5.BÖLÜM: BİR GÜN, BİR SÜRÜ OLAY

Bahar hafifçe güldü.

"Önce bir kahvaltı yapalım da."

Samet araya girdi.

"Ben de varım. Ama kahvaltıdan sonra bir yere gitmemiz lazım."

Kenan ona baktı.

"Nereye?"

Samet gülümsedi.

"Henüz bilmiyorum."

Şevval gözlerini devirdi.

"Harika. Yine plansız bir güne başladık."

Kenan sandalyesine yaslandı.

"Samet'in planı zaten bu. Önce bir yere gitmek istiyor, sonra nereye gideceğini düşünüyor."

Samet itiraz etti.

"Önemli olan spontane yaşamak."

Umut mutfağın kapısından içeri girdi.

"Spontane dediğin şeyin Türkçesi plansızlık."

Samet parmağını ona doğrulttu.

"Senin gibi düşünen insanlarla hayat çekilmez."

Umut sandalye çekip oturdu.

"Seninle hayat zaten çekilmiyor."

Aylin de arkasından geldi.

"Sabah sabah yine başlamışsınız."

Leyla ile Alperen ise en son içeri girdi. Alperen'in elinde iki bardak çay vardı. Birini Leyla'nın önüne bıraktı.

Leyla bardağa baktı.

"Ben çay istememiştim."

Alperen omuz silkti.

"İçmezsen ben içerim."

Leyla kaşlarını kaldırdı.

"Ne kadar düşüncelisin."

"Rica ederim."

Kenan başını iki yana salladı.

"Bu ikisinin ne zaman anlaşacağını merak ediyorum."

Leyla hemen karşılık verdi.

"Biz gayet iyi anlaşıyoruz."

Alperen aynı anda konuştu.

"Kesinlikle."

İkisi birbirine baktı.

Samet gülmeye başladı.

"İlk defa aynı fikirde olduklarına şahit oluyoruz. Tarihe not düşelim."

Kahvaltı masası kısa sürede kahkahalarla doldu. Bahar da konuşmalara katılıyor, bazen yalnızca onları izleyerek gülümsüyordu. Uzun zamandır böyle kalabalık bir sofrada oturmamıştı.

Züleyha Hanım masaya son tabakları da bıraktı.

"Çocuklar, bugün nereye gideceksiniz?"

Samet hemen cevap verdi.

"Henüz belli değil."

Züleyha Hanım gülerek ona baktı.

"Senin de her şeyin belliymiş zaten."

Şevval annesine döndü.

"Anne, bunlarla bir yere gitmek istiyorsak önce yarım saat tartışmamız gerekiyor."

Kenan çayından bir yudum aldı.

"Ben gelmiyorum."

Samet hemen döndü.

"Sen gelmezsen Bahar da gelmez."

Kenan'ın bakışları bir an Bahar'a kaydı.

"Bahar gelmek isterse gelir. Benim gelmemle ne alakası var?"

Şevval sırıttı.

"Tabii abi, hiç alakası yok."

Kenan ona sertçe baktı.

"Şevval."

"Ne var? Bir şey demedim."

Bahar gülümsemesini gizlemek için çayına yöneldi.

---

Kahvaltı bittikten sonra herkes hazırlanmak üzere odalara dağıldı.

Şevval, Bahar'ı odasına götürürken dolabını açtı.

"Bugün güzel bir yere gideceğiz. Şöyle biraz dolaşırız, yemek yeriz, belki alışveriş yaparız."

Bahar yatağın kenarına oturdu.

"Benim için hiç zahmet etmeyin. Biraz otursak da olur."

Şevval elindeki kıyafetleri yatağa bıraktı.

"Sen hâlâ misafir gibi davranıyorsun. Artık bizimlesin."

Bahar hafifçe gülümsedi.

"Bir günlüğüne."

Şevval'in yüzündeki ifade değişti.

"Bir günlüğüne diye bir şey yok. Önce şu günümüzü geçirelim, gerisini sonra düşünürüz."

Bahar cevap vermedi. Şevval'in bu kadar kolay kabullenmesi onu hem mutlu ediyor hem de biraz mahcup ediyordu.

Şevval eline siyah bir bluz aldı.

"Şunu giyebilirsin. Sana yakışır."

Bahar kıyafete baktı.

"Güzelmiş."

"Benim zevkime güvenebilirsin."

Bahar gülerek başını salladı.

"Sen öyle diyorsan."

---

Yaklaşık bir saat sonra herkes kapının önünde toplandı.

Samet arabasının anahtarını parmağında çeviriyordu.

"Ben hazırım."

Umut ona baktı.

"Kimse sana hazır mısın diye sormadı."

"İnsan bir arkadaşını takdir eder."

Aylin, Umut'un koluna hafifçe vurdu.

"Başlama yine."

Umut gülümsedi.

"Ben bir şey yapmadım."

Aylin kaşlarını kaldırdı.

"Senin hiçbir şey yapmadan insanı sinirlendirme yeteneğin var."

Alperen, Leyla'ya dönerek konuştu.

"Biz bunları ne zaman yalnız bırakacağız?"

Leyla hiç düşünmeden cevap verdi.

"Birbirlerini daha fazla sinirlendirsinler diye mi?"

Alperen güldü.

"Seninle aynı fikirde olmak güzel."

Kenan kapının yanında Bahar'ı bekliyordu. Bahar merdivenlerden indiğinde gözleri kısa bir an onun üzerinde kaldı.

"Çıkabiliriz."

Bahar çantasını düzeltti.

"Tamam."

Şevval ikisinin arasına girerek Kenan'a baktı.

"Abi, yol boyunca Bahar'ı sıkma."

Kenan kaşlarını çattı.

"Ben mi sıkacağım?"

"Başka kim olacak?"

Samet arkadan seslendi.

"Ben de geliyorum, merak etme. Bahar'ı korurum."

Kenan ona döndü.

"Önce kendini koru."

Herkes gülerek dışarı çıktı.

---

İlk durakları şehir merkezindeki büyük bir kafeydi. Cam kenarındaki geniş masaya yerleştiler.

Samet menüyü eline alır almaz konuşmaya başladı.

"Ben çok açım."

Şevval ona baktı.

"Sen zaten her zaman açsın."

"İnsanların temel ihtiyaçlarıyla dalga geçme."

Umut menüyü Samet'in elinden aldı.

"Sen önce ne yiyeceğine karar ver. On dakikadır aynı sayfaya bakıyorsun."

Samet menüyü geri çekti.

"Sanat eseri inceliyorum."

Aylin kahkaha attı.

"Menüye sanat eseri diyen ilk insan olabilirsin."

Alperen garsona siparişleri vermek için elini kaldırdı. Leyla ona dönüp sessizce bir şey söyledi.

"Benimkine mantar koydurma."

Alperen başını salladı.

"Tamam."

Garson siparişleri almaya başladığında Alperen kendi siparişini verirken Leyla'nınkini de söyledi. Leyla ona şaşkınlıkla baktı.

"Hatırladın mı?"

Alperen omuz silkti.

"Geçen sefer de söylemiştin."

Leyla'nın yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.

"İyi dinliyormuşsun."

Alperen ona baktı.

"Her zaman."

Samet ikisini izleyip Şevval'e eğildi.

"Biz de böyle olabilecek miyiz?"

Şevval hiç düşünmeden cevap verdi.

"Önce sen Alperen kadar sabırlı ol."

Samet elini kalbine götürdü.

"Bu kadar ağır konuşmana gerek yoktu."

---

Siparişler geldikten sonra sohbet iyice koyulaştı.

Aylin, Bahar'a dönerek sordu:

"Seninle ilgili pek bir şey bilmiyoruz aslında. Neler yapmayı seversin?"

Bahar biraz düşündü.

"Kitap okumayı severim. Bazen yürüyüş yaparım. Bir de müzik dinlemeyi."

Şevval hemen araya girdi.

"Ben de kitap okumayı severim ama genelde başladığım kitapları bitiremiyorum."

Kenan ona baktı.

"Sen kitap okumuyorsun ki. İlk üç sayfadan sonra uyuyorsun."

Şevval peçeteyi alıp ona doğru fırlatacak gibi yaptı.

"Abim olmasan..."

"Ne yapacaksın?"

"Bir şey yapardım."

Samet güldü.

"Şevval'in tehditleri bile yarım kalıyor."

Şevval ona döndü.

"Seninle sonra görüşeceğiz."

Samet gülümseyerek arkasına yaslandı.

"Sabırsızlıkla bekliyorum."

Bahar onların konuşmalarını dinlerken kendisini giderek daha rahat hissetmeye başlamıştı.

Tam o sırada kafenin kapısı açıldı.

İçeri giren kızı ilk fark eden Şevval oldu. Yüzündeki gülümseme hafifçe kayboldu.

Duru.

Bahar da Şevval'in baktığı yöne döndü. Kızı gördüğünde gözlerini hafifçe devirdi.

Şevval bunu fark etti.

"Ne oldu?"

Bahar başını ona yaklaştırdı.

"Bu kim?"

Şevval dudaklarını büzerek cevap verdi.

"Duru."

Bahar yeniden kıza baktı.

"Tanımıyorum ama şimdiden pek sevemedim."

Şevval gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.

"Seninle tanışınca onun da seni çok seveceğini sanmıyorum."

Bahar kaşlarını kaldırdı.

"Ne güzel. Ortak bir noktamız var."

Kenan, Bahar'ın söylediklerini duymuştu. Başını hafifçe eğerek gülümsemesini gizlemeye çalıştı.

Duru onları fark edince masalarına doğru yürüdü.

"Merhaba."

Şevval kısa bir selam verdi.

"Merhaba."

Duru'nun bakışları Bahar'a kaydı.

"Yeni biri var sanırım."

Bahar sakin bir ifadeyle ona baktı.

"Sanırım."

Duru hafifçe gülümsedi.

"Adın neydi?"

"Bahar."

"Ben Duru."

Bahar başını salladı.

"Memnun oldum."

Duru'nun bakışları Kenan'a döndü.

"Kenan, uzun zamandır görüşemiyoruz."

Kenan sandalyesine yaslandı.

"Demek ki hayat bazen insana güzel sürprizler yapıyor."

Samet öksürür gibi gülmeye başladı. Şevval başını önüne eğdi.

Duru'nun gülümsemesi biraz dondu.

"Her zamanki gibi esprilisin."

Kenan omuz silkti.

"İnsan karşısındakine göre değişiyor."

Bahar, Kenan'a kısa bir bakış attı. Kenan da ona baktığında gözlerinde belli belirsiz bir gülümseme vardı.

Duru yeniden Bahar'a döndü.

"Sen Kenan'ın nesi oluyorsun?"

Bahar cevap vermeden önce bir an düşündü.

"Şimdilik arkadaşlarıyla kahve içen biriyim."

Şevval bu cevaba dayanamayarak güldü.

Duru'nun yüzü gerildi.

"Anladım."

Bahar gülümsemesini bozmadan ekledi:

"Anlaması zor bir şey söylemedim aslında."

Kenan başını yana çevirip güldü. Bu kez gülümsemesini saklamaya hiç uğraşmadı.

Duru birkaç saniye daha masaya baktıktan sonra,

"Ben arkadaşlarımın yanına geçeyim," dedi.

Şevval başını salladı.

"İyi oturmalar."

Duru uzaklaşınca Samet masaya doğru eğildi.

"Ben bir şey söyleyeceğim ama..."

Kenan ona baktı.

"Söyleme."

Samet güldü.

"Bahar, seninle aynı masada oturmak tehlikeliymiş."

Bahar kaşlarını kaldırdı.

"Neden?"

Samet Kenan'ı işaret etti.

"Çocuk aylardır bu kadar eğlenmiyordu."

Kenan sandalyesinde geriye yaslandı.

"Samet, kahveni iç."

Şevval hâlâ gülüyordu.

"Bahar, sen Duru'yla daha ilk tanışmanda böyle konuşursan bu işin sonu nereye gider bilmiyorum."

Bahar omuz silkti.

"Ben bir şey yapmadım ki."

Kenan ona baktı.

"Zaten sorun da o. Hiçbir şey yapmadan insanı susturuyorsun."

Bahar gülümseyerek kahvesinden bir yudum aldı.

"Abartıyorsun."

Kenan'ın yüzündeki gülümseme kaybolmadı.

---

Kafeden çıktıktan sonra hep birlikte biraz yürümeye karar verdiler.

Samet ve Şevval önde ilerliyordu. Samet bir şeyler anlatıyor, Şevval de sürekli itiraz ediyordu.

"Ben sana o gün gel demedim mi?"

"Dedim ya geleceğim diye."

"Senin geleceğim dediğin şey üç saat sonra oluyor."

"Yol uzundu."

"Evle aramızda iki sokak var Samet!"

Samet durup ona döndü.

"Sen benimle neden sürekli kavga ediyorsun?"

Şevval de durdu.

"Çünkü sen sürekli kavga edilecek şeyler yapıyorsun."

Samet bir süre yüzüne baktıktan sonra gülümsedi.

"Yine de benimle yürüyorsun."

Şevval gözlerini kaçırdı.

"Grup burada diye."

Samet başını salladı.

"Tabii. Kesinlikle."

Arkalarında Aylin ve Umut yürüyordu. Aylin bir vitrindeki ürünü gösterdi.

"Şuna bak, çok güzelmiş."

Umut baktı.

"Güzel."

Aylin ona döndü.

"Bu kadar mı?"

"Ne dememi istiyorsun?"

"Biraz heyecanlanabilirsin."

Umut gülümseyerek cevap verdi.

"Sen beğendiysen güzeldir."

Aylin'in yüzü yumuşadı.

"Şimdi oldu."

Leyla ile Alperen ise biraz geride kalmıştı.

Leyla telefonuna bakarken Alperen adımlarını yavaşlattı.

"Bir yere mi bakıyorsun?"

"Hayır, annem mesaj atmış."

"Her şey yolunda mı?"

"Evde bir şey almamı istemiş."

Alperen başını salladı.

"İstersen dönüşte alırız."

Leyla telefonunu cebine koydu.

"Sen neden bu kadar düşüncelisin?"

Alperen hafifçe güldü.

"Her zaman değilim."

"Fark ettim. Sadece benim yanımda."

Alperen cevap vermedi ama yüzündeki gülümseme yeterince şey anlatıyordu.

---

Bir süre sonra hep birlikte küçük bir oyun salonuna girdiler.

Samet kapıdan girer girmez etrafına bakındı.

"İşte şimdi geldik."

Kenan ona baktı.

"Buraya gelmek için mi bu kadar uğraştın?"

"Kesinlikle."

Şevval kollarını bağladı.

"Ben hiçbir şey oynamıyorum."

Samet hemen ona döndü.

"Kaybetmekten mi korkuyorsun?"

Şevval başını kaldırdı.

"Ben mi?"

"Sen."

"Tamam. Seç oyunu."

Samet gülerek oyun makinelerinden birini gösterdi.

"Şu."

Şevval yanına geçti.

Bahar, Kenan'ın yanında duruyordu.

"Sen oynayacak mısın?" diye sordu Kenan.

"İzleyeceğim."

"Kaybetmekten korkuyorsun galiba."

Bahar ona döndü.

"Ben mi?"

Kenan gülümsedi.

"Öyle dedim."

Bahar kollarını bağladı.

"Tamam. O zaman seninle oynayalım."

Kenan kaşlarını kaldırdı.

"Benimle mi?"

"Evet. Yoksa sen mi korktun?"

Kenan gülerek oyun makinesinin başına geçti.

"Başlayalım."

Oyun başladığında Bahar düşündüğünden daha iyi oynuyordu. Kenan ilk başta rahat davranmıştı ama kısa sürede ciddileşti.

Samet arkadan bağırdı.

"Kenan! Kız seni geçiyor!"

Şevval de kahkahalarla güldü.

"Abim kaybediyor!"

Kenan gözlerini ekrandan ayırmadan konuştu.

"Bir susun da oynayalım."

Bahar son hamlesini yaptığında ekranda kazandığı belli oldu.

Bahar sevinçle Kenan'a döndü.

"Ben kazandım!"

Kenan başını iki yana salladı.

"Şans."

Bahar gülümsedi.

"Kaybetmek de bir yetenekmiş demek."

Samet kahkaha attı.

"Bu lafı bir yere yazın."

Kenan Bahar'a baktı.

"Bir daha oynayalım."

"Kaybettiğini kabul et önce."

"Etmiyorum."

Bahar gülerek arkadaşlarının yanına döndü.

Kenan da arkasından yürürken kendi kendine gülümsüyordu.

---

Saatler ilerledikçe grup birlikte vakit geçirmeye devam etti. Birkaç dükkâna girdiler, fotoğraflar çektiler, yemek yediler. Samet'in her şeye bir yorum yapması, Şevval'in ona karşılık vermesi ve Umut'un ikisini sakinleştirmeye çalışması günün değişmeyen manzarasıydı.

Akşamüstü bir parkta oturmak için durdular.

Şevval telefonunu çıkarıp herkesi yanına çağırdı.

"Fotoğraf çekilelim."

Samet hemen yanına geçti.

"Ben ortada duracağım."

Şevval onu itti.

"Sen niye ortada duruyorsun?"

"Çünkü grubun neşesiyim."

Umut araya girdi.

"Grubun gürültüsüsün."

Aylin güldü.

"İkisi de doğru."

Leyla, Alperen'in yanına geçti. Kenan da Bahar'ın yanına durdu.

Şevval telefonu uzattı.

"Herkes hazır mı?"

Samet elini kaldırdı.

"Ben doğuştan hazırım."

"Bir sus da çekelim."

Fotoğraf çekildiğinde herkes gülüyordu. Bahar da uzun zamandır ilk kez bir fotoğrafta gerçekten mutlu görünüyordu.

Şevval fotoğrafı kontrol etti.

"Çok güzel çıkmışız."

Samet hemen telefonu istedi.

"At gruba."

Kenan başını salladı.

"Önce bir bakayım."

Şevval telefonu geri çekti.

"Abi, sen neden her şeye karışıyorsun?"

"Çünkü senin fotoğraf çekme yeteneğine güvenmiyorum."

Bahar güldü.

"Fotoğraf gayet güzel."

Kenan ona döndü.

"Sen beğendiysen tamam."

Şevval ikisinin arasında bakışlarını gezdirdi ama bir şey söylemedi. Şimdilik.

---

Akşam saatlerine doğru Kenan'ın telefonu çaldı. Arayan annesiydi.

"Efendim anne?"

"Oğlum, nerelerdesiniz? Akşam yemeğine eve gelecek misiniz?"

"Geliyoruz anne. Birazdan çıkarız."

"Tamam. Çok geç kalmayın."

"Merak etme."

Telefonu kapatınca Şevval ayağa kalktı.

"Annem mi çağırıyor ?"

Kenan başını salladı.

"Akşam yemeğine bekliyor."

Samet hemen itiraz etti.

"Ben de geleyim mi?"

Kenan ona baktı.

"Sen neden geliyorsun?"

"Acıktım."

Şevval güldü.

"Senin tek derdin yemek."

Samet omuz silkti.

"En azından dürüstüm."

Bahar da ayağa kalktı.

"Ben de gidiyim artık her şey için teşekkürler"

Kenan ona döndü.

"Sen de bizimle geliyorsun zaten."

Bahar kısa bir an duraksadı.

"Hmmm valla çok açım hiç hayır diyemeyeceğim"

---

Eve vardıklarında Züleyha Hanım sofrayı hazırlamıştı. Kenan'ın babası da salondan çıkarak onları karşıladı.

"Hoş geldiniz gençler."

Herkes selam verdi.

Züleyha Hanım Bahar'a gülümsedi.

"Kızım, gününüz nasıl geçti?"

Bahar çantasını bıraktı.

"Çok güzeldi. Hep birlikte dolaştık."

Şevval hemen araya girdi.

"Anne, Bahar Kenan'ı oyunda yendi."

Züleyha Hanım şaşkınlıkla oğluna baktı.

"Gerçekten mi?"

Kenan sandalyesini çekti.

"Bir kere oldu."

Bahar gülümseyerek yerine oturdu.

"Bir kere de olsa kazandım."

Kenan'ın babası güldü.

"Demek evde yeni bir şampiyon var."

Samet masaya otururken konuştu.

"Ben de şahit oldum. Kenan'ın yüzünü görmeliydiniz."

Kenan ona baktı.

"Senin yüzünü de bir gün göreceğiz."

Samet hemen önündeki ekmeğe yöneldi.

"Ben yemek yemeye geldim."

Şevval kahkaha attı.

Akşam yemeği boyunca gün içinde yaşadıkları olayları anlattılar. Duru'yla karşılaşmalarından oyun salonundaki rekabete kadar herkesin söyleyecek bir şeyi vardı.

Züleyha Hanım, Bahar'ın gün boyunca gülümsediğini görünce mutlu olmuştu.

"Bugün seni böyle görmek güzel kızım."

Bahar ona döndü.

"Sayenizde."

Züleyha Hanım elini uzatıp Bahar'ın elini tuttu.

"Sen de bizimle olduğun için mutlu ol."

Bahar başını hafifçe salladı.

---

Yemekten sonra gençler yeniden salona geçti.

Samet koltuğa yayıldı.

"Ben bugün çok yoruldum."

Umut karşı koltuğa oturdu.

"Sen bugün ne yaptın ki?"

"Grubu eğlendirdim."

Şevval hemen cevap verdi.

"Biz kendimiz eğlendik, sen arada gürültü yaptın."

Samet elini kalbine götürdü.

"Bu evde bana saygı yok."

Aylin gülerek televizyonun kumandasını aldı.

"Bir film açalım mı?"

Leyla başını salladı.

"Olur."

Alperen koltuğun köşesine oturdu.

"Komedi olsun."

Umut itiraz etti.

"Gerilim izleyelim."

Şevval hemen ona döndü.

"Seninle gerilim izlenmez. Her sahnede yorum yapıyorsun."

Umut gülümsedi.

"Ben sadece dikkatli izliyorum."

Samet araya girdi.

"Sen film izlemiyorsun, filmle tartışıyorsun."

Herkes gülmeye başladı.

Sonunda komedi filmi açıldı. İlk dakikalarda herkes dikkatle izliyordu. Ancak Samet, filmdeki her sahneye yorum yapmaya başlayınca Şevval dayanamadı.

"Samet, lütfen sus."

"Ben sadece..."

"Sus."

Samet dudaklarını kapatıp başıyla onayladı. Yaklaşık bir dakika sessiz kaldı.

Sonra kulağına eğilip Şevval'e fısıldadı.

"Film güzel değilmiş."

Şevval ona döndü.

"Bir dakika bile dayanamadın."

Samet gülümsedi.

"Seninle konuşmak daha güzel."

Şevval bir an ne diyeceğini bilemedi. Sonra yüzünü ekrana çevirdi.

"Filmi izle."

Samet gülümsemesini gizleyerek arkasına yaslandı.

---

Saat ilerledikçe herkes yavaş yavaş yorulmaya başladı. Film bitmiş, sohbet yeniden başlamıştı.

Alperen telefonuna baktı.

"Ben artık kalkayım. Yarın erken işim var."

Leyla da ayağa kalktı.

"Ben de seninle çıkayım."

Alperen ona döndü.

"İstersen seni bırakırım."

Leyla gülümsedi.

"Olur."

Aylin ve Umut da biraz sonra kalkacaklarını söyledi. Samet ise hâlâ koltuktan ayrılmaya niyetli görünmüyordu.

Şevval ona baktı.

"Sen gitmeyecek misin?"

Samet başını koltuğun arkasına yasladı.

"Biraz daha oturayım."

Kenan saatine baktı.

"Samet, saat kaç oldu farkında mısın?"

Samet telefonunu kontrol etti.

"On bire geliyor."

Şevval ayağa kalktı.

"Ben seni kapıya kadar geçireyim."

Samet hemen doğruldu.

"Ne kadar naziksin."

"Yanlış anlama. Bir daha gelme diyeceğim."

Samet gülerek ayağa kalktı.

"İşte bu yüzden seni seviyorum."

Şevval bir an durdu. Samet de söylediği sözün ardından gülümseyerek kapıya yöneldi.

"İyi geceler."

Şevval başını salladı.

"İyi geceler."

Diğerleri de vedalaşıp evden ayrıldı.

---

Saat 23.30 olmuştu.

Ev yavaş yavaş sessizleşmişti. Şevval odasına çıkmadan önce Bahar'ın yanına geldi.

"Bugün güzel geçti, değil mi?"

Bahar gülümsedi.

"Evet. Uzun zamandır böyle eğlenmemiştim."

Şevval onun elini tuttu.

"Yarın da birlikte bir şeyler yaparız."

Bahar başını salladı.

"Olur."

Kenan salondan seslendi.

"Şevval, biraz sessiz olur musun? Saat gece yarısı olacak."

Şevval arkasını döndü.

"Sen de her şeye karışma!"

Kenan gülümsedi.

"İyi geceler."

Şevval Bahar'a dönerek fısıldadı.

"Abim bugün biraz fazla mutlu."

Bahar hafifçe güldü.

"Öyle mi?"

"Kesinlikle."

Kenan uzaktan seslendi.

"Şevval, duyuyorum."

Şevval kahkaha atarak odasına çıktı.

Bahar da odasına geçmek üzere ayağa kalktı. Kenan koridorda karşısına çıktı.

"İyi geceler Bahar."

"İyi geceler. Bugün için teşekkür ederim."

Kenan başını hafifçe salladı.

"Teşekkür edecek bir şey yok. Güzel bir gündü."

Bahar gülümsedi.

"Evet, güzeldi."

Kenan bir an durdu.

"Yarın da güzel olur."

Bahar ona baktı.

"Umarım."

"Olur."

Bahar odasına girdiğinde Kenan bir süre koridorda kaldı. Sonra kendi odasına yöneldi.

Saat tam 00.00'a yaklaşırken evdeki ışıklar birer birer kapandı.

Şevval yatağına uzanmış, gün içinde çekilen fotoğraflara bakıyordu. Samet'ten gelen son mesajı gördü.

**Samet:** Bugün güzeldi.

Şevval gülümseyerek cevap yazdı.

**Şevval:** Sadece bugün mü?

**Samet:** Her gün güzel olabilir. Yeter ki sen de ol.

Şevval telefonu göğsünün üzerine bıraktı. Mesaja cevap vermedi ama yüzündeki gülümseme kaybolmadı.

Aynı saatlerde Bahar da yatağına uzanmıştı. Gün boyunca yaşadıklarını düşündü. Duru'yla karşılaşmaları, arkadaşlarının şakaları, Züleyha Hanım'ın sıcak kanlılığı...

Bir gün önce başını sokacak bir yer bulamayan kendisi, şimdi yabancı sandığı bir evde huzurla uyumaya hazırlanıyordu.

Koridordan Kenan'ın odasının kapandığını duydu.

Gözlerini kapatmadan önce kendi kendine fısıldadı:

"Belki de her şey bu kadar kötü gitmek zorunda değildir."

Ve o gece, uzun zamandır ilk kez yarın sabah uyandığında neyle karşılaşacağını düşünerek korkmadı.

Evdeki son ışık da s