Kefaret kitap kapağı

4. bölüm / 4

4.Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 4Şu an: 4.Bölüm

❝I am the outskirts of some non-existent town, the long-winded prologue to an unwritten book.❞

❝Var olmayan bir kasabanın kıyısındayım; henüz yazılmamış bir kitabın uzun girişiyim.❞

-Fernando Pessoa-

🕯️

-4.Bölüm-

Salonun ortasındaki sehpanın üzerinde duran kahve fincanına uzandığım sırada bilgisayarından gelen kısa uyarı sesiyle başımı kaldırdım.

Eylül, koltuğun bir köşesine yerleşmiş, dizüstü bilgisayarının ekranına neredeyse burnunu dayamıştı. Açık kumral saçlarını gelişigüzel topladığı tokadan birkaç tutam kurtulmuş, yüzünün iki yanına düşmüştü. Yumuşak yüz hatları, hafif kalkık kaşları ve dikkatini bir şeye verdiğinde belirginleşen ciddi ifadesiyle olduğundan daha mesafeli görünüyordu. Üzerindeki bol kıyafetlerle koltuğa iyice yayılmış, bir bacağını altına toplamıştı. Önündeki ekranda birbirinden bağımsız onlarca pencere açıktı. Hangisinin ne işe yaradığını sormayı uzun zaman önce bırakmıştım. Bir keresinde yalnızca müzik dinlemek için bilgisayarını açtığını söylemiş, yarım saat sonra yabancı bir şirketin dijital güvenlik sistemindeki bir açığı bulmuştu.

Eylül'ün merakı, zaman zaman kendi başına bir sorun hâline geliyordu. Siber güvenlik ve dijital araştırma alanında çalışıyor, insanların internette bıraktığı en küçük izlerden bile beklenmedik bağlantılar çıkarabiliyordu. Birinin yıllar önce kullandığı bir kullanıcı adını bulmak için saatlerini harcayabilir, ardından kendi telefonunu evin içinde kaybedebilirdi. Bu konuda kendisine duyduğu güvene hayrandım.

"Bir gün şu bilgisayarı kapatıp normal bir insan gibi oturmayı deneyecek misin?"

Gözlerini ekrandan ayırmadan cevap verdi.

"Geçen hafta denedim. Sıkıldım."

"Yedi dakika dayanabildin."

"Oldukça uzun bir süreydi."

Kahvemi alıp karşısındaki koltuğa oturdum.

"En azından bir hobi edinseydin."

"Benim hobim var."

Bıkkın bir bakış attım

"İnsanların geçmişini kurcalamak hobi sayılmıyor, Eylül."

"Senin hayatını kurcalamıyorum, şikâyet etme."

"Çünkü kurcalasan da bir şey bulamazsın."

Bu kez başını kaldırıp bana baktı. Gözlerini hafifçe kıstı.

"İşte bu tavrın yüzünden bir gün gerçekten merak edip araştıracağım."

"Önce kendi banka şifreni hatırlamayı dene."

"Onu sana emanet etmiştim."

"Üç ay önce değiştirdin."

"Detaylara takılma, kızım."

İstemeden güldüm. Eylül sonunda bilgisayarının kapağını yarıya kadar indirerek bana döndü. Birkaç saniye yüzümü inceledi. Ardından gözlerini hafifçe kısıp başını belli belirsiz yana eğdi. İçindeki sorgu meleğinin ortaya çıkmak üzere olduğunu anlamak için bu kadarı yeterliydi.

"Bir dakika. Sen bugün neden bu kadar sessizsin?"

Ben de gözlerimi hafifçe kısıp başımı küçük bir hareketle salladım.

"Kahve içiyorum."

"Normalde kahveni içerken de insanları eleştirmeye devam ediyorsun."

"Bugün seni eleştirmek için enerjimi harcamak istemiyorum."

"Yani bir şey var."

"Her şeyi anlamak zorunda mısın?"

"Mesleki deformasyon."

Eylül'le çocukluğumuzdan beri birbirimizin hayatındaydık. Onun yanında başka insanlara gösterdiğim ölçülü tavrı sürdürmek gibi bir alışkanlığım yoktu. Birbirimize laf sokmak, en gereksiz konularda tartışmak ya da hiçbir sebep yokken gülmeye başlamak bizim için sıradandı. Beni ne zaman rahat bırakması, ne zaman üzerime gelmesi gerektiğini bilirdi. Ben de onun bitmek bilmeyen merakına yıllar içinde alışmıştım.

Derin bir nefes verdim. Fincanı iki elimin arasına alıp bir süre sıcak yüzeyine baktım.

"Yarın gidiyorum," dedim.

"Nereye?"

"Kuzey'e."

Eylül'ün kaşları hafifçe kalktı.

"Yine mi yer değiştiriyorsun?"

"Bir süreliğine."

"Senin şu iş hayatın gerçekten berbat. İnsan bir yerde iki yıl kalır."

"Senin de aynı bilgisayarın başında üç gün oturmadığın düşünülürse bu konuda yorum yapmanı doğru bulmuyorum."

Eylül, yüzüne düşen saç tutamlarını ağır çekimdeymişçesine geriye savurdu. Ardından sağ elini çenesinin altına yerleştirip kendinden emin bir ifadeyle bana baktı.

"Ben özgür ruhluyum, bebeğim."

"Sen dağınıksın."

Gözlerini abartılı bir hareketle devirdi. Sanki az önce kişiliğine yapılmış büyük bir haksızlığa tanıklık etmişti.

"Aradaki farkı anlayamayacak kadar yaşlandın mı ?"

Kahvemden bir yudum aldım.

"Yarın sabah erkenden çıkmam gerekiyor. O yüzden bu gece fazla oyalanmayacağım."

Sözlerim üzerine Eylül'ün yüzündeki ifade belirgin biçimde değişmese de keyfinin kaçtığını anlayabiliyordum. En az onun kadar birlikte vakit geçirmek istiyordum. Ne var ki her zaman istediğimizi yapma lüksümüz olmuyordu.

"Tabii. Zaten seninle bir akşam geçirmek için randevu almam gerekiyor artık."

"Abartma."

"Geçen hafta iki kez aradım, açmadın."

O sırada benden neredeyse iki kat cüsseli bir adamı yere sermekle meşgul olduğumu söylesem nasıl tepki verirdi, merak ettim.

Muhtemelen bunu eğlenceli bulurdu.

"İşim vardı."

"Her zaman bir işin var zaten."

Bu kez cevap vermedim. Eylül'ün bakışları üzerimde biraz daha kaldı. Sonra başını yana eğdi.

"En azından gittiğin yerde düzgün insanlar vardır umarım."

Sanki bu ihtimalden pek emin değilmiş gibi yüzünü buruşturdu.

"Bir de oda arkadaşın falan olursa dua et. Belki biraz sosyalleşirsin."

"Seninle geçirdiğim zamandan sonra insanlarla iletişim kurmak istememem oldukça anlaşılır."

"Allah aşkına, senin gibi huysuz birini kim çekecek?"

"Sen çekiyorsun."

"Benim sabrım gelişmiş."

Gülerek başımı iki yana salladım.

Eylül yeniden bilgisayarına uzanırken aklıma yarın başlayacak olan yeni düzen geldi. Kuzey Tesisi, Dedemin yıllardır benim için çizdiği yolun bir sonraki durağıydı. Oraya neden gönderildiğimi, benden ne beklendiğini ve bu görevin hangi amaca hizmet ettiğini biliyordum. Bu, benim için yeni bir karar değildi. Yıllardır hazırlandığım bir sürecin devamıydı yalnızca.

Yine de hayatımın geri kalanından kopup gitmek fikri pek iç açıcı değildi. Özellikle de Eylül gibi insanları geride bırakmak zorunda kalacağımı düşündüğümde.

Aslında bu, hayatım boyunca alışmak zorunda kaldığım bir şeydi. Hiçbir yere tam anlamıyla ait olamamış, bir yere kök salmaya başladığım her seferinde kendimi başka bir yerde bulmuştum. Belki de benim için hiçbir şeyin kalıcı olmamasına çoktan alışmıştım.

"Bu arada," dedi Eylül, gözlerini yeniden ekrana dikerek. "Gittiğin yerde internet düzgün çekiyor mu?"

Ona baktım.

"Gerçekten mi?"

"Ne var? İnsanların temel ihtiyaçları var."

"Senin temel ihtiyacın internet bağlantısı."

"Ve kahve. Onu da unutma."

"İkinizi de özlemeyeceğim."

Eylül hiç düşünmeden cevap verdi.

"Ben seni özlerim. Birinin sinirimi bozması gerekiyor."

Eylül'ün cevabına karşılık vermek yerine fincanımı sehpaya bıraktım. Bir süre sessizce oturduktan sonra gözlerim yeniden bilgisayarına kaydı.

"Bu arada, geçen gün bahsettiğin adam ne oldu?"

Eylül'ün parmakları klavyenin üzerinde durdu.

"Hangi adam?"

"İsmini hatırlamıyorum. Geçen hafta telefonda konuştuğun."

"Ha, o." Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme belirdi. "Bir iki kez daha görüştük."

"Ve?"

"Henüz karar vermedim."

Kaşımı kaldırdım. "Neye karar vermedin?"

"Nasıl biri olduğuna."

Kahvemden bir yudum aldım.

"Bu kadar görüşmeden sonra hâlâ bir fikrin yok mu?"

"Bir fikrim var. Sadece emin değilim."

"Nasıl yani?"

"Çok fazla şey anlatan biri değil. Sorulara cevap veriyor ama kendisi hakkında pek bir şey söylemiyor. Açıkçası karakterini çözmekte biraz zorlanıyorum."

Eylül'ün bu cevabı beni şaşırtmadı. Onu yıllardır tanıyordum. İnsanların çoğunun gözden kaçırdığı ayrıntıları fark eder, duyduğu birkaç cümleden bile kendince bağlantılar kurardı. Birinin ne söylediğinden çok, nasıl söylediğiyle ilgilenirdi. Üstelik merak ettiği bir konunun peşini kolay kolay bırakmazdı. Özellikle de karşısındaki kişi onu biraz uğraştırıyorsa...

Eylül için kolayca çözülebilen şeylerin cazibesi çabuk geçerdi. Onu asıl harekete geçiren, cevabını hemen bulamadığı sorulardı. Bazen sırf merak ettiği için saatlerini bir konunun başında geçirdiğine şahit olmuştum. Bu kez de farklı görünmüyordu.

"Senin gibi birinin bir insanı çözememesi ilginç."

"Ben de aynı şeyi düşünüyorum."

"Yine de görüşmeye devam ediyorsun."

Omuzlarını hafifçe kaldırdı.

"Merak ediyorum."

"Ne kadar sağlıklı bir başlangıç."

"Her zamanki gibi çok destekleyicisin."

Eylül güldü. Bilgisayarını kapatıp sehpanın üzerine bıraktı.

"Şimdilik sadece tanımaya çalışıyorum. Bakalım nereye varacak."

Birkaç saniye sonra sehpanın üzerindeki telefonuna uzandı. Ekrana göz attıktan sonra yeniden bana döndü.

"Senin yarın sabah kaçta çıkman gerekiyor?"

"Altıda."

"Altı mı? İnsan biraz daha insaflı bir saatte yola çıkar."

"Ben belirlemiyorum."

"Tabii. Senin hayatında hiçbir şeyi sen belirlemiyorsun zaten."

Sözleri şakayla karışık söylenmişti ama bakışları bir an yüzümde kaldı. Eylül, ne zaman bir şeyleri geçiştirdiğimi fark ederdi. Yine de her defasında üzerine gitmezdi. Beni tanıdığı kadar, ne zaman susmayı tercih ettiğimi de biliyordu.

"Her şeyden şikâyet etmeyi bırakıp bana kahve yapabilirsin," dedim.

"Misafirim sensin, hizmetçin değilim."

Kaşlarımı kaldırıp kollarımı iki yana açarak etrafı işaret ettim.

"Ev benim."

"Bu evde kendimi evimde gibi hissetmemin sebebi de tam olarak bu. Sınırları unutuyorum."

"Farkındayım."

Eylül ayağa kalkıp mutfağa yöneldi. Kapı eşiğinde durarak bana baktı.

"Bir şey ister misiniz majesteleri?"

"Biraz huzur varsa alırım."

"Stoklarımız tükenmiş. Başka bir arzunuz?"

Gülümsememi gizlemek için fincanıma uzandım. Bir süre sonra Eylül elinde kendi kahvesiyle salona döndü.

Fincanını sehpaya bırakarak yeniden koltuğuna yerleşti.

"Bu arada," dedi, bana bakarak. "Yarın gider gitmez haber ver."

"Vereceğim."

"Bak, söz veriyorsun."

"Alt tarafı bir mesaj atacağım."

"Senin alt tarafı dediğin şeyler genelde üç gün sonra gerçekleşiyor."

"Abartıyorsun."

"Ben mi? Asla."

Ona inanmadığımı belli eden bir bakış attım.

Eylül de fincanına uzanıp kahvesinden bir yudum aldı. Ardından yine aklına gelen bir şeyden bahsetmeye başladı.

Onu seviyordum. Hem de tahmin ettiğinden çok daha fazla.

Bunu sık sık dile getiren biri değildim. Hatta bazen ona ne kadar değer verdiğimi göstermeyi bile beceremediğimi düşünüyordum. Ama Eylül, hayatımın en eski ve en değişmeyen parçalarından biriydi. Yanında kendimi açıklamak zorunda kalmıyor, sustuğumda neden sustuğumu anlatmaya çalışmıyordum. Beni bütün huysuzluğumla, sabırsızlığımla ve kimseye kolay kolay göstermediğim hâllerimle tanıyordu. Buna rağmen yanımda kalmaya devam ediyordu.

Belki de en çok bunu seviyordum. Onun yanında hiçbir şeyi kanıtlamam gerekmiyordu. Bir süreliğine bütün sorumlulukları, üzerime yüklenen beklentileri ve olmak zorunda olduğum kişiyi bir kenara bırakabiliyordum. Sadece Vera olabiliyordum.

Yarın gidecektim. Büyük ihtimalle yine günler birbirini kovalayacak, konuşmalarımız kısa mesajlara ve yarım kalan telefon görüşmelerine sığacaktı. Ama onun hayatımda olduğunu bilmek bile bana yetiyordu.

Eylül'le geçirdiğimiz akşamın ardından onu kapıya kadar uğurlamıştım. Ev yeniden sessizliğe büründüğünde bir süre salonda oyalanmış, ardından yatak odasına geçerek ertesi gün yanımda götüreceğim eşyaları son kez kontrol etmiştim. Kıyafetlerimi valizlere yerleştirmiş, makyaj çantamı ve kişisel bakım ürünlerimi ayrı bölmelere koymuştum. Her şeyin yerli yerinde olduğundan emin olduktan sonra valizlerin fermuarını kapatıp kapının yanına bıraktım. Sonrasında evin geri kalanıyla ilgilenmek gibi bir niyetim yoktu. Zaten toplasam bile birkaç saat içinde yeniden dağıtmayı başarırdım.

Sabah uyandığımda oda hâlâ loştu. Perdelerin arasından süzülen soluk sabah ışığı, gecenin karanlığını henüz tam olarak dağıtamamıştı. Yataktan kalkıp perdeleri biraz daha araladım. Dışarıda gün yavaş yavaş ağarıyordu.

Bugün Kuzey'e gidiyordum. Açıkçası bunun üzerinde uzun uzun düşünmedim. Çocukluğumdan beri hayatımın büyük bir bölümü böyle geçmişti. Yeni bir yere gitmek, farklı insanlarla çalışmak ve değişen koşullara uyum sağlamak artık alışık olduğum şeylerdi.

Banyoya geçip yüzümü yıkadım. Aynada kendime baktığımda gözlerimin altındaki hafif yorgunluk izlerini fark ettim. Eylül'le geceyi uzatmanın bedelini sabah ödeyeceğim belliydi.

Saçlarımı parmaklarımla tarayıp yüzüme düşen tutamları geriye attım. Kumral saçlarım omuzlarıma dökülüyordu. Kişisel bakım yaptıktan sonra odama geçip dolabın karşısına dikildim.

Ne giyeceğime karar vermek, sabahın en sevdiğim kısmı olabilirdi. Üstelik hazırlanmak için acelem de yoktu. Siyah, yüksek bel kalem eteğimi ve üzerine oturan krem rengi bluzumu seçtim. Belime ince bir kemer taktım, ardından siyah topuklu çizmelerimi giydim. Son olarak uzun ceketimi alıp yatağın üzerine bıraktım.

Makyaj masasına oturduğumda uykunun üzerimdeki ağırlığı yavaş yavaş dağılmaya başladı. Önce gözlerimin altındaki yorgunluğu kapattım, ardından ten makyajımı tamamladım. Kahverengi ve bronz tonlarını kullanarak ela gözlerimi belirginleştirdim. İnce bir eyeliner, birkaç kat maskara ve dudaklarıma sürdüğüm uyumlu bir rujla görünümümü tamamladım. Saçlarımı da hafif dalgalı bırakarak şekillendirdim.

İşte şimdi kendime gelmiştim.

Bütün bunlarla uğraşmayı seviyordum. Biraz makyaj, güzel bir kıyafet, saçlarımın istediğim gibi durması... Küçük şeylerdi belki ama sabahımı güzelleştirmeye yetiyordu. İnsan güne kendini iyi hissederek başlamalıydı. Benim yöntemim de buydu.

Takı kutusundan birkaç parça seçerken elim, her zamanki gibi küçük kolyeme uzandı. İnce zincirinin ucunda, beyaz bir incinin yerleştiği küçük bir inci kabuğu vardı. Annem ben küçükken onu sık sık takardı. Sonrasında bana kalmıştı. Yıllardır neredeyse her gün boynumdaydı. Zinciri geçirip klipsini kapattım. Parmaklarım incinin üzerinde kısa bir süre durdu. Ardından kolyeyi bluzumun yakasının üzerine yerleştirip aynaya son kez baktım.

Ceketimi giyip çantamı hazırladım. Yatak odasının kapısının yanında duran valizlerimi alarak salona geçtim. Sehpanın üzerinde önceki akşamdan kalma fincanım, koltuğun kenarında da gelişigüzel bıraktığım birkaç eşya duruyordu. Bir an etrafa göz gezdirdim. Sonra omuz silktim. Döndüğümde toplardım.

Telefonumu ve anahtarlarımı çantama koyup kapıya yöneldim. Valizlerimin saplarını kavradım, son kez evin içine baktım ve ışıkları kapattım.

Kapıyı kilitleyip merdivenlerden indim. Valizlerimi aracın bagajına yerleştirdikten sonra sürücü koltuğuna geçtim. Çantamı yan koltuğa bıraktım, emniyet kemerimi takıp motoru çalıştırdım.

Sabah trafiği henüz yoğunlaşmamıştı. Havaalanına ulaşmam fazla zaman almadı. Aracımı otoparka bıraktıktan sonra valizlerimle birlikte terminale girdim. Gerekli işlemleri tamamlayıp bekleme alanına geçtiğimde uçağın kalkışına biraz zaman vardı.

Cam kenarındaki koltuklardan birine oturdum. Telefonumu çıkarıp birkaç mesaja göz attım, ardından ekranı kapatıp çantama bıraktım. Havaalanının kalabalığında herkes kendi telaşına kapılmış, bir yerlere yetişmeye çalışıyordu. Benimse önümde, mümkün olduğunca çabuk bitmesini istediğim birkaç saatlik bir yolculuk vardı.

Uçağa biniş anonsuyla birlikte yerimden kalktım. Koltuğuma yerleşip kemerimi bağladıktan sonra çantamdan kulaklığımı çıkardım.

Uçak pistte ilerlemeye başladığında kulaklığımı taktım. Şehir görüş alanımdan uzaklaşırken bakışlarımı camdan çektim ve yolculuğun geri kalanını müzik dinleyerek geçirdim.

İnişin ardından kemerimi çözüp diğer yolcularla birlikte ayağa kalktım. Valizlerimi alarak terminalin çıkışına yöneldim.

Telefonumu açtığımda beklediğim mesajın çoktan geldiğini gördüm. Beni karşılayacak aracın plakası ve bulunduğu yer belirtilmişti.

Terminalin önündeki araçların arasından ilerleyerek tarif edilen noktaya ulaştım. Siyah bir aracın yanında duran adam, elindeki telefondan başını kaldırdı. Bakışları kısa bir süre üzerimde gezindi.

"Vera Ardent?"

"Evet."

Telefonunu cebine koydu.

"Aracınız hazır."

Valizlerimi bagaja yerleştirmesine izin verdim. Ardından arka kapıyı açıp içeri geçtim. Adam sürücü koltuğuna oturduktan sonra dikiz aynasından bana baktı.

"Hazırsanız çıkabiliriz."

"Hazırım."

Motor çalıştı. Araç, havaalanının önündeki yoğunluktan ayrılarak ana yola doğru ilerledi.

İlk birkaç dakika boyunca dışarıyı izledim. Şehir merkezinden uzaklaştıkça binalar seyrekleşti, yerini geniş arazilere ve sık ağaçlarla çevrili yollara bıraktı.

Bir süre sonra ana yoldan ayrılarak daha dar, asfalt bir yola girdik. Çevredeki ağaçlar sıklaşırken yolun sonunda, dışarıdan bakıldığında kullanılmayan bir hizmet binasını andıran gri bir yapı belirdi. Herhangi bir tabela ya da binanın ne amaçla kullanıldığını belli edecek bir işaret yoktu.

Araç, yapının önündeki bariyere yaklaştığında yavaşladı. Şoför camı indirip güvenlik görevlisine kimliğini gösterdi. Kısa bir kontrolün ardından bariyer açıldı ve araç binanın yan tarafındaki geniş girişe yöneldi.

İçeri girdiğimizde dışarıdaki gün ışığı geride kaldı. Önümüzde uzanan beton geçit, ilk bakışta sıradan bir otopark girişini andırıyordu. Ancak ilerledikçe yolun aşağı doğru eğim kazandığını fark ettim. Tavan boyunca uzanan beyaz ışıklar, geçidin duvarlarına düzenli aralıklarla yerleştirilmiş kameralar ve belirli noktalardaki güvenlik kapıları, buranın görünenden çok daha fazlası olduğunu açıkça ortaya koyuyordu.

Araç bir süre daha ilerledikten sonra ikinci bir kontrol noktasında durdu. Bu kez güvenlik görevlilerinden biri araca yaklaştı. Şoförle kısa bir konuşma yaptıktan sonra arka kapıyı açtı.

"Vera Ardent?"

"Evet."

"Hoş geldiniz. Eşyalarınızı alabiliriz."

Valizlerimi bagajdan çıkardıktan sonra görevlinin peşine takıldım.

İçeri açılan kapıdan geçtiğimde geniş bir karşılama alanıyla karşılaştım. Açık gri duvarlar, tavana kadar uzanan cam bölmeler ve zemine gömülü aydınlatmalar mekâna oldukça düzenli bir görünüm kazandırıyordu. Alanın ortasında bulunan güvenlik bankosunun arkasında iki görevli çalışıyor, karşı taraftaki geçiş noktalarında personeller kartlarını okutarak farklı bölümlere ilerliyordu.

Burası dışarıdan görünen yapının aksine oldukça büyüktü. Üstelik yalnızca geniş koridorlardan ve çalışma odalarından ibaret değildi. Birbirine bağlanan bölümler, katlar arasında uzanan geçişler ve her noktada hissedilen güvenlik düzeni, tesisin ne kadar kapsamlı tasarlandığını gösteriyordu.

"Öncelikle giriş işlemlerinizi tamamlamamız gerekiyor."

Görevli, güvenlik bankosuna doğru ilerlerken elindeki tabletten birkaç bilgi kontrol etti. Ardından bankonun arkasındaki personelden aldığı kartı bana uzattı.

"Bu kart, tesis içerisindeki kişisel erişim kartınız. Yetkiniz dâhilindeki alanlara giriş ve çıkışlarınızı bununla sağlayabilirsiniz. Kartınızı kaybetmeniz durumunda güvenlik birimine bildirimde bulunmanız gerekiyor. Başka bir personelin kartını kullanmanız ya da kartınızı başkasına vermeniz yasak."

Kartı elime aldım. Üzerinde adım, fotoğrafım ve kişisel erişim numaram bulunuyordu.

"Anlaşıldı."

Görevli başını sallayarak yürümeye başladı. Valizlerimi taşıyan başka bir personel de birkaç adım gerimizden bizi takip ediyordu.

"Şimdi tesisin genel işleyişinden kısaca bahsedeyim. Bulunduğumuz bölüm idari birimlerin ve ana güvenlik kontrolünün yer aldığı merkez kat. Yönetim ofisleri, personel kayıtları ve koordinasyon birimleri bu bölgede bulunuyor."

Yanından geçtiğimiz cam bölmelerin ardında bilgisayar başında çalışan personeller vardı. Bazılarının önünde birden fazla ekran açıkken diğerleri kendi aralarında kısa görüşmeler yapıyordu. Koridorun sonunda iki ayrı geçiş kapısı bulunuyordu. Görevli kartını okutarak ilkinden geçti, ben de arkasından ilerledim.

"Alt katlarda operasyon planlama ve analiz birimleri yer alıyor. İstihbarat, dijital araştırma ve teknik destek ekipleri de bu bölümlerde çalışıyor. Her birimin kendi erişim sınırları var. Dolayısıyla kartınızın izin vermediği bir alana giriş yapmanız mümkün değil."

Başımı hafifçe salladım. Anlattıklarının büyük kısmı yabancı değildi. Farklı tesislerde de benzer sistemlerle karşılaşmıştım. Yine de görevlinin açıklamalarını dinliyormuş gibi yaparak çevreyi incelemeyi sürdürdüm.

Bir sonraki koridorda yürürken sağ taraftaki geniş camların ardında eğitim alanı görünüyordu. İçeride birkaç personel çalışıyor, diğerleri eğitmenlerini dinliyordu. Biraz ileride ise sağlık biriminin bulunduğu bölüm vardı.

"Bu katın devamında sağlık merkezi ve personel dinlenme alanları bulunuyor. Eğitim salonları ve fiziksel kondisyon bölümü ise alt katta."

"Anladım."

"Yemekhane bir alt katta. Çalışma saatleri ve günlük programlar ortak ekranlarda yayımlanıyor. Oda kartınız aynı zamanda konaklama bölümüne giriş yapmanızı sağlayacak. Odalar kişiye özel olarak tahsis ediliyor."

Konuşmasını dinlerken koridorun sonundaki asansöre ulaştık. Görevli kartını okuttu ve kapılar açıldı. İçeri girdiğimizde konaklama katının düğmesine bastı.

"Herhangi bir sorun yaşamanız hâlinde kat sorumlusuna ya da doğrudan güvenlik birimine ulaşabilirsiniz. Acil durumlarda koridorlardaki iletişim panellerini kullanmanız yeterli."

Bu kez ona baktım.

"Sanırım prosedürlerin geri kalanını da odama yerleşirken öğrenebilirim."

Görevli kısa bir an duraksadı, ardından başını salladı.

"Elbette. Şimdilik bilmeniz gerekenler bunlar."

Asansörün kapıları açıldığında daha sessiz, diğer katlara kıyasla daha sakin bir koridora çıktık. Duvar boyunca sıralanan kapıların üzerinde oda numaraları bulunuyordu. Aydınlatmalar daha yumuşaktı; koridorun iki yanında yer alan küçük oturma alanları da buranın personelin konaklaması için ayrıldığını belli ediyordu.

Görevli birkaç kapı ilerledikten sonra durdu. Kartını kapının yanındaki okuyucuya yaklaştırdı. Kilit açıldığında kapıyı aralayıp kenara çekildi.

"Size tahsis edilen oda burası."

İçeri girerek etrafı gözden geçirdim. Oda oldukça sadeydi. Bir yatak, komodin, çalışma masası ve gömme dolap bulunuyordu. Duvarların açık renkleri ve mobilyaların düzenli yerleşimi, buranın kişisel bir yaşam alanından çok işlevsel bir konaklama bölümü olduğunu gösteriyordu. Valizlerimi kapının yanına bıraktım.

Görevli kapının önünde beklemeye devam etti.

"Yarın sabah saat yedide eğitiminiz başlayacak. Eğitim alanında belirtilen saatte hazır bulunmanız gerekiyor."

Ne hoş.

"Anlaşıldı."

"Eğitim programınız boyunca size bildirilen saatlere ve kurallara uymanız bekleniyor. Herhangi bir değişiklik olduğunda bilgilendirileceksiniz."

Başımı hafifçe salladım.

"Başka bir ihtiyacınız olursa kat sorumlusuna ulaşabilirsiniz. İyi günler."

"Teşekkürler."

Kapı kapandığında odada kısa bir sessizlik oluştu. Çantamı çalışma masasının üzerine bıraktım, ardından valizlerimi açmak için yatağın yanına ilerledim. Önce eşyalarımı yerleştirmem gerekiyordu. Yarın sabah yedide başlayacak yeni düzenime de erkenden alışmam gerekecekti.

Eşyaları yerleştirmek tahmin ettiğimden biraz daha uzun sürdü. Kıyafetlerimi dolaba astıktan sonra ayakkabılarımı ve diğer kişisel eşyalarımı da düzenledim. Son birkaç parçayı da yerlerine bıraktıktan sonra çalışma masasının başına geçtim.

Masadaki kurumsal bilgisayarı açıp personel hesabımla giriş yaptım. Oda bilgilerim, erişim yetkilerim ve ertesi günkü programım birkaç saniye içinde ekrana yansıdı. Sayfaları kısaca gözden geçirdim. Her şey olması gerektiği gibiydi.

Bilgisayarı kapatmak üzereyken ekranın köşesinde yeni bir bildirim belirdi.

Yeni güvenlik kaydı.

Bildirime tıkladım. Açılan pencerede birkaç satırlık bir kayıt vardı.

Personel: Vera Ardent.

Kayıt türü: Özel güvenlik notu.

Durum: Gözlem altında tutulacak.

Bakışlarım ekrana sabitlendi.

Kendi adıma oluşturulmuş güvenlik kayıtlarına yabancı değildim. Ancak bu, alışık olduğum personel değerlendirmelerinden farklıydı. Öncelikle kaydın oluşturulma zamanı dikkatimi çekmişti. Yalnızca birkaç dakika önce güncellenmişti.

Kaşlarım hafifçe havalanırken içimde giderek belirginleşen bir merak hissi uyandı.

Ayrıntıları görüntülemek için ilgili bölüme tıkladım.

Bu kayda erişim yetkiniz bulunmamaktadır.

Uyarıyı birkaç saniye inceledim. Bildirimin hesabıma ulaşması için görünürde hiçbir neden yoktu. Buna rağmen sistem, erişim iznim bulunmayan bir kaydı doğrudan karşıma çıkarmıştı.

Pencereyi kapatmadan yeniden denedim. Sonuç değişmedi.

Sandalyeye yaslanıp kollarımı göğsümde birleştirdim. Bunun sıradan bir sistem aksaklığı olması mümkündü. Ancak kaydın tam da tesise giriş yaptığım sırada oluşturulmuş olması, bu ihtimali pek inandırıcı kılmıyordu.

Birisi benim hakkımda bir kayıt oluşturmuştu.

Ve nedense bunu görmemi istemişti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…