3. BÖLÜM: GERİDE KALANLAR

Bahar, kafeden ayrıldıktan sonra evine doğru yürümeye başladı.

Hava yavaş yavaş kararıyordu. Arkadaşlarıyla geçirdiği birkaç saat boyunca kafasını dağıtmıştı ama eve yaklaştıkça yine aynı düşünceler zihnine doluşuyordu.

Ailesi...

Bahar için bu kelime, başkalarının kolayca anlattığı ama kendisinin yalnızca hatıralarında yaşayabildiği bir şeydi.

Birinin annesinden bahsetmesi, babasının aradığını söylemesi ya da kardeşiyle yaptığı bir tartışmayı anlatması bile içinde tarif edemediği bir boşluk oluşturuyordu. Bazen insanların ailelerinden şikâyet etmelerine şaşırıyordu. Çünkü onun tek istediği, bir kez olsun annesinin sesini duymak, babasının omzuna başını yaslamak ve abisiyle çocukça bir tartışmaya girmekti.

İnsan sahip olduğu şeylerin kıymetini kaybetmeden anlayabilir miydi?

Bahar bu sorunun cevabını bilmiyordu.

Kaldırımda ilerlerken çantasının askısını düzeltti. Tam telefonunu çıkaracağı sırada yolun kenarında duran iki siyah araba dikkatini çekti.

Önce önemsemedi. Birkaç adım daha attı.

Ardından arabalardan birinin kapısı açıldı.

İçinden çıkan adam doğrudan ona doğru ilerledi. Diğer araçtan da iki kişi indi. Üçü de oldukça ciddi görünüyordu.

Bahar adımlarını yavaşlattı.

— Bahar Hanım?

Olduğu yerde durdu. Kaşlarını hafifçe çatarak adama baktı.

— Buyurun?

Adam aralarında birkaç adım mesafe bıraktı.

— Sizinle konuşmamız gerekiyor.

Bahar önce adamlara, sonra arkalarındaki arabalara baktı.

— Kimsiniz?

— Ecevit Bey'in adamlarıyız.

Bu ismi duyduğu anda yüzündeki ifade değişti. Tanıdığı bir isim değildi. En azından hatırladığı kadarıyla...

— Ecevit kim?

Adam kısa bir süre sustu.

— Babanız Murat Bey'i tanıyordu.

Bahar'ın yüzündeki şaşkınlık yerini temkinli bir ifadeye bıraktı.

— Babamı mı?

— Evet, Bahar Hanım. Ecevit Bey sizinle görüşmek istiyor.

Bahar'ın kalbi hızlanmıştı. Yıllardır hakkında doğru düzgün bir şey bilmediği babasının adı, hiç tanımadığı insanların ağzından çıkıyordu.

— Babamı nereden tanıyormuş?

— Bunu kendisinden öğrenmeniz daha doğru olur.

Bahar başını iki yana salladı.

— Ben hiçbir yere gelmiyorum. Tanımadığım insanlarla da bir yere gitmem.

Adam itiraz etmedi. Yalnızca sakin bir sesle konuştu.

— Sizi zorlamak gibi bir niyetimiz yok. Sadece Ecevit Bey'in sizinle konuşmak istediğini iletmemiz söylendi.

— O zaman kendisi arasın.

— İletirim, Bahar Hanım.

Adam hafifçe başını eğdi. Diğer iki kişi de araçların yanına döndü. Birkaç saniye sonra iki araba da yavaşça uzaklaştı.

Bahar oldukları yerde kalakaldı.

Murat...

Babasının adını duymayalı ne kadar olmuştu? İnsan bazen bir ismi unutmazdı da onu söylemeye cesaret edemezdi. Bahar da öyleydi. Babasının adı zihninde hâlâ sıcacık bir anıydı ama o anının ardında cevaplanmamış onlarca soru vardı.

Telefonunu çıkardı. Bir süre ekrana baktıktan sonra Kenan'ın numarasını buldu.

Aramakla aramamak arasında kaldı.

Sonunda telefonu tekrar çantasına koydu.

Şimdilik kimseye bir şey anlatmak istemiyordu.

---

Aynı saatlerde, şehrin başka bir yerinde...

Ecevit, çalışma odasının penceresinin önünde duruyordu. Masasının üzerinde yıllardır sakladığı eski bir fotoğraf vardı.

Fotoğrafta iki küçük çocuk yan yana oturuyordu. Kız çocuğunun yüzünde kocaman bir gülümseme, oğlan çocuğunun ise ciddi bir ifadesi vardı. Sanki fotoğraf çekilirken bile kardeşini korumakla görevliymiş gibi duruyordu.

Ecevit fotoğrafı eline aldı.

Parmakları küçük kızın yüzünde durdu.

— Büyümüşsün Bahar...

Sesi neredeyse duyulmayacak kadar alçaktı.

Kapı çalındı. İçeri, az önce Bahar'la konuşan adamlardan biri girdi.

— Ecevit Bey.

Ecevit başını kaldırdı.

— Konuştunuz mu?

— Evet efendim. Bahar Hanım'ı bulduk. Söylediğiniz gibi yanına gittik. Ancak bizimle gelmek istemedi.

Ecevit gözlerini yeniden fotoğrafa çevirdi.

— Ne söylediniz?

— Sizin, babası Murat Bey'i tanıdığınızı söyledik. Görüşmek istediğinizi ilettik.

Ecevit derin bir nefes aldı.

— Korkmuş olmalı.

— Biraz şaşırdı efendim.

— Bir daha yanına gittiğinizde onu sıkıştırmayacaksınız. Peşinden koşmayacaksınız, karşısına ansızın çıkmayacaksınız. Yıllardır ne yaşadığını bilmiyoruz. Onu daha fazla korkutmaya hakkımız yok.

— Anlaşıldı efendim.

Adam odadan çıktı.

Ecevit fotoğrafı masaya bıraktı ve gözlerini kapattı.

Yıllar...

Tam onca yıl boyunca aramıştı onları. Önce her kapıyı çalmış, her tanıdığa sormuş, ulaşabileceği herkese ulaşmıştı. Sonra izler kaybolmuş, umutları azalmış ama aramaktan vazgeçmemişti.

Çünkü Murat ona bir emanet bırakmıştı.

Ve Ecevit o emaneti koruyamamıştı.

— Seni buldum küçük kızım, diye fısıldadı. — Ama bu kez her şeyi doğru yapmalıyım.

Fotoğrafı yeniden eline aldı. Bu kez bakışları kız çocuğunun yanındaki oğlana kaydı.

Mert...

Bahar'ı bulmuştu.

Ama hikâyenin diğer yarısı hâlâ kayıptı.

---

Bahar eve gitmek yerine bir süre daha yürüdü. Ayakları onu nereye götürdüğünü biliyor gibiydi.

Şehrin kalabalığından uzaklaştıkça sokaklar sessizleşti. Bir süre sonra karşısına çıkan demir kapının önünde durdu.

Mezarlık...

Buraya her gelişinde aynı şeyi hissediyordu. Sanki birazdan annesi karşısına çıkacak, babası uzaktan seslenecek, abisi de her zamanki gibi onunla uğraşacaktı.

Ama hiçbir şey olmuyordu.

Yalnızca rüzgâr ağaçların dallarını hafifçe sallıyordu.

Bahar kapıyı açıp içeri girdi. Adımlarını yavaşlattı. Ezbere bildiği yoldan ilerleyerek iki mezarın önünde durdu.

Önce annesinin mezarına baktı.

Sonra babasının...

Çantasını yere bıraktı ve dizlerinin üzerine çöktü. Elini annesinin mezar taşının üzerinde gezdirdi.

— Anne...

Sesi titredi.

— Ben geldim.

Bir süre sustu. Sanki annesinin cevap vermesini bekliyordu.

— Bugün arkadaşlarımla beraberdim. Çok güldük. Şevval yine herkese laf yetiştirdi. Aylin'le Leyla da birbirlerine gülmekten konuşamadılar.

Dudaklarının kenarında küçük bir gülümseme belirdi.

— Sen olsaydın onları çok severdin. Hele Şevval'i... Kesin bana, 'Kızım, sen de biraz sakin insanlarla arkadaş ol,' derdin.

Kendi söylediğine hafifçe güldü.

Sonra gülümsemesi yavaşça silindi.

— Ama ben yine de onları seviyorum anne.

Gözleri doldu. Başını mezar taşına doğru eğdi.

— Biliyor musun, bazen bir şey oluyor. Çok güzel bir şey... İlk aklıma sen geliyorsun. Keşke diyorum, keşke şimdi yanımda olsaydın da sana anlatsaydım.

Gözlerinden bir damla yaş düştü.

— Sonra hatırlıyorum. Sen yoksun.

Bahar dudaklarını birbirine bastırdı. Ağlamamak için kendini tuttu ama içindeki ağırlık her geçen saniye biraz daha büyüyordu.

— Ben seni çok özledim anne.

Bu kez sesi daha yüksekti.

— Çok özledim...

Ellerini mezar taşına koydu.

— Bazen sesini hatırlamaya çalışıyorum. Ne söylediğini, bana nasıl seslendiğini... Ama korkuyorum. Ya bir gün sesini de unutursam? Ya yüzünü hatırlayamazsam?

Başını iki yana salladı.

— Unutmam, değil mi? İnsan annesini unutur mu hiç?

Bir an çocukluğuna döndü.

O küçücük hâliyle annesinin kucağına koştuğu günleri düşündü. Gece korktuğunda annesinin yanına gidişini, saçlarının okşanışını, uyumadan önce anlatılan masalları...

Ve o gün...

Evlerinin karanlığa gömüldüğü, korkuyla dolu o gece...

---

Bahar o zamanlar küçücüktü.

Evde alışılmadık bir telaş vardı. Babası Murat'ın yüzü her zamankinden daha ciddiydi. Annesi ise sürekli pencereden dışarı bakıyor, sonra dönüp çocuklarını kontrol ediyordu.

Mert, küçük kardeşinin elini tutmuştu.

— Korkma, dedi usulca. Ben buradayım.

Bahar başını kaldırıp abisine baktı.

— Neden herkes böyle?

Mert cevap vermedi. Çünkü kendisi de bilmiyordu.

Bir süre sonra anneleri yanlarına geldi. Dizlerinin üzerine çökerek ikisini de kendine çekti.

— Beni iyi dinleyin çocuklarım.

Sesindeki titremeyi saklamaya çalışıyordu.

— Birazdan ne duyarsanız duyun, sakın bulunduğunuz yerden çıkmayın. Tamam mı?

Bahar annesinin yüzüne baktı.

— Sen de gelecek misin?

Kadın kızının saçlarını öptü.

— Geleceğim güzel kızım. Seni almaya geleceğim.

Sonra Bahar'ı evdeki gardırobun içine yerleştirdi. Küçük kız ne olduğunu anlayamıyordu. Annesinin elini bırakmak istemedi.

— Anne, gitme.

— Korkma canım kızım. Biraz bekleyeceksin.

— Mert de gelsin.

Annesinin gözleri doldu. Mert'e baktı.

— Abin de güvende olacak. Sen sadece sessizce bekle.

Bahar annesinin elini son kez tuttu.

— Söz mü?

Kadın kızının alnına bir öpücük kondurdu.

— Söz.

Kapak kapandığında Bahar karanlıkta kaldı.

Önce annesinin ayak seslerini duydu. Sonra evin içinden yükselen sesleri... Babasının öfkeli konuşmasını, annesinin telaşını ve dışarıdan gelen gürültüyü...

Küçük kız ellerini kulaklarına kapattı.

— Anne...

Cevap gelmedi.

Ne kadar zaman geçtiğini bilmiyordu. Korkudan gözlerini bile açamıyordu. Bir süre sonra sesler kesildi. Evde öyle bir sessizlik oluştu ki Bahar kendi nefesini bile duyabiliyordu.

Annesinin sözünü hatırladı.

Bekleyecekti.

Ama annesi gelmedi.

Bir süre sonra gardırobun kapağını araladı. Evin içi karanlıktı. Yavaşça dışarı çıktı.
- Anne ben kazandım dedi
Sonra ses gelmediğini farkedince
Tekrardan ;

— Anne?

Cevap yoktu.

— Baba?

Yine cevap yoktu.

Küçük ayaklarıyla koridora ilerledi. Evin içinde annesini ve babasını aradı. Sonra Mert'i...

Ama hiçbiri orada değildi.

Bahar o gece annesinin neden geri gelmediğini anlayamadı. Yalnızca annesinin ona verdiği sözü tutmadığını düşündü.

Oysa bazı sözler tutulmak istense bile hayatın acımasızlığına yenik düşerdi.

---

Bahar gözlerini açtığında yeniden mezarlığın sessizliğindeydi.

O geceden sonra kendisine anlatılanları hatırladı. Annesinin ve babasının artık hayatta olmadığını öğrendiği günü...

O zamanlar ölümün ne anlama geldiğini bile tam olarak bilmiyordu.

Bir büyüğünün kendisine, annesinin artık geri gelmeyeceğini söylediğini hatırlıyordu. Küçük Bahar önce anlamamış, sonra başını iki yana sallamıştı.

— Hayır, annem gelecek. Bana söz verdi.

Ona annesinin bir melek olduğunu söylemişlerdi. Küçük kız da bu söze sımsıkı tutunmuştu.

— Melekler ölmez, değil mi? Annem de ölmedi. O sadece melek oldu.

Kimse cevap verememişti.

Bahar o gün ağlamış, annesinin geri gelmesini istemişti. Ne kadar ağlarsa ağlasın kimse ona annesini geri getirememişti.

Şimdi yıllar geçmişti.

Ama içindeki o küçük kız hâlâ aynı soruyu soruyordu.

— Melekler ölmez, değil mi anne?

Bu kez kendini tutamadı.

— Sen ölmedin... Biliyorum, ölmedin!

Sesi mezarlığın sessizliğinde yankılandı.

— Sen sadece beni bırakıp gitmedin, değil mi? Gitmek istemedin. Bana söz vermiştin anne!

Bahar'ın sesi giderek yükseldi. Gözyaşlarını durduramıyordu.

— Ben seni bekledim! Çok bekledim! Her gece kapı açıldığında sen geldin sandım. Her ayak sesinde annem döndü dedim. Neden gelmedin? Neden beni almadın?

Sesi kırıldı. Birkaç kez nefes almaya çalıştı ama kelimeler boğazında düğümlendi.

— Ben daha küçüktüm anne... Ben daha çocuktum.

Bir eliyle annesinin mezar taşını tuttu.

— Benim de bir annem olsun istedim. Okulda anneler günü olduğunda ben de bir şeyler hazırlamak istedim. Hastalandığımda başımda bekleyen biri olsun istedim. Bir şey başardığımda ilk sana koşmak istedim.

Başını mezar taşına yasladı.

— Herkesin bir annesi vardı. Benim neden yoktu?

Bir süre yalnızca ağladı.

Sonra babasının mezarına doğru döndü. Dizlerinin üzerinde ona yaklaştı.

— Baba...

Sesindeki özlem, öfkesinden çok daha büyüktü.

— Sen de mi beni özledin?

Gözlerini mezar taşındaki isme dikti.

— Biliyor musun, bazen senin nasıl biri olduğunu düşünmeye çalışıyorum. Nasıl güldüğünü, bana nasıl baktığını... Küçükken beni omzuna alırmışsın. Öyle anlatmışlardı.

Hafifçe gülümsedi.

— Bir de Mert'le çok uğraşırmışsınız. Abim bir şey yaptığında hep onu suçlarmışsın ama ben bir şey yaptığımda bana kızamazmışsın.

Bir an çocukça bir kahkaha kaçtı dudaklarından.

— Mert de kesin kıskanıyordu. Zaten her şeyi kıskanırdı.

Gülümsemesi gözyaşlarına karıştı.

— Keşke bir kez daha kızsaydın bana baba. Keşke bir kez daha 'Bahar, dikkatli ol kızım,' deseydin.

Elini mezar taşına koydu.

— Ben büyüdüm baba. Ama siz olmadan büyümek çok zormuş.

Başını eğdi.

— Bazen kendimi çok yalnız hissediyorum. Herkesin bir yere ait olduğunu görüyorum. Ben nereye aitim baba? Benim evim neresi?

Cevap yoktu.

Yalnızca rüzgâr vardı.

Bahar iki mezarın arasında oturup uzun süre ağladı. İçinde biriken ne varsa o gün dışarı çıkmıştı. Yıllardır güçlü görünmeye çalışmış, başkalarının yanında gülümsemiş, geceleri özlemini sessizce içine gömmüştü.

Ama insan ne kadar büyürse büyüsün, anne ve babasının yokluğuna alışamıyordu.

Çünkü bazı eksiklikler zamanla kapanmazdı.

Sadece insan, onlarla yaşamayı öğrenirdi.

---

Aynı günün ilerleyen saatlerinde...

Şehrin başka bir ucunda, büyük ve gösterişli bir evin odasında genç bir adam pencerenin önünde duruyordu.

Adı Göktuğ'du.

Göktuğ'un hayatı dışarıdan bakıldığında oldukça sıradandı. Sabahları evden çıkıyor, gününü kendi işleriyle geçiriyor, akşamları ailesinin yanına dönüyordu. Sahip olduğu hayattan memnundu. Çocukluğuna dair bildikleri de ailesinin ona anlattıklarından ibaretti.

Kapı çalındı.

— Göktuğ, müsait misin?

Genç adam arkasını döndü.

— Gel anne.

İçeri giren kadın, elindeki dosyaları masaya bıraktı.

— Bütün gün odandasın. Biraz aşağıya in, baban da seni bekliyor.

Göktuğ hafifçe gülümsedi.

— Birazdan inerim.

Kadın oğlunun yüzüne dikkatle baktı.

— Bir şey mi oldu?

— Yok, sadece biraz yoruldum.

— Son zamanlarda çok dalgınsın.

Göktuğ omuz silkti.

— İşler biraz yoğun.

Kadın başını salladı.

— Kendini fazla yorma. Her şeyin başı sağlık.

— Merak etme anne.

Kadın odadan çıktı. Göktuğ da birkaç dakika sonra aşağı indi.

Yemek masasında babası onu bekliyordu.

— Nerede kaldın oğlum?

— Biraz işim vardı.

— Otur bakalım. Bugün konuşmamız gereken bazı şeyler var.

Göktuğ sandalyesine oturdu. Annesi yemekleri masaya getirirken gülümsüyordu.

Her şey sıradan görünüyordu.

---...

Ecevit, çalışma odasında masanın başında oturuyordu.

Önündeki eski fotoğrafı eline aldı. Fotoğrafta iki küçük çocuk yan yana oturuyordu. Birinin yüzünde kocaman bir gülümseme, diğerinin yüzünde ise kardeşini korumaya çalışan ciddi bir ifade vardı.

Ecevit'in bakışları fotoğraftaki çocuklarda gezindi.

— İkinizi de bulacağım, diye fısıldadı.

Telefonunu eline alıp adamlarından birini aradı.

— Mert hakkında yeni bir gelişme var mı?

— Henüz yok efendim. Araştırmalarımız devam ediyor.

Ecevit gözlerini kapattı.

— Yıllar oldu. Artık bir iz bulmamız gerekiyor.

— Elimizden geleni yapıyoruz.

— Daha fazlasını yapın. Mert'i bulmadan bu dosya kapanmayacak.

— Anlaşıldı efendim.

Telefonu kapattı.

Ecevit'in aklında tek bir şey vardı: Yeğenlerini yeniden bir araya getirmek.

Bahar'ı bulmuştu ama ona gerçeği anlatmak için acele etmeyecekti. Önce onun güvenini kazanması gerekiyordu.

Mert'i ise bulmalıydı.

Çünkü Bahar'ın kaybettiğini düşündüğü tek kişi annesi ve babası değildi.

Bir de yıllardır nerede olduğunu bilmediği abisi vardı.

Ecevit fotoğrafı masaya bıraktı.

— Bir gün yeniden bir aile olacaksınız, diye fısıldadı.

---

Bahar mezarlıktan çıktığında hava tamamen kararmıştı.

Gözleri ağlamaktan kızarmış, sesi kısılmıştı. Çantasını omzuna taktı ve ağır adımlarla yürümeye başladı.

Telefonu titredi.

Ekranda Kenan'ın adı yazıyordu.

Kenan: Neredesin?

Bahar bir süre ekrana baktı.

Bahar: Dışarıdayım.

Kenan: Eve geçmedin mi hâlâ?

Bahar: Biraz işim vardı.

Kenan mesajı gördü ama hemen cevap vermedi.

Kenan: İyi misin?

Bahar bu soruya cevap vermek için parmaklarını ekrana götürdü. Sonra vazgeçti.

İyi değildi.

Ama bunu nasıl anlatacağını da bilmiyordu.

Bahar: Bilmiyorum.

Kenan birkaç saniye sonra yeniden yazdı.

Kenan: Bir şey mi oldu?

Bahar gözlerini kapattı. Annesinin mezar taşına sarıldığı an gözlerinin önüne geldi.

Bahar: Annemi özledim.

Kenan'ın cevabı hemen gelmedi.

Sonunda ekranda tek bir mesaj belirdi.

Kenan: Bazen insanın en çok yanında olmasını istediği kişiler, yanında olamıyor. Ama onları özlemen, onları hâlâ ne kadar sevdiğini gösteriyor.

Bahar mesajı okudu.

Bahar: Ben sadece bir kez daha anneme sarılmak istiyorum.

Kenan telefonu elinde tuttu. Ne yazacağını bilemedi. Bazı acıların karşısında söylenecek doğru bir cümle yoktu.

Kenan: Keşke bunu değiştirebilseydim.

Bahar cevap yazmadı.

Telefonunu kapatıp yoluna devam etti.

O gece Bahar, kendisini yıllardır arayan bir adamın varlığından habersizdi.

Ecevit ise bulduğu yeğenine nasıl yaklaşacağını düşünüyordu.

Üç ayrı hayat...

Üç ayrı bilinmezlik...

Ve hepsini birbirine bağlayan, yıllar önce yarım kalmış bir hikâye.

Bazı gerçekler ortaya çıkmak için yıllarca beklerdi. Ama ortaya çıktıklarında hiçbir hayat eskisi gibi kalmazdı.