Kefaret kitap kapağı

3. bölüm / 4

2.Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 4Şu an: 2.Bölüm

❝Who looks outside, dreams; who looks inside, awakes.❞

❝Dışarı bakan rüya görür, içeri bakan uyanır.❞

-Carl Jung-

🕯️

-2.Bölüm-

Marcos'un bedeni koltuğa doğru yığıldığında birkaç saniye daha hareket etmesini bekledim. Göz kapakları ağırlaşmış, başı yana düşmüştü. Yanına eğilerek nabzını kontrol ettim.

Düzenliydi. İlaç etkisini göstermişti.

Elimdeki enjektörü baldırımın üst kısmına denk gelen gizlenmiş bölmeye geri yerleştirip doğruluyordum ki kapının açıldığını duydum.

Başımı kaldırdım.

İçeri giren adamı ilk bakışta süzdüm.

Uzun boylu, geniş omuzlu ve dikkat çekici derecede soğukkanlıydı. Üzerindeki koyu renk takım elbise, güçlü fiziğini gizlemiyordu. Keskin yüz hatları, belirgin çenesi ve koyu bakışları vardı. Odaya girer girmez önce Marcos'a, ardından bana baktı. Bakışları, enjektörü sakladığım bölgenin üzerinde kısa bir an duraksadı.

Enjektörü sakladığımı görmüştü.

Birkaç adım ilerledi. Gözleri yeniden Marcos'a kaydıktan sonra yüzümde durdu.

"Odadan çık."

Ne sanıyor bu kendini?

Sesi sakindi. Sanki karşısında ne yaptığını bilmeyen biri varmış gibi, en ufak bir açıklama gereği duymadan emir veriyordu.

Kaşımı hafifçe kaldırdım.

"Emir vermeye alışmışsınız sanırım."

Bakışları yüzümde kısa bir süre gezindi, ardından gözlerime yerleşti.

"İkinci kez söylemeyeceğim."

"Ben de ikinci kez dinlemeyeceğim."

Elini ceketinin altına götürdü. Silahını çıkardığında namluyu doğrudan bana çevirmişti.

"Ellerini görebileceğim bir yerde tut."

Bakışlarımı silahından ayırmadım.

"Hazıra konmaya ne derler, biliyor musun?"

"Ellerini kaldır."

Dudaklarımda küçümseyici bir gülümseme belirdi.

"Emir vermeye başlamadan önce kiminle konuştuğunu öğrensen iyi olur."

Silahın namlusu hâlâ üzerimdeydi.

Birkaç saniye boyunca birbirimizi tarttık. Sonunda bakışları yeniden yüzüme kaydı. İfadesinde belli belirsiz bir değişim oldu. Sanki beni tanımaya çalışıyor ya da yüzümde aradığı bir şeyi bulmayı bekliyordu.

O anlık tereddüdü değerlendirmek için fazla düşünmeme gerek kalmadı.

Bir anda aramızdaki mesafeyi kapattım. Silahın yönü değişirken odada bir el silah sesi yankılandı. Kurşun duvara saplandı. Aynı anda ikimiz de birbirimizden ayrılmak zorunda kaldık.

Ancak adam beklediğimden hızlı toparlandı. Boşta kalan eliyle kolumu yakalayarak beni kendine doğru çekti. Dengesini bozmak için karşılık verdiğimde bu kez gövdesini geri çekerek hamlemi boşa çıkardı. Aramızdaki mesafe yeniden açıldığında yüzündeki ifadenin değişmediğini fark ettim.

Oldukça sakin görünüyordu.

Bu durum sinirimi bozmaya başlamıştı.

Yeniden karşı karşıya geldiğimizde bu kez ilk hamleyi ben yaptım. Ancak beklediğimden sert bir karşılık alınca omzum geriye savruldu. Dengeyi sağlamak için birkaç adım geri çekilmek zorunda kaldım.

Bana doğru ilerlediğinde elim uyluğumdaki bıçağa gitti. Metal avucuma yerleştiğinde bakışları kısa süreliğine ona kaydı.

Artık ikimiz de birbirimizi hafife almıyorduk.

Bıçağı gördüğü anda aramızdaki mesafeyi korumaya çalıştı. Ben ise geri çekilmek yerine yeniden üzerine gittim. Birkaç saniye boyunca birbirimize üstünlük sağlamaya çalıştık. Bileğimde hissettiğim baskı, bıçağı elimden almak istediğini açıkça gösteriyordu. Kendimi kurtardığım sırada keskin uç yüzüne yaklaştı. Başını son anda geriye çekse de kaşının üzerinden ince bir kesik açılmasına engel olamadı.

Yüzüne yayılan kanı umursamadı bile.

Bir sonraki karşılaşmamızda beni duvara doğru savurdu. Sırtım sert yüzeye çarptığında omzumdaki ağrı keskinleşti. Bıçağı tuttuğum kolumu kontrol etmeye çalışırken yakasını kavrayarak onu kendime doğru çektim. Bir anlığına dengesi bozuldu. Bu fırsatı değerlendirerek kendimi kurtardım ve bıçağın sırtı koluna sürtündü.

İkimiz de geri çekildik.

Omzumdaki sızı giderek belirginleşiyordu. Bileğimdeki ağrı da her hareketimde kendini hissettiriyordu. Karşımdaki adamın kaşından süzülen kan yüzüne yayılmış, kolundaki kesik de ceketinin kumaşında koyu bir leke bırakmıştı.

Bakışları yeniden Marcos'a kaydı. Benimki de aynı noktaya yöneldi.

Tam o sırada yerin altından gelen derin bir sarsıntı bütün odayı titretti.

Ardından şiddetli bir patlama sesi duyuldu.

Duvarlar sarsıldı. Tavandan parçalar dökülürken ışıklar birkaç kez yanıp söndü. Dengeyi kaybederek yere düştüm. Elimdeki bıçak parmaklarımın arasından kayıp uzaklaştı.

Kulaklarımda keskin bir uğultu oluştu. Nefes almaya çalıştığımda boğazıma dolan toz öksürmeme neden oldu.

Başımı kaldırdığımda karşımdaki adamın da yere savrulduğunu gördüm. Ancak benden farklı olarak çok geçmeden hareketlendi. Bir eliyle zeminden destek alarak ayağa kalktı. Önce kapıya, ardından tavanın durumuna ve odanın diğer köşelerine baktı.

İkinci patlama ilkinden çok daha şiddetliydi.

Bu kez bütün bina sarsıldı. Koridorun tavanından büyük parçalar koptu. Kapının hemen dışındaki duvar çökerken içerideki camlar tuzla buz oldu. Duman ve beton tozu odaya doldu. Dışarıdan silah sesleri yükseldi. Birkaç el ateş edildiğini, ardından insanların bağırışlarını duydum.

Avucumu yere bastırarak doğrulmaya çalıştım. Başımın içindeki uğultu hâlâ dinmemişti. Görüşüm bir anlığına bulanıklaştı. Dişlerimi sıkarak yeniden dengemi buldum.

Karşımdaki adam çoktan ayağa kalkmıştı. Silahını eline alarak kapıya yöneldi. Tam o sırada koridorun diğer ucundan gelen yeni bir patlama zemini yeniden sarstı. Kapının üst kısmından kopan beton parçaları çıkışı neredeyse tamamen kapattı.

Ne oluyor bu cehennemde?

Kapının eşiğinde iki silahlı ajan belirdi. Kulaklıkları ve ellerindeki silahlarla çevreyi kontrol ederek içeri girdiler.

"İkiniz de hemen çıkıyorsunuz!"

Sözleriyle birlikte bakışlarımı adama çevirdim.

İkimiz de aynı anda birbirimize baktık.

İkiniz de.

Bu adam da mı?

Ajanlardan biri yeniden seslendi.

"Daha fazla oyalanmayın! Tahliye emri verildi. Hedefi sonra alacağız!"

"Marcos burada," dedim. "Hedef etkisiz hâlde. Onu burada bırakamayız."

Ajanlardan biri hızla koltuğa baktı.

"Alım ekibi yönlendirildi. Sizin burada kalmanız gerekmiyor. Hemen çıkın!"

"Alım ekibinin gelmesini bekleyebiliriz. Onu kendi başımıza da çıkarabiliriz."

"Hanımefendi, emir açık. Tahliye ediliyorsunuz."

"Görevin tamamlanması için hedefin teslim alınması gerekiyor. Onu burada bırakıp gitmeyeceğim."

Sesimi yükseltmemiştim ama söylediklerimin tartışmaya açık olmadığını anlamalarını istiyordum. Bütün operasyon boyunca yaptığım hazırlıkların, verdiğim emeğin ve aldığım risklerin ardından hedefi geride bırakıp çıkmak istemiyordum.

Yanımdaki adamın hareketlendiğini fark ettim. Bana değil, odanın tavanına bakıyordu. Ardından gözleri kapının üzerindeki çatlağa, yerdeki beton parçalarına ve yeniden Marcos'a kaydı.

"Burada kalmak için hiçbir sebep yok."

Başımı ona çevirdim.

"Sana fikrini soran olmadı."

Bakışları kısa bir an yüzümde durdu.

"Tavan çökmek üzere. Çıkışın yarısı kapanmış, dışarıdaki silah sesleri hâlâ devam ediyor. Alım ekibi yolda. Burada kalırsak hedefi kurtarmak yerine kendimizi de kaybederiz."

"Onu canlı çıkarmak benim görevim."

"Ve görevinin tamamlanmasını istiyorsan önce buradan çıkmalısın."

Söylediklerini umursamadan yeniden Marcos'a yöneldim.

"Onu kendim çıkaracağım."

Bu kez sesi belirgin biçimde sertleşti.

"Yeter. Çıkıyoruz."

Başımı hızla ona çevirdim.

"Bana emir vermeyi bırak."

"O hâlde etrafına bak ve neyin içinde olduğunu gör!"

Bir an sustum.

Yüzünde öfkeye benzer bir ifade vardı ama bunun benimle kişisel bir ilgisi olduğunu düşünmüyordum. Bakışları yeniden tavana kaydı.

Dişlerimi sıktım.

Bunu duymaktan hoşlanmamıştım. Fakat söylediklerinin mantıksız olduğunu da iddia edemezdim.

Üstelik adamın tavrında bir tereddüt yoktu. Korktuğu için geri çekilmiyordu. Durumu değerlendiriyor ve en doğru seçeneği belirliyordu. Ben ise bütün dikkati̇mi Marcos'u buradan çıkarmaya vermiş, çevremizde olup bitenleri ikinci plana atmıştım.

Hedefe ulaşma hırsım, geri kalan her şeyi görmemi zorlaştırıyordu.

Karşımdaki adam bunu benden önce fark etmişti.

"Hemen çıkın!" diye yeniden seslendi ajanlardan biri.

Bakışlarımı Marcos'a çevirdim. Birkaç saniye boyunca olduğum yerde kaldım. Ardından istemeyerek de olsa geri çekildim.

"Bu görev burada bitmedi"

Yanımdaki adam cevap vermedi.

Yerdeki bıçağımı alıp ajanların peşinden ilerledim. Kapıdan çıkarken adamla omuz omuza geldik. İkimiz de yaralıydık. İkimiz de birbirimizin kim olduğunu henüz bilmiyorduk. Ancak aynı örgütün ajanlarıydık. Aynı hedefin peşindeydik.

Dedemin sesi zihnimde yankılandı.

Hedefin peşinde sadece sen yoksun.

Koridora çıktığımızda yoğun duman görüş alanımızı daraltmıştı. Ajanlardan biri öne geçerek güvenli güzergâhı gösterirken diğeri arkamızda kaldı. İlerlediğimiz sırada birkaç kez daha silah sesleri duyuldu. Koridorun yan tarafındaki kapılardan biri büyük bir gürültüyle yerinden koptu.

NOIR'un arka çıkışından çıktığımızda soğuk gece havası yüzüme çarptı.

Birkaç metre ileride örgütün araçları bekliyordu. Binanın bir bölümünden alevler yükseliyor, kırık pencerelerden yoğun duman dışarı taşıyordu. İçeride yaşanan karmaşa dışarıdan da açıkça hissediliyordu.

Bir an durup arkamıza baktım.

Marcos hâlâ içerideydi. Alım ekibinin ona ulaşıp ulaşamayacağını bilmiyordum. Ancak bu gece burada yaşananların hesabı sorulacaktı.

İçimdeki öfke, kulaklarımdaki uğultuyu bastıracak kadar büyümüştü.

Operasyon kontrolden çıkmıştı. Ekibimin durumundan haberim yoktu. Hedef henüz teslim alınmamıştı. Üstelik bütün bunların ortasında, hakkında hiçbir şey bilmediğim bir adamla karşı karşıya gelmiştim.

Yanımdaki adama kısa bir bakış attım.

O da bana bakıyordu.

Kaşındaki kan yüzüne yayılmış, kolundaki kesik ceketinin kumaşını koyulaştırmıştı. Buna rağmen yüzünde en ufak bir telaş belirtisi yoktu. Birkaç dakika önce birbirimizi alt etmeye çalıştığımızı düşününce bu sakinliği neredeyse sinir bozucuydu.

"Bütün planım mahvoldu." Sesimdeki öfkeyi gizlemeye çalışmadım. "Sen ortaya çıkmadan önce her şey yolunda ilerliyordu. Marcos etkisiz hâle getirilmişti. Biraz daha zamanım olsaydı onu çoktan buradan çıkarmıştım."

Söylediklerimden etkilenmişe benzemiyordu. İfadesinde hiçbir değişiklik olmadı.

"Öyle mi?"

Bakışlarını üzerimde gezdirdi. Ardından oldukça sakin bir sesle konuştu.

"Yeterince iyi olsaydın onu çoktan çıkarmış olurdun."

Dudaklarımda kısa, alaycı bir gülümseme belirdi.

"İlginç. Benim planımı bozup sonra da yeterince iyi olmadığımı söylemek... Kendini oldukça başarılı buluyor olmalısın."

Çenesi hafifçe gerildi.

"Ben de hedefi çıkarmaya geldim. Senin planına göre hareket etmek zorunda değilim."

"Hayır, değilsin. Ama en azından ne yaptığını bilmelisin."

Bir an sessizlik oldu. Gözlerini üzerimden ayırmadan cevap verdi.

"Bunu kendine de söylemelisin."

Aramızdaki mesafe giderek azalmıştı. Bir adım daha yaklaştım.

"Bana ne yapmam gerektiğini söyleyecek son kişisin."

"Öyleyse bir dahaki sefere daha iyi yap."

Bakışlarımı ondan ayırmadım.

"Bir dahaki sefere karşıma çıkmamaya dikkat et."

Birkaç saniye daha yüzüme baktı. Sanki söyleyeceği başka bir şey varmış gibi duraksadı ama sonunda yalnızca başını hafifçe yana çevirdi.

"İşini şansa bırakma."

Ardından yanımdan geçip gitti.

Arkasından bakmayı sürdürmedim. Birkaç saniye daha orada dikilmenin bana hiçbir şey kazandırmayacağını biliyordum. Üstelik bu gece kaybettiğim zaman yeterince fazlaydı.

Ekibin bulunduğu araca doğru ilerledim. Dışarıda hareketlilik hâlâ devam ediyordu. Sağlık görevlileri yaralılarla ilgilenirken diğer ajanlar bölgeyi kontrol altına almaya çalışıyordu. İçeri giren ekiplerin arasında Marcos'un çıkarılıp çıkarılmadığını öğrenmek için gözlerimle tanıdık bir yüz aradım.

Nihayet ekibimizden birini gördüğümde doğrudan yanına gittim.

"Marcos?"

"Sağ çıkarıldı. Şu an merkezdeki sağlık ekibine teslim edilmek üzere."

İçimden derin bir nefes verdim. En azından görevin en önemli kısmı başarısızlıkla sonuçlanmamıştı. Ancak bu, yaşananları değiştirmiyordu. Planımın dışına çıkılmış, operasyonun seyri değişmiş ve üstelik bütün bunlar raporlara yansıyacak hâle gelmişti.

"Diğerleri nerede?"

"Çoğu merkeze döndü. Sizi de bekliyorlar."

Başımı sallayıp araca yöneldim.

Omzumdaki ağrı, hareket ettikçe kendini daha fazla hissettiriyordu. Yine de önce üzerimdeki kanı ve tozu temizlemeyi, ardından da yaşananları baştan sona düşünmeyi tercih ettim.

Merkeze dönmek yerine doğrudan dedemin evine gittim.

Bu saatte hâlâ uyanık olacağını biliyordum. Beni beklediğinden de emindim. Çalışma odasının kapısına geldiğimde içeriden sızan ışığı gördüm.

İki kez tıklattım.

"Gel."

Kapıyı açıp içeri girdiğimde dedem masasının başında oturuyordu. Önündeki dosyaya göz gezdiriyordu. Geldiğimi fark etmiş olmasına rağmen başını kaldırmadı. Bir süre ayakta bekledim. Sonunda dosyayı kapatıp bakışlarını bana çevirdi.

"Operasyon raporunu aldım."

Kapıyı arkamdan kapattım.

"Öyleyse ne olduğunu da biliyorsundur."

Yüzündeki ifade değişmedi.

Parmaklarını masanın üzerinde birleştirerek arkasına yaslandı.

"Ne olduğunu biliyorum. Neden olduğunu senden dinlemek istiyorum."

Karşısındaki koltuğa oturdum.

"Marcos'u etkisiz hâle getirmiştim. Çıkarılmaya hazırdı. Her şey planladığım gibi ilerliyordu. Ta ki başka bir ajan ortaya çıkana kadar."

Dedemin kaşları hafifçe çatıldı. Fakat yüzünde şaşkınlığa dair en ufak bir belirti yoktu.

"Planıma müdahale etti. Üstelik bunu yaparken operasyonun geri kalanını da tehlikeye attı."

Dedem gözlerini benden ayırmadan bir süre sessiz kaldı. Ardından başını hafifçe yana eğdi.

"Yani yine de hedefi çıkaramadın."

"Marcos sağ olarak kurtarıldı."

"Ben sana ne sordum, Vera?"

Sesindeki soğukluk, omuzlarımdaki gerginliği artırdı. Bir an için cevap vermeden önce kendimi toparlamam gerekti.

"Planımın bozulmasından söz ediyorum."

"Ben de sana sonucun ne olduğunu soruyorum."

"Her şey benim kontrolümdeydi. O adam araya girmeseydi-"

"Yeter."

Elini masaya sertçe bıraktı. Çıkan ses odanın sessizliğinde yankılandı. Bakışları artık eskisinden çok daha keskindi.

"Yıllardır seni bunun için yetiştiriyorum. Sana verilen her imkânı, aldığın her eğitimi tek bir amaç uğruna kullandım. Buna rağmen hâlâ karşına çıkan ilk engelde kontrolünü kaybediyorsun."

"Kontrolümü kaybetmedim."

Sesimi olabildiğince dengeli tutmaya çalıştım. Fakat içimde biriken öfkenin kelimelerime yansımasını engelleyemiyordum.

"Öyle mi?" dedi. Dudaklarının kenarı küçümser bir ifadeyle gerildi. "Hedefi etkisiz hâle getirmiş olman yeterli değil. Onu oradan çıkarman gerekiyordu. Görevinin yarısını tamamlayıp diğer yarısını bir başkasının müdahalesine bırakmışsın."

"Bir başkasının hatası yüzünden-"

"Başkalarının hatalarını hesaba katmayı öğrenemediysen sahaya çıkmaya hazır değilsin."

Bu kez cevap vermedim. Bakışlarımı ondan ayırmadan oturmaya devam ettim. Söylediklerini kabul etmiyordum ama bunu ona anlatmanın hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini de biliyordum.

Dedem bir süre daha beni süzdü. Ardından önündeki dosyayı yeniden açtı.

"Bir süre saha görevlerine çıkmayacaksın."

Söylediği şeyin ağırlığını kavramam birkaç saniyemi aldı.

"Ne?"

"Bir sonraki emrime kadar görevlerden uzaklaştırıldın. Eğitimlerine devam edeceksin. Yeniden hazır olduğuna karar verdiğimde bunu sana ben bildireceğim."

"Bu kadarına gerek yok."

Sesimdeki itirazı gizleyemedim. Dedem ise başını kaldırıp bana baktı. Gözlerindeki sertlik, kararının tartışmaya açık olmadığını açıkça gösteriyordu.

"Gereği olup olmadığına ben karar veririm."

Dişlerimi birbirine bastırdım. Ona karşı çıkmak istiyordum. Fakat yıllardır değişmeyen bir gerçek vardı: Dedem karar verdiğinde kimsenin fikrini dinlemezdi.

Bir süre sessiz kaldım. Sonra gece boyunca aklımın bir köşesinde duran soruyu hatırladım.

"Bu arada..."

Dedem dosyadan gözlerini kaldırdı.

"Bu gece karşıma çıkan adamı tanıyor musun?"

Yüzünde en ufak bir şaşkınlık belirmedi. Sanki bu soruyu en başından beri bekliyormuş gibi bakışlarını üzerimde tuttu.

Dedemin parmakları dosyanın üzerinde durdu. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi. Ardından sırtını koltuğa yasladı.

"Karan Alkan."

Alkan.

İsim zihnimde yankılandığı anda içimde bir şeylerin yerinden oynadığını hissettim.

Alkan.

Bir anlığına çalışma odası gözümün önünden silindi. Zihnimde yıllardır unutmadığım görüntüler canlandı. Babamın yüzü, ardından gelen sessizlik, dedemin bana defalarca anlattığı o gece... Çocukluğumdan beri belleğime kazınan her şey bir anda birbirine karıştı.

Parmaklarım koltuğun kenarına kenetlendi. Nefesim istemsizce kesilirken gözlerimi dedemden ayıramadım.

"Alkan mı?"

Sesim düşündüğümden daha sert çıkmıştı.

"Evet."

Başımı hafifçe iki yana salladım. Az önceye kadar yalnızca planımı bozan, kendini benden üstün gören bir adamdı. Şimdi ise karşımdaki ismin ne anlama geldiğini biliyordum.

Alkan ailesi.

Babamın ölümünün ardındaki isim.

İçimde yükselen öfke, göğsümde ağırlaşan bir şeye dönüştü. Karan'ın yüzü yeniden gözümün önüne geldi. Bana yönelttiği soğuk bakışlar, küçümseyen tavrı, söyledikleri... Birkaç saat önce karşıma çıktığında kim olduğunu bilseydim ona aynı şekilde davranır mıydım, bilmiyordum. Bildiğim tek şey, artık onu yalnızca bir rakip olarak görmediğimdi.

Dedemin yüzünde ne pişmanlık ne de şaşkınlık vardı. Sanki yıllardır bildiği bir gerçeği yeniden dile getirmekten başka bir şey yapmıyordu.

Gözlerimi ondan ayırmadan bir süre bekledim. Sonra zihnimde başka bir görüntü belirdi.

Göreve gitmeden önce onunla yaptığım konuşma...

O gün bana bakarken yüzüne yerleşen ifade. Alışık olmadığım o endişe. Söylemek isteyip de söylemediği bir şey varmış gibi susması.

Şimdi hepsi anlam kazanıyordu.

Bakışlarım dedemin yüzünde gezindi. Bir cevap arıyordum. Belki de zaten bildiğim bir şeyi ondan duymak istiyordum.

"Bu yüzden miydi?"

Kaşları hafifçe çatıldı. Neden bahsettiğimi çok iyi biliyordu.

"Görevden önce..."

Bir an duraksadım. Sözcükleri seçmekte zorlanıyordum.

"Benimle konuşurken yüzündeki o ifadeden. Bir şey söylemek istiyordun. Benden sakladığın bir şey vardı."

Bakışlarını kaçırmadı ama sessizliği, verebileceği herhangi bir cevaptan daha fazlasını anlatıyordu.

"Karşıma onun çıkacağını biliyor muydun?"

Bakışlarını üzerimde tutmayı sürdürdü.

"Vera, bunu bilseydin ne yapacağını ikimiz de biliyoruz."

Kaşlarım çatıldı.

"Onu gördüğün anda sana verdiğim görevi unuturdun. Önceliğin Marcos'u çıkarmak değil, yıllardır içinde taşıdığın öfkeyi dindirmek olurdu."

Dudaklarımı birbirine bastırdım. İtiraz etmek istedim ama söyleyeceklerimin hiçbirinin onu fikrinden döndürmeyeceğini biliyordum.

"Öfkenin seni yönetmesine izin veremezdim," diye devam etti. "Henüz zamanı gelmemişken kendini böyle bir hesaplaşmanın içine atmanı istemedim."

Bakışlarımı ondan ayırmadım. Bana güvenmediğini söylemiyordu belki ama kararımı kendim verebileceğime de inanmamıştı.

"Bunu bana söylemeliydin."

"Hayır. O gece senden istediğim tek şey görevini tamamlamandı."

Bir an sessiz kaldım. Ona hesap sormak, neden benden böyle önemli bir gerçeği sakladığını öğrenmek istiyordum. Fakat karşımda oturan kişinin kim olduğunu da unutmamıştım. Hayatım boyunca kararlarını sorgulamadan dinlediğim adamın karşısında, ilk kez söylemek istediğim onca şeyi içime gömmek zorunda kaldım.

Dedem ellerini masanın üzerinde birleştirdi.

"Öfkeni kontrol etmeyi öğrenmelisin, Vera." Dedemin sesi kararlıydı. "Bir daha onlardan biriyle karşı karşıya geldiğinde, karşında kimin durduğunu değil, neyi başarmak istediğini hatırlamalısın. Öfke, doğru zamanda kullanıldığında bir kuvvettir. Fakat dizginleri eline almasına izin verirsen, seni kendi savaşının içinde kaybettirir."

Bakışlarımı ondan ayırmadım.

"Yıllardır beklediğim bir hesap var." Sesim soğuk ve kesindi. "O hesabın karşıma çıkmasını beklerken neyi amaçladığımı unutacağımı sanmıyorum."

Dedem sandalyesinde hafifçe geriye yaslandı. Bakışlarındaki sertlik değişmedi.

"İnsan en çok, kendinden emin olduğu anlarda hata yapar. Karşındaki düşmanın kim olduğunu bilmen yetmez. Onun karşısında kim olduğunu da unutmamalısın." Kısa bir sessizliğin ardından devam etti. "Bir hesaplaşmanın sonucunu öfkenin şiddeti değil, onu kimin yönettiği belirler."

Çenemi hafifçe sıktım. "Peki ya o gün geldiğinde?"

"Hazır olacaksın." Sözleri tereddütsüzdü. "Ama o güne kadar hiçbir şeyin seni hedefinden saptırmasına izin vermeyeceksin. Ne geçmişin ne de karşına çıkacak insanlar."

Cevap vermedim. Karan Alkan'ın adı zihnimde yeniden yankılandı. Birkaç saat önce karşıma çıktığında kim olduğunu bilmiyordum. Şimdi ise onunla yeniden karşılaşacağım günü beklemek için fazlasıyla geçerli bir nedenim vardı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…