baştan kötü yazılmış bir son muydu bizimki yoksa biz kaderin oyununa mı gelmiştik bilemiyordum gri gözlerinde gördüm o isteği söylemek hatta herşeyi anlatmak istiyordu farkındaydım ve bunun içinde ona destek olucaktım fakat eğer anlatmazsa onu yakan ben olucaktım herşeye rağmen bazen sevmekde yetmiyordu bize yetememişti o iki kişiliğinde de bana aşıktı ben ona tüm benliğimle severken ruhumuz bir bütün olsada ayrı kalmak zorundaydı çünkü o benim sercemi almışttı elimden annemi almıştı annem ölünce babam beni yok saymıştı o ve onun anne babsı yüzünden ben ailemi kaybetmişsem o ruhunu kaybetmeliydi gri gözlerinden yağmur akmayı durdurana denk acı cekmeliydi ve cekecekti