Kefaret kitap kapağı

1. bölüm / 4

Giriş

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 4Şu an: Giriş

❝And if you gaze long into an abyss, the abyss also gazes into you.❞

❝Uçuruma uzun süre bakarsan, uçurum da senin içine bakar.❞

-Friedrich Nietzsche-

🕯

-Giriş-

Emir sorgulanmaz. Güç tartışılmaz. Zayıflık affedilmez.

Aynadaki kadın bana ait değildi.

Siyah peruk, koyulaştırılmış ten, yüzümü tanınmaz hâle getiren makyaj ve gözlerimin doğal rengini örten lensler... Birkaç saat önce aynaya baksaydım karşımdaki kişiyi tanırdım. Şimdiyse kendi yüzümü bile hatırlamak için biraz daha dikkatli bakmam gerekiyordu.

Başımı hafifçe yana eğdim.

Kırmızı rujumu tazeleyip elbisemin eteğini düzelttim. Ayağa kalktığımda topuklularımın üzerinde yükselen bedenimi aynada bir kez daha süzdüm.

Böyle gözüksem de fena olmazmış.

Rujumu masaya bıraktım, çantamı alıp odadan çıktım. Topuklularımın dar koridorda yankılanan sesi, attığım her adımda bana kim olduğumu hatırlatıyordu. Ya da kim olmam gerektiğini.

Dedemin odasının kapısına gelince adımlarım duraksadı.

Derin bir nefes alıp ifademi sabitledim. Kapıyı iki kez çaldım. İçeriden tok bir "Gel, kızım." sesi duyunca içeri girdim.

Dedem. Miran Ardent, koltuğuna yaslanmış, elindeki dosyayı inceliyordu. Odaya girdiğimi fark etmiş olmasına rağmen başını kaldırmadı.

Beni bekletmeyi severdi. İnsanların sabrını ölçmek için mi, yoksa sessizliğin onları kendiliğinden ele vermesini izlemek için mi, hiçbir zaman emin olamamıştım.

Adımlarımı sakin bir şekilde atıp masasının karşısına gelince durdum.

Elini hafifçe kaldırıp bana doğru uzattı.

"Otur."

Karşısındaki koltuğa yerleştim. Yüzümdeki ifade, onun alışık olduğu türdendi; ne gereksiz bir merak ne de sabırsızlık. Gözlerini yavaşca kaldırıp önce esmer tenime, ardından neredeyse bambaşka birine dönen suratımda gezdirdi.

"Fena değil."

Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir hareketlenme oldu. Ancak bu ifade yüzüne yerleşmeden kayboldu.

Dudaklarımın kenarı hafifçe kıvrıldı.

"Yalnızca fena mı?"

"Fazla konuşuyorsun."

Gülmezdi. Onu sesli kahkaha atarken gördüğüm anlar sayılıydı.

"Ama iyi ki annene benzemişsin, Vera."

Annem.

Derya Ardent. Dünyadaki çoğu insan gibi o da birilerinin günahlarına kurban gitmişti. Kaderin bile hesaba katmadığı bir ölümdü belki de. Onuzlarına yüklenen yükü kaldıramamıştı. Oysa çok güçlü bir kadındı.

"Zaaflar." derdi dedem.

"Zaaf edinmeyeceksin Vera. Çünkü insanın kaybetmekten korktuğu her şey, onu öldürebilecek bir hedefe dönüşür."

Annemi zaafı öldürmüştü. Bunca yıl örgütün içinde yıllarca ayakta kalmış, ölümün yüzüne defalarca bakmıştı. Derya Ardenti düşmanı değil, sevdiği adamın ölümüyle içinde açılan boşluk öldürmüştü.

Dedem daha fazla düşünmeme izin vermeden elindeki dosyaları önüme bıraktı. Ne düşündüğümü bile bilirdi. Dedemin karşısında çıplak gibi hissederdim bazen. İnsanın gözlerinin en derinine bakardı. Sadece bakmaz. Okurdu. Ona yalan söyleyemeyeceğimi henüz çocukken acı bir şekilde öğrenmiştim. Bir daha da denemedim zaten.

Sayfaları açtım. Her zamanki belgelerdi. Görev öncesinde imzalamam gereken onaylar, sorumluluk beyanları ve olası bir başarısızlığın sonuçlarını kabul ettiğimi belirten ifadeler...

Ölümümün bile bürokratik bir karşılığı vardı.

Kalemi alıp sayfalara tek tek imza attım. Miran Ardent'in bakışlarını üzerimde hissediyordum. Başımı kaldırmadım. Beni izlediğini bilmek için ona bakmama gerek yoktu.

Kalemi ve belgeleri önüne sürüklediğimde, o da masanın altındaki bir çekmeceyi açtı. Sahte pasaportlar, kimlikler ve işime yarayabilicek birkaç belge. Masanın üstüne koydu. Onları almak için elimi uzattığımda, benden önce davranıp elini belgelerin üzerine yerleştirdi. Havada kalan elimi yavaşca geri çekip. Konuşmasını bekledim. Belli ki uzun sürecekti.

Dedem sessizdi.

Onun sessizliği alışılmadık değildi. Ancak bu kez odadaki havada, henüz adını koyamadığım bir şey vardı.

"Bir sorun mu var?"

Bakışlarındaki o anlık değişimi kaçırmamıştım. Endişe. Yalnızca bir anlığına, ifadesiz maskesinin ardına saklanamayacak kadar belirginleşmişti. Sonra kayboldu. Miran Ardent yeniden bildiğim adama dönüşmüştü.

Ama ben görmüştüm.

Kaşlarım çatıldı. Aklıma gelen ihtimal, içimdeki huzursuzluğu daha da artırdı.

"Yapamayacağımı mı düşünüyorsun?"

Dedem tepkisizliğini koruyarak arkasına yaslandı. Onu gören biri bırakın endişeli oluşunu, dünya üzerindeki herhangi bir duyguya sahip olabileceğini bile düşünmezdi. Bakışlarındaki sertlik karşısındaki insanı birkaç saniye içerisinde sindirmeye yetiyordu. Ama ben onu tanıyordum.

"Sana bir görev veriyorsam, yapıp yapamayacağını görmek için değil, yapacağını bildiğim içindir."

Bakışlarım tekrar ifadesizdi şimdi. Dedemin devam etmesini bekledim. Elindeki yeni kişiliğime ait olan eşyaları önüme sürükleyip bıraktı.

"Bu görev, daha önce çıktığın saha operasyonlarına benzemeyecek. Bunun farkındasın, değil mi?"

Daha önce de saha görevlerine katılmıştım. Ancak bu kez durum farklıydı. Kıdemli ajan olarak çıkacağım son görevdi. Başarılı olduğum takdirde bir sonraki kademeye, elit ajanlığa yükselecektim.

Görevin önemi tartışılmazdı. Fakat dedemi endişelendiren şeyin bu olmadığını biliyordum.

Daha önce bundan çok daha ağır eğitimlerden geçmiş, zorluk derecesi katbekat yüksek operasyonlarda görev almıştım. Ne ben ne de Miran Ardent bunları sorgulamıştı.

Bu kez farklı olan neydi?

"Biliyorum. Bunun beni zorlamayacağını da sen biliyorsun."

"Biliyorum tabii ki. Seni ben yetiştirdim."

Sözlerinde gururdan çok kesinlik vardı. Bana güveniyordu. Bundan şüphem yoktu. Fakat ilk kez, güveninin arkasında başka bir şey sakladığını düşünüyordum.

Dedem derin bir nefes aldı.

"Bu görev de yalnız olmayacaksın, Vera. Hedefin peşinde sadece sen yoksun."

"Halledebilirim."

Sorun neydi, hala anlamamıştım.

"Halledeceğine eminim."

Bakışları mümkünmüş gibi daha da sertleşti, kollarını masaya koyup ellerini bir araya getirdi. Bu bakışları başka biri görsün bu oda da bir saniye bile durmazdı.

"Unutma.."

Söyleyeceklerini biliyordum.

Hatta hangi kelimeyi hangi tonda kullanacağını bile tahmin edebilirdim. Çünkü o cümleyi yıllardır zihnimin en derin köşelerinde taşıyordum. Her hatırlayışımda biraz daha sertleşen, zamanla düşüncelerimin bir parçası hâline gelen bir cümleydi.

"Yas tutma, Vera. Yas ölüleri geri getirmez. Ama intikam yaşayanların hesabını kapatır."

O an odadaki her şey sessizliğe gömüldü.

Sanki yıllar önce duyduğum o ses, zihnimin en derin yerinden yükselmişti.

Omuzlarımı geriye çekerek doğruldum. Boynumdan aşağı yayılan ürperti, Miran'ın sözlerinin zihnimde uyandırdığı yankıyla birleşti. Yıllardır içimde sessizliğe gömülmüş olan öfke, yeniden kendini hissettirmeye başlamıştı. Bakışlarım onunkilerle buluştuğunda, yüzümde aynı sert ve tavizsiz ifade vardı.

Yas tutma, Vera...

Bu sözleri ilk duyduğumda, önümdeki masada oturan kadın değildim. Ne sahte kimliklerim vardı ne de adımı duyduğunda insanların susmasını sağlayacak bir soyadım.

Bir mezar başında elimde yanlızca bir avuç toprakla ağlıyordum. Hayır. iki mezar. Ayrı kalamamışlardı. Kavuşmuşlardı. Geride bıraktıkları enkazı düşünmeden.

Henüz 8 yaşındaydım.

"Anne!"

Sesim boğazımda kırılıyor, sözcüklerim ağlamaktan birbirine karışıyordu.

Elimde bir avuç toprak vardı. Parmaklarımın arasından dökülüp gitmesine izin vermiyordum. Sanki biraz daha sıkarsam onları geri getirebilirmişim gibi...

"Anne niye sende beni bırakıp gittin. Söz vermiştin!"

Yan komşumuz Hanife abla, onların çok güzel bir yere gittiklerini söylemişti. Cenette. Beni niye götürmüyorlar ki?

"Anne bende geleyim sizinle!"

Onlara uslu duracağıma söz verirdim. Bir daha yaramazlık yapmazdım. Ne isterlerse yapardım.

Cevap yoktu.

Ölüm ne demek bilmiyordum. Bildiğim tek şey ölenlerin gittiği ve geri gelmediğiydi.

Babam ölmüştü. Öyle demişlerdi. Bir keresinde anneme "Babam ne zaman gelecek?" diye sormuştum. Annem bağırmıştı, sonra ağlamıştı. Onu daha önce hiç böyle görmemiştim.

"Öldü baban, gelmeyecek, sorma artık!"

Niye kızmıştı ki bu kadar? Bende babama kızmıştım. Annemi çok üzdü diye. Onları özlüyordum.

Ölü babamı. Yaşayan annemi...

Derya Ardent bundan sonraki günlerini ilaçların ve uykunun arasında geçirmişti. Eskiden evin içinde duyduğum sesi artık nadiren duyuyordum. Uyanık olduğu zamanlarda bile gözleri hep başka bir yerdeydi. Sanki bedeninin bir kısmı hala babamın öldüğü yerde kalmıştı.

Bazen yanına oturur, konuşması için beklerdim. Bazen de sırf sesini duyabilmek için önemsiz şeylerden bahsederdim. Anlattıklarımın ne kadarını dinlediğini bilmiyordum.

Bir keresinde saçlarımı okşamış, yüzüme uzun uzun baktıktan sonra fısıldamıştı.

"İyileşeceğim, Veram. Seni yalnız bırakmayacağım."

O gün ona inanmıştım.

Çünkü anneler sözlerini tutardı. En azından ben öyle sanıyordum.

O da beni kandırdı.

Sözünü tutmadı.

Mezar başındaki çaresiz kızı Miran Ardent ayağa kaldırmıştı. Avuç kadar yüzünü ıslatan gözyaşlarını eliyle silmiş, boyundan büyük yüklerin altında ezilmiş küçük omuzlarından sarsıp kendine getirmeye çalışmıştı.

Gözlerimin içine bakmıştı.

Ne şefkat vardı bakışlarında ne de teselli etmeye çalışan bir yumuşaklık.

Yalnızca kararlılık.

"Yas tutma, Vera. Yas ölüleri geri getirmez. Ama intikam yaşayanların hesabını kapatır."

"Vera."

Dedemin sesi beni geçmişten çekip çıkardı.

Gözlerimi kırpıştırdım. Karşımdaki oda yeniden belirginleşti. Parmaklarımın arasında sımsıkı tuttuğumu fark ettiğim pasaportu masaya bıraktım.

Miran Ardent yüzüme baktı.

Bu kez gözlerinde endişe aramadım.

Görmek istediğim şeyin orada olup olmadığını bilmek istemiyordum.

"Anlaşıldı mı?" diye sordu.

Başımı kaldırdım.

"Gayet açık."

Bakışlarımdaki ifadeyi yeterli bulmuş olacak ki dudaklarının kenarında belli belirsiz bir tebessüm belirdi. Benim de dudaklarım hafifçe kıvrıldı.

İkimiz de neyin yaklaşmakta olduğunu biliyorduk.

Bu savaşın sonunda yalnızca bir kazanan olacaktı.

Ve ben kaybetmek için yetiştirilmemiştim.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

9okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…