4 BÖLÜM:BİR GECELEĞİNE

Bahar, o sabah gözlerini açtığında kendisini yine aynı düşüncelerin içinde buldu.

Son günlerde ne zaman yalnız kalsa geçmişi karşısına çıkıyordu. Bazen annesinin sesi kulaklarında çınlıyor, bazen babasının gülüşü gözlerinin önüne geliyordu. Çocukluğundan kalan anılar, hiç beklemediği anlarda zihnine doluşuyordu.

Bunlardan kaçmak istiyordu ama nereye giderse gitsin geçmişi de onunla geliyordu.

Yatağından kalkıp küçük evinin penceresini açtı. Bir artı bir olan bu ev, dışarıdan bakıldığında sıradan görünse de Bahar için yıllardır sığındığı tek yerdi. Küçük bir mutfağı, eski bir koltuğu ve duvarında ailesinden kalan tek bir fotoğrafı vardı.

Her şey mükemmel değildi ama burası onun eviydi.

En azından öyle olduğunu sanıyordu.

Telefonunun ekranı aydınlandı. Ev sahibinden gelen mesajı gördüğünde yüzündeki ifade değişti.

Ev sahibi: Bahar Hanım, kira ödemesi için daha fazla bekleyemeyeceğim. Bugün konuşmamız gerekiyor.

Bahar mesajı birkaç kez okudu. Son aylarda işleri yolunda gitmemiş, kazandığı para temel ihtiyaçlarına ancak yetmişti. Kiranın bir kısmını ödemiş ama gerisini tamamlayamamıştı.

Telefonu eline alıp cevap yazdı.

Bahar: Birkaç güne kadar tamamlayacağım. Lütfen biraz daha süre verin.

Mesaj gönderildi. Ancak karşı taraftan gelen cevap çok geç olmadı.

Ev sahibi: Bugün evi boşaltmanız gerekiyor. Daha fazla erteleyemem.

Bahar'ın parmakları telefonun üzerinde hareketsiz kaldı.

Bugün mü?

Nereye gidecekti?

Bir süre ekrana baktı. Sonra telefonu yavaşça masanın üzerine bıraktı. İçinden yükselen çaresizliği bastırmaya çalıştı ama bu kez kendisini toparlamak kolay olmayacaktı.

---

Aynı saatlerde Kenanların evinde uzun zamandır beklenen bir hareketlilik vardı.

Şevval, salondaki koltuğa oturmuş telefonuyla uğraşıyordu. Kenan ise mutfaktan aldığı suyu içerken kapının önünden gelen sesi duydu.

Anahtar sesi...

Şevval bir anda başını kaldırdı.

"ABİ!"

Kenan kaşlarını çattı.

"Ne bağırıyorsun?"

"Annemler!"

Şevval yerinden fırlayıp kapıya koştu. Kapı açılır açılmaz annesine sarıldı.

"Anne!"

Züleyha Hanım kızına sımsıkı sarıldı.

"Kuzum benim! Nasıl özledim seni."

Şevval annesinin boynuna sarılmış halde konuştu.

"Ben de seni çok özledim. Bir hafta çok uzun sürdü."

Züleyha Hanım gülerek kızının saçlarını okşadı.

"Daha bir hafta oldu, sanki yıllardır görmüyormuşsun gibi."

"Çünkü özledim işte!"

Kenan da kapıya yaklaşmış, babasının valizini almıştı.

"Hoş geldiniz."

Babası oğlunun omzuna dokundu.

"Hoş bulduk oğlum."

Kenan babasına sarıldı. Her ne kadar bunu belli etmese de onların dönmesine gerçekten sevinmişti.

"Yolculuk nasıldı?" diye sordu.

"Uzundu ama güzeldi. Biraz dinlenmeye ihtiyacımız varmış."

Şevval annesinin koluna girdi.

"Anne, bana ne aldın?"

Züleyha Hanım gülerek çantasını açtı.

"Senin ilk soracağın şeyin bu olacağını biliyordum."

"Ne yapayım, merak ettim."

Kenan araya girdi.

"Benim hediyem nerede?"

Babası valizini yere bıraktı.

"Senin hediyen de var ama önce şu valizleri içeri taşı."

Kenan başını iki yana salladı.

"Bir haftadır tatildesiniz, eve gelir gelmez iş başladı."

Hep birlikte güldüler.

Bir süre sonra salona geçtiler. Züleyha Hanım seyahat boyunca yaşadıklarını anlatırken Şevval de araya girip sorular soruyordu. Kenan ise koltuğa yaslanmış, ailesini izliyordu.

Ev yeniden eski neşesine kavuşmuştu.

Züleyha Hanım oğluna döndü.

"Sen nasılsın Kenan? Her şey yolunda mı?"

"İyiyim anne. Siz yokken de idare ettik."

Şevval hemen araya girdi.

"İdare ettik mi? Bütün evi ben topladım."

Kenan ona baktı.

"Sen mi?"

"Ne var?"

"Şevval, senin topladığın evi ben tekrar topladım."

"Abartma!"

Züleyha Hanım ikisinin atışmasını izleyerek gülümsedi.

"Hiç değişmemişsiniz."

---

Öğleden sonra Bahar, ev sahibinin kapısına son kez çıktı.

Elinde küçük bir çanta vardı. İçinde birkaç kıyafeti, cüzdanı ve kendisi için önemli olan birkaç eşya bulunuyordu.

Ev sahibi kapıyı açtığında Bahar konuşmaya başladı.

"Ben gerçekten birkaç gün daha süre istiyorum. İşlerim biraz karıştı. Paramı ayarladığım gibi kalan kirayı da vereceğim."

Adam başını iki yana salladı.

"Bahar Hanım, ben size zaten yeterince zaman verdim."

"Biliyorum ama..."

"Üzgünüm. Evi bugün boşaltmanız gerekiyor."

Bahar bir an sustu. Söyleyecek başka sözü kalmamıştı.

"Anladım."

İçeri dönüp kalan eşyalarını da topladı. Kapıyı son kez kapattığında elindeki anahtara baktı.

Bir evin anahtarını teslim etmek bu kadar ağır gelmemeliydi.

Ama onun için mesele yalnızca bir ev değildi. Bir kez daha tutunacak bir yerini kaybediyordu.

Sokağa çıktığında nereye gideceğini bilmiyordu.

Arkadaşlarını aramak aklına geldi. Fakat kimseyi zor durumda bırakmak istemiyordu. Şevval'i düşündü. Sonra Kenan'ı...

Telefonunu eline aldı. Birkaç saniye tereddüt ettikten sonra Kenan'ın numarasını buldu.

Aradı.

Kenan telefonu açtığında sesi her zamanki gibiydi.

"Efendim Bahar?"

Bahar dudaklarını birbirine bastırdı.

"Kenan, müsait misin?"

"Senin için her zaman. Bir şey mi oldu?"

Bahar gözlerini yere indirdi.

"Ben... Bir şey rica edecektim."

Kenan'ın sesi biraz daha dikkatli çıktı.

"Söyle."

"Bugün evden çıkmak zorunda kaldım. Kirayı ödeyemediğim için ev sahibi evi boşaltmamı istedi."

Kenan'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.

"Ne demek evden çıkmak zorunda kaldın?"

"Yani... Bir süre daha kalmama izin vermedi."

"Peki şimdi neredesin?"

"Yoldayım."

"Yolun neresindesin Bahar?"

Bahar bir sokak adı söyledi.

Kenan ayağa kalktı.

"Orada bekle. Geliyorum."

"Kenan, dur. Bir şey daha soracaktım."

"Sor."

Bahar derin bir nefes aldı.

"Bir günlüğüne... Sizin evde kalabilir miyim? Sadece bu gece. Yarın kendime bir yer bulurum. Şevval'i de rahatsız etmek istemem ama..."

Kenan bir an konuşamadı.

Bahar'ın kendi evlerinde kalacak olması düşüncesi, onu hazırlıksız yakalamıştı. İçinde istemsiz bir heyecan oluştu. Fakat Bahar'ın sesindeki kırgınlığı duyunca bu heyecanı hemen bastırdı.

"Tabii ki kalabilirsin."

"Gerçekten mi?"

"Ne demek gerçekten mi? Başka nereye gideceksin?"

"Teşekkür ederim."

"Teşekkür etme. Orada bekle, geliyorum."

Telefon kapandığında Kenan birkaç saniye olduğu yerde kaldı.

Sonra kendi kendine mırıldandı:

"Bir günlüğüne..."

Yüzünde istemsiz bir gülümseme belirdi. Ardından kendine gelip ceketini aldı.

---

Kenan eve girdiğinde Şevval salonda annesiyle oturuyordu.

"Anne, ben biraz dışarı çıkıyorum."

Züleyha Hanım oğluna baktı.

"Nereye?"

"Bir arkadaşımı almaya."

Şevval hemen başını kaldırdı.

"Hangi arkadaşını?"

Kenan ayakkabılarını giyerken cevap verdi.

"Bahar."

Şevval'in yüzü aydınlandı.

"Bahar mı geliyor?"

"Bir süre bizde kalacak."

Şevval ayağa kalktı.

"Ne? Neden?"

"Sonra anlatırım."

Şevval annesine döndü.

"Anne, Bahar gelecek!"

Züleyha Hanım gülümsedi.

"İyi ya kızım, gelsin. Misafirimiz olur."

Kenan kapıdan çıkarken annesi arkasından seslendi.

"Oğlum, kızcağızı rahat ettirin. Bir şeye ihtiyacı olursa bana söyleyin."

"Tamam anne."

Şevval de peşinden seslendi.

"Abi, Bahar'a söyle ben de buradayım!"

Kenan kapıyı kapatırken başını iki yana salladı.

---

Bahar, kaldırımın kenarında çantasını tutarak bekliyordu. Kenan arabayı yaklaştırıp durduğunda hemen yanına geldi.

"Merhaba."

Kenan önce çantasına, sonra Bahar'ın yüzüne baktı.

"Başka eşyan yok mu?"

"Yok. Birkaç parça şey."

Kenan çantayı elinden aldı.

"Ver, ben koyarım."

Bahar arabaya bindi. Yol boyunca fazla konuşmadılar. Kenan ara sıra ona bakıyor, bir şey söylemek istiyor ama nereden başlayacağını bilemiyordu.

Sonunda sessizliği Bahar bozdu.

"Annenler döndü mü?"

"Bugün döndüler."

"Rahatsızlık vermeyeyim. İstersen beni başka bir yere bırakabilirsin."

Kenan gözlerini yoldan ayırmadan cevap verdi.

"Bahar, bunu bir daha söyleme. Evde kimse seni rahatsızlık olarak görmez."

Bahar camdan dışarı baktı.

"Yine de..."

"Yine de yok."

Bahar hafifçe gülümsedi.

"Tamam."

---

Eve vardıklarında kapıyı Şevval açtı.

"BAHAR!"

Bahar gülümseyerek içeri girdi.

"Merhaba."

Şevval hemen ona sarıldı.

"Hoş geldin! Neden haber vermedin?"

"Biraz ani gelişti."

Züleyha Hanım salondan çıkarak yanlarına geldi.

"Hoş geldin kızım."

Bahar biraz çekinerek gülümsedi.

"Hoş buldum. Rahatsızlık verdiğim için kusura bakmayın."

Züleyha Hanım elini Bahar'ın omzuna koydu.

"Ne rahatsızlığı? Misafir değil, evladımız gibi gel. Kendini yabancı hissetme."

Bahar bu söz karşısında bir an duraksadı.

Evladımız gibi...

Bu cümleyi uzun zamandır duymamıştı.

"Teşekkür ederim."

Züleyha Hanım çantayı Kenan'ın elinden aldı.

"Sen hiç merak etme. Önce bir güzel dinlen. Sonra yemek yeriz."

Şevval Bahar'ın koluna girdi.

"Gel, sana kalacağın yeri göstereyim."

Kenan arkalarından bakarken babası yanına geldi.

"Kim bu kızım?"

"Bahar. Arkadaşım."

Babası oğlunun yüzüne baktı.

"Anladım."

Kenan kaşlarını çattı.

"Ne anladın?"

Babası gülümseyerek omzuna vurdu.

"Hiçbir şey."

---

Akşam yemeğinde herkes masadaydı.

Şevval, Bahar'a gün içinde neler yaptığını anlatıyor; Kenan ise arada konuşmaya katılıyordu. Züleyha Hanım da Bahar'ın tabağına yemek koymaya çalışıyordu.

"Kızım, biraz daha al."

"Teşekkür ederim, bu kadarı yeterli."

"Az yiyorsun ama."

Şevval hemen araya girdi.

"Anne, Bahar'ı rahat bırak. Daha ilk günden sorguya çektin."

Züleyha Hanım gülerek kızına baktı.

"Sana da yemek yedirmek için uğraşıyorum, bana bak."

Kenan hafifçe güldü.

"Şevval'in yemekle arası zaten yok."

"Abi, susar mısın?"

Bahar onların atışmasını izlerken yüzünde küçük bir tebessüm oluştu.

Bir an için kendisini başka bir evde değil, yıllardır tanıdığı bir ailenin yanında gibi hissetti.

Yemekten sonra Züleyha Hanım, Bahar'a kalacağı odayı hazırladı. Temiz çarşafları serdi, yatağın üzerine yumuşak bir battaniye bıraktı.

"Bir şeye ihtiyacın olursa seslenirsin."

"Gerçekten çok teşekkür ederim Züleyha Hanım."

Züleyha Hanım ona döndü.

"Bana Züleyha teyze diyebilirsin kızım."

Bahar hafifçe gülümsedi.

"Tamam, Züleyha teyze."

Züleyha Hanım saçlarını okşadı.

"İyi geceler."

"İyi geceler."

---

Gece ilerlemişti.

Bahar yatağında bir sağa bir sola dönüyordu. Gözlerini kapattığında aklına yine annesi geliyordu.

Bir süre sonra uykuya daldı.

Kendisini yıllar öncesinde buldu.

Annesinin yüzü karşısındaydı. Küçük elleriyle annesinin elini tutuyordu.

"Anne, nereye gidiyorsun?"

Annesi eğilip ona sarıldı.

"Burada kalmalısın Bahar. Sakın çıkma."

"Sen de benimle kal."

"Birazdan geleceğim güzel kızım."

Bahar annesinin elini daha sıkı tuttu.

"Gitme."

Annesinin sesi giderek uzaklaştı.

"Bahar, söz ver bana. Buradan çıkmayacaksın."

"Anne!"

Bahar bir anda gözlerini açtı.

"ANNE!"

Yatağında doğrulmuş, nefes nefese kalmıştı. Gözlerinden yaşlar süzülüyordu.

"Anne... Gitme..."

Koridordan gelen ayak seslerini duydu. Kapı yavaşça açıldı.

Züleyha Hanım içeri girdi.

"Bahar kızım?"

Bahar başını kaldırdı. Birkaç saniye ne söyleyeceğini bilemedi.

Züleyha Hanım yatağın yanına oturdu.

"Kötü bir rüya mı gördün?"

Bahar başını salladı.

Züleyha Hanım elini uzatıp onun ellerini tuttu.

"Tamam kızım. Geçti. Şimdi buradasın."

Bahar gözlerini silmeye çalıştı.

"Çok özledim..."

Züleyha Hanım yumuşak bir sesle sordu.

"Anneni mi?"

Bahar'ın dudakları titredi.

"Annemin sesini... Bana kızmasını bile özledim. Bazen bir şey oluyor, hemen ona anlatmak istiyorum. Sonra... Sonra artık olmadığını hatırlıyorum."

Züleyha Hanım'ın gözleri doldu.

Bahar devam etti.

"Ben o gece küçücüktüm. Annem bana birazdan geleceğini söyledi. Ben de bekledim. Gerçekten bekledim. Belki gelir diye... Belki kapı açılır diye..."

Sesi kesildi. Başını öne eğdi.

"Gelmedi."

Züleyha Hanım onu kendine doğru çekip sarıldı.

"Çok zor şeyler yaşamışsın kızım."

Bahar, Züleyha Hanım'ın omzuna başını yasladı.

"Kimseye anlatamıyorum. Anlatsam da değişmeyecek. Bazen herkesin ailesi varmış gibi geliyor. Bir tek ben eksik kalmışım gibi."

Züleyha Hanım onun saçlarını okşadı.

"İnsan bazı eksikliklere alışamıyor. Ama onları tek başına taşımak zorunda da değil."

Bahar gözlerini kapattı.

"Ben kimseye yük olmak istemiyorum."

"Birinin yanında kalmak, birinden yardım istemek yük olmak değildir. Hele ki böyle zamanlarda..."

Bir süre sessiz kaldılar.

Züleyha Hanım yeniden konuştu.

"Ben de anneyim Bahar. Bir annenin evladından ayrı kalmasının ne demek olduğunu düşünmek bile istemem. Senin yaşadıklarını tam olarak bilemem ama bu gece yalnız değilsin."

Bahar başını kaldırdı.

"Teşekkür ederim."

Züleyha Hanım gülümsedi.

"Şimdi biraz dinlen. Ben yan odadayım."

Kapıya yöneldiğinde Bahar arkasından seslendi.

"Züleyha teyze?"

Züleyha Hanım döndü.

"Efendim kızım?"

"İyi ki varsınız"

Züleyha Hanım'ın yüzünde sıcak bir gülümseme belirdi.

"Sende iyi ki varsın."

Kapıyı sessizce kapattı.

Bahar yeniden yastığına uzandı. Bu kez gözlerini kapattığında biraz daha huzurluydu.

---

Sabah olduğunda evin içi yine seslerle dolmuştu.

Şevval mutfağa girdiğinde Samet'i masanın başında otururken buldu. Önünde bir bardak çay vardı.

"Sen ne zaman geldin?"

Samet başını kaldırdı.

"Biraz önce."

"Kapıyı kim açtı?"

"Kenan."

Şevval dolaptan bir bardak aldı.

"Ben seni görmedim."

"Çünkü beni görmeye çalışmıyordun."

Şevval ona baktı.

"Sabah sabah neyin var senin?"

Samet omuz silkti.

"Hiçbir şey."

Şevval masaya oturdu.

"Bir şey soracağım. Dün Bahar'ın geldiğini biliyor muydun?"

Samet başını salladı.

"Kenan söyledi."

"İyi ki gelmiş. Biraz kendine gelir belki."

Samet'in yüzündeki ifade ciddileşti.

"İyi mi peki?"

Şevval çayından bir yudum aldı.

"Gece kötü bir rüya görmüş. Annem onunla konuşmuş."

Samet kaşlarını çattı.

"Çok üzülüyor olmalı."

"Öyle. Bazen hiçbir şey anlatmıyor ama yüzünden belli oluyor."

Samet bir süre düşündü.

"Belki de yanında olduğumuzu hissettirmemiz gerekiyordur."

Şevval gülümsedi.

"Bak, bazen gerçekten akıllı şeyler söylüyorsun."

Samet kaşlarını kaldırdı.

"Bazen mi?"

"Çok sık değil."

Samet gülerek başını iki yana salladı.

"Seninle konuşmak gerçekten ayrı bir sabır istiyor."

Şevval tam cevap verecekken mutfağa Kenan girdi.

"Ne konuşuyorsunuz?"

Samet hemen cevap verdi.

"Senin kardeşinin ne kadar çekilmez olduğunu."

Kenan hiç düşünmeden karşılık verdi.

"Onu yeni mi fark ettin?"

Şevval ikisine de ters ters baktı.

"İkiniz de susun."

Üçü gülmeye başladı.

O sırada merdivenlerden Bahar indi. Üzerinde rahat bir kıyafet vardı. Yüzünde uykusuzluğun izleri hâlâ duruyordu.

Şevval onu görünce ayağa kalktı.

"Günaydın!"

"Günaydın."

Samet de başıyla selam verdi.

"Günaydın Bahar."

"Günaydın Samet."

Kenan masanın üzerindeki sandalyeyi çekti.

"Gel, kahvaltı hazır."

Bahar otururken Züleyha Hanım mutfaktan çıktı.

"Günaydın kızım. Nasıl uyudun?"

Bahar ona bakıp gülümsedi.

"Daha iyiyim. Teşekkür ederim."

Züleyha Hanım önüne bir tabak koydu.

"Bugün güzel bir kahvaltı yapıyoruz. Sonra da ne yapacağımızı düşünürüz, tamam mı?"

Bahar başını salladı.

"Tamam."

Şevval, Bahar'ın yanına oturup kulağına eğildi.

"Bu arada bugün seni bırakmaya hiç niyetim yok. Birlikte vakit geçireceğiz."

Bahar hafifçe güldü.

"Önce bir kahvaltı yapalım da."

Samet araya girdi.

"Ben de varım. Ama kahvaltıdan sonra bir yere gitmemiz lazım."

Kenan ona baktı.

"Nereye?"

Samet gülümsedi.

"Henüz bilmiyorum."

Şevval gözlerini devirdi.

"Harika. Yine plansız bir güne başladık."

Bahar onların konuşmalarını dinlerken ilk kez uzun zamandır kendisini biraz olsun güvende hissetti.

Fakat bu evde geçireceği bir gecenin, hayatında neleri değiştireceğinden henüz haberi yoktu.

Çünkü bazı kapılar yalnızca bir geceliğine açılmazdı.

Bazen insan, hiç beklemediği bir evde kendisine yeniden bir yuva bulurdu.

Ve Bahar, bunu henüz bilmiyordu.