29. Bölüm: Seçim

Odadaki gerilim neredeyse nefes almayı bile zorlaştırıyordu.
Alya, kardeşlerine baktı. Sonra Cihan’a.
Her iki taraf da onu bekliyordu. Ama kimse kolay bir cevap istemiyordu.
“Ben…” dedi Alya, sesi titrek ama net olmaya çalışıyordu.
Bir an durdu.
Sanki her şey aynı anda üstüne çöküyordu: Cihan’ın söyledikleri, kardeşlerinin bakışları, “İz” denen bilinmezlik…
Alya derin bir nefes aldı.
“Ben kimsenin malı değilim.”
Kardeşi hemen cevap verdi. “Biz seni koruyoruz.”
Alya başını salladı. “Biliyorum. Ama bu şekilde değil.”
Cihan gözlerini ondan ayırmadı.
Alya ona baktı.
“Seni dinledim,” dedi. “Ama bu kadar hızlı… bu kadar büyük bir karar…”
Bir an sustu.
“Ben hazır değilim.”
Cihan’ın yüzü değişmedi ama gözleri düştü.
Alya devam etti:
“Ve şu an en büyük gerçek şu… ben hâlâ kendimi bile anlamıyorum.”
Sessizlik çöktü.
Alya kardeşlerine döndü.
“Benim hayatıma karar vermeyin.”
Abisi dişlerini sıktı. “Alya—”
Alya sözünü kesti:
“Ben gidiyorum.”
Cihan bir adım attı ama durdu.
Alya ona baktı.
“Bu bir hayır değil,” dedi yavaşça.
Cihan gözlerini kaldırdı.
Alya sesi titremeden devam etti:
“Bu sadece… şimdi değil.”
Bir anlık sessizlik oldu.
Ne kardeşleri konuştu, ne Cihan.
Alya kapıya yöneldi.
Ama tam çıkarken durdu.
Geri dönüp Cihan’a baktı.
“Eğer dediğin şey gerçekse…” dedi.
“Beni korumaya devam et.”
Sonra çıktı.
Kapı kapandığında odada kimse konuşmadı.
Cihan uzun süre aynı yerde kaldı.
Kardeşler gergindi.
Ama en ağır sessizlik Cihan’dan geliyordu.
Sonunda sadece şunu dedi:
“O hâlâ seçmedi.”
Kısa bir duraksama.
“Bu iyi.”
Ama gözlerinde öyle hissetmiyordu.
Alya dışarı çıktığında rüzgâr yüzüne çarptı.
İlk kez ne hissettiğini bilmiyordu.
Sadece şunu biliyordu:
Seçim yapmamıştı.
Ama hayatı çoktan değişmişti.