26. Bölüm: İsmi Söylenmeyen Düşman

Odadaki sessizlik ağırlaşmıştı. Alya’nın sorusu havada kalmıştı.
“Beni korur musun?”
Cihan hemen cevap vermedi. Bir anlığına gözlerini kaçırdı, sonra yeniden Alya’ya baktı.
“Bu iş… korumakla bitmiyor,” dedi düşük bir sesle.
Alya kaşlarını çattı. “Ne demek istiyorsun?”
Cihan masasına geri yürüdü. Çekmecesini açtı ama içinden hiçbir şey almadı. Sadece bir süre öyle durdu.
Sonra konuştu:
“Senin peşindeki şey… tek bir kişi değil.”
Alya dikkat kesildi.
Cihan devam etti:
“Bir yapı.”
Alya sessizdi.
Cihan bakışlarını ona çevirdi.
“Buna isim vermek bile tehlikeli.”
Alya yavaşça yaklaştı. “O kadar mı kötü?”
Cihan kısa bir nefes verdi.
“Evet.”
Bir an sustu. Sanki söylemek istemediği bir şeyi tartıyordu.
Sonra ilk kez açık konuştu:
“Onlara ‘Ağa’ deniyor… ama bildiğin anlamda değil.”
Alya dondu.
“Cihan… sen de mi onlardan bahsediyorsun?”
Cihan başını salladı.
“Ben ‘onlardan’ değilim,” dedi net bir sesle. “Ama onların ne yapabildiğini biliyorum.”
Alya’nın sesi kısıldı. “Ne yapıyorlar?”
Cihan pencereye döndü.
“İnsanları izlerler. Seçerler. Ve bir şey ‘uyandığında’ onu bırakmazlar.”
Alya yutkundu.
“Ben uyandım mı diyorsun?”
Cihan arkasını döndü.
“Evet.”
O an odanın içindeki hava değişti.
Sanki Alya’nın etrafında görünmeyen bir baskı yeniden ortaya çıkmıştı.
Cihan sesi daha sertleştirdi:
“Ve en kötüsü şu…”
Bir adım yaklaştı.
“Onlar seni sadece izlemiyor.”
Durdu.
“Senin ne olacağını bekliyorlar.”
Alya bir adım geri çekildi.
“Ben ne olacağım?”
Cihan cevap vermedi.
Sadece gözlerini kaçırdı.
Bu bile yeterliydi.
Alya artık biliyordu:
Gerçek düşman sadece peşinde değildi.
Onun hakkında bir planı vardı.
O sırada ofisin ışıkları bir an titredi.
Cihan hemen başını kaldırdı.
“Geç geldi…” dedi fısıltıyla.
Alya korkuyla sordu: “Ne geldi?”
Cihan tek kelime söyledi:
“İz.”