34. Bölüm: Müjde

Akşam yemeği Albora Konağı’nda her zamankinden sessizdi.
Masa doluydu ama konuşma yoktu.
Cihan Alya’nın yanında oturuyordu. Sadakat karşı tarafta. Fidan biraz geride. Herkes bir şey bekliyordu ama kimse söylemiyordu.
Alya tabağına dokunmadı.
Sadece elindeki küçük testi masaya koydu.
Cihan önce anlamadı.
Sonra bakışları o testiye takıldı.
Kaşlarını çattı.
“Bu ne?” dedi.
Alya bir an sessiz kaldı.
Herkes ona döndü.
Sadakat bile yavaşça doğruldu.
Alya derin bir nefes aldı.
“Ben…” dedi.
Sesi titredi ama geri çekilmedi.
“Hamileyim.”
Bir saniye bile değil…
Ama o bir saniye bile her şeyi değiştirdi.
Masanın etrafında sessizlik çöktü.
Cihan dondu.
Sadakat’in yüz ifadesi ilk kez tamamen değişti.
Fidan bile hiçbir şey diyemedi.
Cihan yavaşça ayağa kalktı.
Alya’ya baktı.
Sanki tekrar emin olmak ister gibi.
“Ne dedin?” dedi kısık sesle.
Alya gözlerini kaçırmadı.
“Bebek.”
O an Cihan hiçbir şey demedi.
Sadece Alya’nın yanına geldi.
Ve onu kendine çekti.
Sert değil…
Ama çok gerçek bir şekilde.
Alya’nın saçlarına kısa bir öpücük bıraktı.
Sonra alnına.
Sonra gözlerine baktı.
“Bunu bana söylemen…” dedi.
Sesi ilk kez kırılmıştı.
“Her şeyden daha önemli.”
Sadakat yavaşça oturdu.
Bu kez bakışı farklıydı.
Sert değil.
Şaşkın değil.
kabullenmişti.
Fidan ise sadece izliyordu.
Ve ilk kez Cihan’a bakarken şunu düşündü:
“Bu adam artık geri dönmez.”
Alya Cihan’a baktı.
“Şimdi ne olacak?” dedi.
Cihan çok kısık bir sesle cevap verdi:
“Şimdi… kimse sana dokunamayacak.”
Ama odanın dışında, karanlıkta biri onları izliyordu.
Ve fısıldadı:
“Artık hedef sadece Alya değil…”
“İkisi birlikte.”