Final Bölüm: Bir Hayatın Doğuşu

Geceydi.
Albora Konağı bu kez sessiz değil… telaşlıydı.
Alya’nın sancısı başladığında herkes aynı anda hareket etmişti.
Cihan panikle değil… kontrolle hareket ediyordu.
Ama ilk kez elleri titriyordu.
“Alya… bak bana,” dedi.
“Ayağa kalkma… tamam, tamam ben buradayım.”
Yolda
Ambulans çağrılmıştı ama Alya dayanamadı.
Cihan onu kucağına aldı.
“Bırakmam,” dedi kısık sesle.
Alya nefes nefese güldü.
“Zaten bırakamazsın…”
Cihan onu sıkı tuttu.
Koşuyordu.
İlk kez Albora Konağı’nın kapısından böyle çıkıyordu.
Hastane
Kapılar açıldı.
Doktorlar aldı.
Cihan dışarıda kaldı.
Ama gitmedi.
Sadece kapıya bakıyordu.
Sanki içeride sadece bir doğum değil…
hayatı bekliyordu.
Doğum
Saatler geçti.
Sonunda bir ağlama sesi duyuldu.
Cihan bir an nefes almayı unuttu.
Kapı açıldı.
Doktor gülümsedi.
“Sağlıklı bir bebeğiniz oldu.”
Cihan gözlerini kapattı.
Bir saniye bile konuşamadı.
Bebek İsmi
Sadakat içeri girdi.
Fidan da yanında.
Bebek kucaktaydı.
Sadakat bebeğe baktı.
Sessizce eğildi.
Ve kulağına fısıldadı:
“Senin ismin…”
Kısa bir duraksama.
“Cihan.”
Fidan da aynı anda gülümsedi.
“Evet… Cihan.”
Cihan’ın Şoku
Cihan o anda içeri girdi.
Duyduğu şeyi anladı.
Dondu.
“Ne dediniz?” dedi.
Sadakat ona baktı.
“Sana bir miras verdik.”
Cihan bebeğe baktı.
Sonra Alya’ya.
Sesi titredi:
“Benim adımı mı verdiniz?”
Alya yorgun ama gülümseyerek:
“Evet,” dedi.
“Çünkü sen onun babasısın.”
Cihan bir an sustu.
Sonra yavaşça yaklaştı.
Bebeği kucağına aldı.
Ve ilk kez sesi kırıldı:
“Ben… bunu hak ettim mi?”
Alya fısıldadı:
“Evet.”
Cihan bebeğe baktı.
Ve hayatında ilk kez şunu anladı:
Artık savaş değil… hayat başlamıştı.