Birinci bölüm: İlk Karşılaşma

Bazen hayat, en karanlık gecende hiç tanımadığın birini karşına çıkarır. Sen onu bir tesadüf sanırsın, oysa belki de bütün hikâyen o gece yeniden yazılmaya başlamıştır.” 🖤

Ana karakterler:

* Bahar: 17 yaşında, inatçı, cesur, hazırcevap ama geçmişinde büyük boşluklar taşıyan bir kız.

* Kenan: 18 yaşında, dik başlı, korumacı, esprili ve zaman zaman sinir bozucu bir genç.

Diğer karakterler:

* Şevval: Kenan'ın kız kardeşi. Enerjik, meraklı ve dedikoduyu seven biri.

* Samet: Kenan'ın en yakın arkadaşlarından. Şakacı ve biraz çapkın.

* Aylin: Arkadaş grubunun aklı başında görünen ama en az onlar kadar çılgın üyesi.

* Umut: Aylin'le sürekli atışan, eğlenceli ve rahat tavırlı biri.

* Leyla: Sessiz görünüp gerektiğinde herkesi susturabilen biri.

* Alperen: Grubun kendine güveni biraz fazla olan üyesi.

* Duru, Ecevit, İlyas ve Berna: İlerleyen bölümlerde grubun hayatını karıştıracak, geçmişle de bağlantıları olabilecek kişiler.

### BÖLÜM 1: GECE YARISI

Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Sadece henüz nedenini bilmiyorsundur.

Saat 00.17

Şehrin sokakları çoktan sessizliğe bürünmüştü.

Vitrinlerin ışıkları sönmüş, dükkânların kepenkleri indirilmiş, sokak lambalarının sarı ışıkları kaldırımlara düşmüştü.

Ama bir kişi için gece henüz bitmemişti.

Bahar.

Üzerindeki ince montun yakasını kaldırıp ellerini cebine soktu. Bütün gün ayakta çalışmış, müşterilerin bitmek bilmeyen istekleriyle uğraşmıştı.

Üstelik öğle yemeğinde doğru düzgün bir şey de yememişti.

Karnından gelen sesle durdu.

Bahar: "Sus artık. Bütün mahalle duyacak."

Karnı, sanki kendisine cevap veriyormuş gibi bir kez daha guruldadı.

Bahar gözlerini devirdi.

Bahar: "Tamam, tamam. Sen kazandın."

Tam o sırada karşı kaldırımda küçük bir balık ekmek arabası gördü.

Gözleri parladı.

Bahar: "İşte gerçek aşk!"

Hızlı adımlarla tezgâha yaklaştı.

Bahar: "Kolay gelsin abi. Bir balık ekmek alabilir miyim?"

Satıcı: "Tabii kızım. Bol soğanlı mı olsun?"

Bahar: "Abi hayatım zaten yeterince acı. Bir de soğanla uğraşmayalım."

Satıcı gülerek balık ekmeği hazırlamaya başladı.

Bahar parasını çıkarırken arkasından gelen araba sesiyle başını çevirdi.

Siyah bir araba tezgâhın biraz ilerisinde durdu.

İçindeki iki adam oldukça rahatsız edici bakışlarla Bahar'a bakıyordu.

Adamların biri camı indirdi.

Adam 1: "Güzelim, nereye böyle gece gece?"

Bahar cevap vermedi.

Balık ekmeğini aldı.

Adam 2: "Gel, bırakalım seni. Bizimlesin bu gece."

Bahar derin bir nefes aldı.

Bahar: "Sağ olun, yürümeyi seviyorum."

Adamlar gülüştü.

Adam 1: "Ne bu havalar? Gel işte, korkma."

Bahar arkasını dönüp gitmek istediğinde adamlardan biri arabadan indi.

Adam 2: "Bir dakika, nereye?"

Bahar'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.

Bahar: "Sana ne?"

Adam koluna uzanmaya çalıştığı sırada arkasından bir erkek sesi duyuldu.

???: "Aşkım, burada ne yapıyorsun sen?"

Bahar olduğu yerde kaldı.

Ne aşkımı?

Başını çevirdiğinde karşısında uzun boylu, siyah saçlı bir genç duruyordu.

Genç, Bahar'ın yanına gelip kolunu hafifçe omzuna koydu.

Genç: "Seni arıyorum yarım saattir. Telefonun neden kapalı?"

Bahar gözlerini kocaman açtı.

Bu da nereden çıktı şimdi?

Ardından genç adamın gözlerine baktı.

Çocuk gözleriyle ona belli belirsiz bir işaret yaptı.

Bahar durumu anlamıştı.

En azından şimdilik.

Bahar: "Telefonumun şarjı bitti aşkım."

Bunu söylerken kendi sesinden bile rahatsız olmuştu.

Genç adam başını salladı.

Genç: "Hadi gidelim."

Tam uzaklaşacakları sırada arabadaki adamlardan biri tekrar konuştu.

Adam 1: "Ne oldu kardeşim? Biz de tanışalım dedik."

Genç adam durdu.

Genç: "Tanıştınız işte. Şimdi yolumuza gidelim."

Adam 2: "Sen kimsin lan?"

Genç: "Kızın erkek arkadaşıyım. Başka sorunuz var mı?"

Bahar içinden geçirdi.

Erkek arkadaşım mı? Bir de sorunuz var mı diyor. Sanki müşteri hizmetleri.

Adam bir adım yaklaştı.

Adam 1: "Bak çocuk, yaşın kaç senin?"

Genç: "Sizin yaşınız kadar aklım olsaydı şu an burada sizinle konuşmazdım."

Bahar istemeden güldü.

Ama adamların yüzündeki ifade değişmişti.

Adam 2: "Sen kime artistlik yapıyorsun?"

Genç: "Size yapıyorum. Anlamakta zorlanıyorsanız tekrar edebilirim."

Bahar: "Ya tamam, hadi gidelim!"

Genç adam Bahar'a döndü.

Genç: "Bir dakika, konuşuyoruz."

Bahar: "Sen konuşuyorsun, ben açım!"

Adamların biri arabadan aldığı sopayla üzerlerine doğru yürümeye başladı.

Genç adam Bahar'ın elinden tuttu.

Genç: "Koş!"

Bahar: "NE?"

Genç: "Koş dedim!"

İkisi birden sokağın diğer tarafına doğru koşmaya başladı.

Arkalarından adamların bağırışları duyuluyordu.

Bahar bir yandan koşuyor, diğer yandan elindeki balık ekmeği düşürmemeye çalışıyordu.

Bahar: "YAVAŞ KOŞ! YEMEĞİM DÜŞECEK!"

Genç: "Sen gerçekten balık ekmeğini mi düşünüyorsun?"

Bahar: "İNSANIN ÖNCELİKLERİ VARDIR!"

Genç adam gülmemek için kendini zor tuttu.

Bir ara dar bir sokağa saptılar. Genç adam, açık duran bir apartman girişinin yanındaki küçük boşluğa geçerek Bahar'ı da oraya yönlendirdi.

İkisi de nefes nefese kalmıştı.

Birkaç saniye sonra ayak sesleri uzaklaştı.

Bahar duvara yaslandı.

Elindeki balık ekmeğine baktı.

Sonra genç adama.

Sonra tekrar balık ekmeğine.

Bahar: "Bir şey soracağım."

Genç: "Sor."

Bahar: "Bunun içinde balık hâlâ sağlam mı?"

Genç adam birkaç saniye ona baktı.

Sonra kahkaha attı.

Genç: "Sen normal misin?"

Bahar: "Bence asıl sen değilsin. Tanımadığın insanların sevgilisi oluyorsun."

Genç: "Seni oradan kurtardım, teşekkür edeceğine laf mı sokuyorsun?"

Bahar: "Ben senden yardım istedim mi?"

Genç: "Bir dahakine kendi başının çaresine bakarsın."

Bahar: "Merak etme, bakarım."

Genç adam başını iki yana salladı.

Genç: "İnanılmazsın."

Bahar: "Adımı bile bilmiyorsun, nasıl bu kadar emin oldun?"

Genç adam bir an sustu.

Genç: "Doğru. Adın ne?"

Bahar: "Söylemek zorunda mıyım?"

Genç: "Değilsin. Ben de merak etmek zorunda değilim."

Bahar: "O zaman konu kapandı."

Genç adam güldü.

Genç: "İyi geceler, balık ekmekli kız."

Bahar: "İyi geceler, sahte sevgilim."

Genç adam tam cevap verecekken Bahar ayağa kalktı.

Genç: "Nereye gidiyorsun?"

Bahar: "Evime."

Genç: "Bu saatte tek başına mı?"

Bahar: "Yok, balık ekmeğimle beraber gidiyorum. O da bana eşlik ediyor."

Genç adam gözlerini devirdi.

Genç: "Seninle uğraşılmaz."

Bahar: "Sonunda doğru bir şey söyledin."

Bahar yürümeye başladı.

Fakat genç adam arkasından seslendi.

Genç: "Bir dakika!"

Bahar istemeden döndü.

Bahar: "Ne var?"

Genç: "Evin nerede?"

Bahar: "Sana ne?"

Genç: "Seni o adamlar yüzünden bu saatte tek başına bırakmayacağım."

Bahar: "Ben seni tanımıyorum."

Genç: "Ben de seni tanımıyorum. Zaten tanışmamız da pek normal olmadı."

Bahar: "O zaman birbirimizin hayatından çıkalım."

Genç adam ellerini iki yana açtı.

Genç: "Peki. Ama en azından güvenli bir yere gittiğinden emin olayım."

Bahar birkaç saniye düşündü.

Sonunda gideceği sokağı tarif etti.

Genç adam telefonunu çıkardı.

Genç: "Yürü."

Bahar: "Emredersin komutanım."

### 00.46 | Kenan'ın evi

Kenan kapının önüne geldiğinde telefonunu cebinden çıkardı.

Ekranda ondan fazla cevapsız arama vardı.

Hepsi Şevval'dendi.

Kenan: "Eyvah."

Bahar ona baktı.

Bahar: "Ne oldu?"

Kenan: "Kardeşim."

Bahar: "Öldü mü?"

Kenan yavaşça başını çevirdi.

Kenan: "Senin empati yeteneğin biraz gelişmeye ihtiyaç duyuyor."

Bahar: "Ne yapayım, soru sordum."

Kenan kapıyı açtı.

Tam içeri girecekken içeriden bir ses yükseldi.

Şevval: "KENAAAN!"

Kenan gözlerini kapattı.

Kenan: "Başladı yine."

Kapıda pijamalarıyla bir kız belirdi.

Şevval önce Kenan'a baktı.

Sonra Bahar'a.

Sonra Bahar'ın elindeki balık ekmeğe.

Sonra tekrar Kenan'a.

Şevval: "..."

Kenan: "Ne?"

Şevval: "Abi."

Kenan: "Efendim?"

Şevval: "Senin bir açıklaman var mı?"

Kenan: "Yok."

Şevval: "Gece yarısı eve kızla geliyorsun ve açıklaman yok?"

Kenan: "Kızın adı var, bir kere."

Bahar hemen araya girdi.

Bahar: "Bahar."

Şevval'in gözleri parladı.

Şevval: "Ben Şevval. Memnun oldum."

Kenan: "Şevval, saçmalama. Yardıma ihtiyacı vardı."

Şevval: "Ben bir şey demedim ki."

Kenan: "Yüzün her şeyi söylüyor."

Şevval Bahar'a döndü.

Şevval: "Abi normalde bu saatte eve kimseyi getirmez. Hatta geçen gün kargocu geldiğinde kapıyı açmaya üşendi."

Bahar: "Anladım. Özel bir durumum var demek ki."

Kenan: "İkiniz de susabilir misiniz?"

Şevval kahkaha attı.

Şevval: "Bence ben bu kızı sevdim."

### 01.00 | Mutfak

Kenan mutfağa geçip buzdolabını açtı.

Kenan: "Acıktığını söylemiştin. Ne yiyebilirsin?"

Bahar kapının yanında durdu.

Bahar: "Her şeyi."

Kenan: "Güzel. Ne yapalım?"

Bahar: "Sen yap."

Kenan kaşlarını kaldırdı.

Kenan: "Pardon?"

Bahar: "Ben misafirim."

Kenan: "Misafir dediğin biraz yardım eder."

Bahar: "Ben sana misafirliğe gelmedim. Sen beni zorla getirdin."

Şevval mutfağa girerken gülüyordu.

Şevval: "Abi, kız haklı."

Kenan: "Sen de mi?"

Şevval: "Ben her zaman haklıyım."

Kenan: "Bu evde akıl sağlığını korumak imkânsız."

Kenan dolaptan malzemeleri çıkardı.

Makarna yapmaya karar verdi.

Bahar sandalyeye oturup onu izlemeye başladı.

Bahar: "Makarna yapabiliyor musun?"

Kenan: "Hayır, suyu kaynatıp makarnayla tanıştıracağım."

Bahar gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.

Bahar: "Komik değildi."

Kenan: "Güldün ama."

Bahar: "Sinirden."

Şevval telefonunu eline almış, arkadaş grubuna mesaj yazıyordu.

### 01.08 | WhatsApp Grubu: BELALAR

6 kişi çevrimiçi

Şevval: ACİL DURUM!!!

Samet: Ne oldu?

Umut: Ev mi yandı?

Alperen: Kenan mı öldü?

Şevval: DAHA KÖTÜSÜ.

Samet: Hamile misin?

Şevval: SAMET!

Aylin: Ne oldu kızım?

Şevval: ABİM EVE KIZ GETİRDİ.

Samet: KİM?

Umut: Hangi abi?

Şevval: BENİM ABİM!

Alperen: Kenan mı?

Şevval: Hayır, apartmanın güvenlik görevlisi. TABİİ Kİ KENAN!

Samet: Fotoğraf istiyorum.

Aylin: Kızın adı ne?

Şevval: Bahar.

Umut: Kenan'ın sevgilisi mi var?

Samet: Bu bilgi tarih kitaplarına geçmeli.

Alperen: Yarın toplanıyoruz.

Şevval: ZATEN GELİN.

Kenan: ŞEVVAL TELEFONU BIRAK.

Samet: Abi grupta mısın?

Kenan: Hepinizi engelleyeceğim.

Umut: Sevdiğimizden yapıyoruz kardeşim.

### 01.25 | Mutfak

Makarna hazır olmuştu.

Kenan iki tabak hazırlayıp masaya koydu.

Bahar ilk lokmasını aldı.

Kenan: "Nasıl?"

Bahar birkaç saniye düşündü.

Bahar: "Yenilebilir."

Kenan: "Teşekkür ederim, şef."

Bahar: "Rica ederim."

Şevval sandalyesini çekip yanlarına oturdu.

Şevval: "Bahar, kaç yaşındasın?"

Bahar: "On yedi."

Şevval: "Nerede yaşıyorsun?"

Bahar: "Yakınlarda."

Şevval: "Ne iş yapıyorsun?"

Bahar: "Bir kafede çalışıyorum."

Şevval başını salladı.

Şevval: "Okul?"

Bahar: "Okuyorum."

Kenan çatalını bıraktı.

Kenan: "Bu sorgu ne zaman bitecek?"

Şevval: "Tanışıyoruz abi."

Bahar: "Sorun değil. Ben de merak ediyorum. Mesela sen neden bu kadar sinirlisin?"

Şevval kahkaha attı.

Şevval: "İŞTE BU!"

Kenan başını ellerinin arasına aldı.

Kenan: "Ben neden sizi aynı masaya oturttum?"

Bahar gülümseyerek makarnasından bir lokma daha aldı.

Bir süre sonra Şevval'in yüzündeki meraklı ifade biraz yumuşadı.

Şevval: "Ailen nerede Bahar?"

Bahar'ın eli durdu.

Yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.

Bahar: "Yok."

Şevval ne diyeceğini bilemedi.

Şevval: "Nasıl yani?"

Bahar gözlerini tabağına indirdi.

Bahar: "Küçükken kaybettim."

Mutfakta kısa bir sessizlik oluştu.

Kenan ilk kez Bahar'a dikkatlice baktı.

Az önce sürekli cevap yetiştiren, her şeye laf bulan kız bir anda sessizleşmişti.

Şevval üzgün bir ifadeyle konuştu.

Şevval: "Üzgünüm. Sormamalıydım."

Bahar: "Sorun değil. Alıştım."

Ama alışmak, acımakla aynı şey değildi.

Kenan konuyu değiştirmek için su bardağını uzattı.

Kenan: "Su ister misin?"

Bahar bardağı aldı.

Bahar: "Teşekkür ederim."

Kenan sadece başını salladı.

O gece ikisi de birbirleri hakkında çok az şey öğrenmişti.

Ama bazı soruların cevapları, soruldukları anda değil, zaman geçtikçe ortaya çıkardı.

### 02.10 | Kapı önü

Bahar gitmek için ayağa kalktı.

Bahar: "Yemeğin için teşekkür ederim. Artık gitmeliyim."

Kenan montunu aldı.

Kenan: "Seni bırakayım."

Bahar: "Gerek yok."

Kenan: "Yine mi başlıyoruz?"

Bahar: "Ben gayet normal konuşuyorum."

Kenan: "Senin normalin buysa anormalini düşünemiyorum."

Şevval kapıya kadar geldi.

Şevval: "Bahar, yine gel."

Bahar: "Söz veremem ama teşekkür ederim."

Şevval: "Bir dahakine kahve yaparım."

Kenan araya girdi.

Kenan: "Sen kahve yapmayı bilmiyorsun."

Şevval: "Abi, sus."

Bahar gülerek kapıdan çıktı.

Kenan onu evine kadar götürdü.

Yol boyunca fazla konuşmadılar.

Sokağın başına geldiklerinde Bahar durdu.

Bahar: "Buradan sonrası tamam."

Kenan: "Emin misin?"

Bahar: "Eminim."

Kenan: "Peki. İyi geceler."

Bahar: "İyi geceler."

Bahar birkaç adım yürüdükten sonra arkasını döndü.

Bahar: "Bu arada..."

Kenan: "Efendim?"

Bahar: "Adını hâlâ bilmiyorum."

Kenan hafifçe gülümsedi.

Kenan: "Kenan."

Bahar: "Bahar."

Kenan: "Onu biliyorum."

Bahar: "İyi. O zaman artık birbirimizi tanıyoruz."

Kenan: "Sayılır."

Bahar arkasını dönüp yürümeye devam etti.

Kenan ise birkaç saniye olduğu yerde kaldı.

Sonra kendi kendine söylendi.

Kenan: "Gece gece başıma gelene bak."

Telefonu titredi.

Samet arıyordu.

Kenan: "Ne var lan?"

Samet: "Yarın konuşacağız."

Kenan: "Neyi?"

Samet: "Bahar'ı."

Kenan: "Seni gebertirim."

Samet: "Demek doğru!"

Kenan telefonu kapattı.

### 02.35 | Aynı gece, başka bir yerde

Şehrin diğer ucunda, büyük bir evin çalışma odasında yaşlı bir adam masanın üzerindeki eski fotoğrafa bakıyordu.

Fotoğrafın kenarları yıpranmıştı.

Fotoğrafta küçük bir kız çocuğu ve yanında duran bir erkek çocuk vardı.

Adam fotoğrafı eline aldı.

Parmaklarıyla küçük kızın yüzüne dokundu.

Yıllar önce yaşananlar gözlerinin önünden geçti.

Bir telefon sesi sessizliği bozdu.

Adam: "Alo?"

Karşı taraftan gelen ses oldukça ciddiydi.

Telefonun diğer ucundaki kişi: "Bir gelişme var."

Adam: "Neymiş?"

Telefonun diğer ucundaki kişi: "Kızın izine rastladık."

Adamın gözleri büyüdü.

Adam: "Emin misin?"

Telefonun diğer ucundaki kişi: "Evet. Ama henüz hiçbir şeyden haberi yok."

Adam gözlerini kapattı.

Adam: "Sakın acele etmeyin. Onu bulduğumuzu kimse öğrenmeyecek."

Telefon kapandı.

Adam tekrar fotoğrafa baktı.

Adam: "Bahar..."
....
Yıllardır saklanan bir gerçek, artık gün yüzüne çıkmaya hazırlanıyordu.

Ve Bahar, henüz hiçbir şeyden haberdar değildi.

Bazı kayıplar gerçekten kaybolmazdı.
Sadece bulunmayı beklerdi ...