12. bölüm · Kars'ta Başlayan aşk
12. Bölüm – İlk Gülümseme
Sabah olmuştu.
Alya, konağın misafir odasında gözlerini açtı.
Etrafına bakındı.
"Demek gerçekten buradaymışım..."
Kapı hafifçe çalındı.
"Buyurun."
İçeri Cihan girdi.
"Geçmiş olsun. Kendini nasıl hissediyorsun?"
Alya doğrulup oturdu.
"Daha iyiyim."
Kısa bir sessizlik oldu.
Ardından Alya gülümseyerek konuştu.
"Dün hayatımı kurtardığın için... teşekkür ederim."
Cihan başını hafifçe eğdi.
"Ben olmasam da aynı şeyi yapardım."
"Yine de teşekkür ederim."
Tam o sırada kapı açıldı.
Uzay elinde kahvaltı tepsisiyle içeri girdi.
"Abla, acıkmışsındır diye..."
Bir anda Cihan'ı görünce durdu.
İkisine sırayla baktı.
Yüzünde muzip bir gülümseme oluştu.
"Hayırdır?"
Alya şaşkınlıkla sordu.
"Ne hayırı?"
Uzay kıkırdadı.
"Hiç... Ben sadece şunu düşündüm."
Cihan kaşını kaldırdı.
"Neyi?"
Uzay gülerek,
"Bu böyle devam ederse ablam Cihan Albora'yı kapacak galiba."
Oda bir anda sessizleşti.
Alya'nın gözleri büyüdü.
"Uzay!"
Utancından eline geçen yastığı kardeşine fırlattı.
"Saçmalama!"
Uzay kahkaha atarak kapıya yöneldi.
"Tamam tamam, bir şey demedim."
Kapı kapanınca Alya mahcup bir şekilde Cihan'a baktı.
"Özür dilerim... Kardeşim bazen böyle gereksiz şakalar yapar."
Cihan ilk defa hafifçe gülümsedi.
"Anlaşılan sadece sen değil, kardeşin de cesur."
Alya da istemeden gülümsedi.
İkisi ilk kez rahat bir şekilde birkaç saniye sohbet etti.
O sırada koridorda duran Sadakat, odadan gelen gülümseme seslerini duyunca kendi kendine fısıldadı:
"Bu konakta uzun zamandır böyle bir tebessüm olmamıştı..."