4.

IV MAVİŞ

MERYEM'DEN

Yağan yağmuru izliyordum.

Gökyüzünden süzülen her bir damlanın camda bıraktığı izleri takip ederken içimden sessizce bir dilek geçirdim.

Keşke, diye düşündüm. Keşke gökyüzünden düşen bu damlalar yüreğimdeki sıkıntıyı da beraberinde götürseydi. Uzak nehirlere, denizlere taşısaydı. Bir daha geri dönmemek üzere...

— Meryem!

Annemin sesiyle irkilerek yerimden sıçradım.

— Efendim?

Sesim o kadar kısık çıkmıştı ki annem bir an duraksadı.

— Korkuttuysam kusura bakma kızım. Gel, beraber sofrayı hazırlayalım.

Başımı sallayarak ayağa kalktım. Anneme yardım etmek için mutfağa geçtim. Sofrayı hazırlarken üzerimde gezinen meraklı bakışlarını fark etmemek mümkün değildi.

— Neyin var kızım? Kaç gündür doğru düzgün yemek yemiyorsun. Yüzün de solmuş sanki.

Ah anne...

Çünkü kızının odasına elini kolunu sallayarak giren bir maganda var ve bana not bırakıyor!

Bunları elbette sesli söyleyemezdim.

— Bir şeyim yok anne. Sadece biraz halsizim.

— Kaç gündür evden dışarı çıkmıyorsun. Yaseminlere gidelim mi biraz? Hem hava alırsın.

Hayır anlamında başımı salladım.

— Başım ağrıyor anne. Başka zaman gideriz.

Mesajın üzerinden beş gün geçmişti. Beş gün, dört gece...

Dışarı adım atmaya korkuyordum. Yasemin sağ olsun, ders notlarını bana gönderiyordu. Okula gitmeye bile cesaret edemiyordum. Yeniden o iğrenç, beklentili yeşil gözlerle karşılaşmak istemiyordum.

Peki ya kokusu?

İstemsizce derin bir nefes aldım. Farkına varınca kendi kendime kızdım.

Yani aksi gibi, sevdiğim rüyalarımda aldığım o portakal çiçeği kokusuna sahip olmak zorunda mıydı?! Yoksa aklımdan çıkaramamamın başka sebebi olamazdı.

Sırf onu hatırlatıyor diye en sevdiğim nemlendiricimi ve duş jelimi bile kullanamıyordum.

— Kızım, neyin var? Hasta mısın babacım?

Babamın sesiyle düşüncelerimden sıyrıldım. Yüzüme bir gülümseme yerleştirmeye çalıştım.

— Yok baba, iyiyim.

Babam kaşlarını çatarak anneme döndü.

— Sevim, bakmıyor musun kıza? Niye böyle rengi gitmiş? Hasta olmuş bu.

— Benimle ne alakası var Bilal? Ateşi yok kızın, bir şeyi de yok. Halsiz, kırgınlık var herhalde.

Annem bana gözlerini kısarak baktı.

— Bak, baban bana kızıyor. Gidelim bir hastaneye kızım.

— Hastanelik bir şeyim yok, gerçekten. Sadece dersler, sınavlar derken yoruldum. Sınavlar yaklaşmadan biraz evde dinleneyim dedim. Belli ki beni evde istemiyorsunuz.

Son cümleyi mahsustan dudaklarımı büzerek söylemiştim.

Babam hemen koluma dokundu.

— Olur mu öyle şey boncuğum? İstediğin kadar kal evde. Ama dikkat et, derslerin aksamasın.

Elimi babamın elinin üzerine koydum.

— Merak etme baba. Yasemin notları atıyor zaten. Hem ben acıktım, hadi başlayalım artık.

Gülümsememle birlikte ikisinin de yüzü yumuşadı. Birlikte sofraya oturduk.

O an, kendimi dünyanın en güvenli yerinde hissettim.

Keşke insanın huzuru da evinin kapısını kilitlediği gibi kilitlenebilseydi.

---

YAVUZ'DAN

— Deli gibi şu okulun kapısına diktin bizi! Ne gelen var ne giden!

Melih'in sıkılmış ve bıkmış sesiyle gözlerimi devirdim.

Sanki ben beklemekten keyif alıyordum, mala bak!

Kafama koymuştum bir kere. O kız benim olacaktı.

Altı gündür şu aptal okulun önünde bekliyordum. Ama bir türlü gelmiyordu.

Kesin nottan sonra korkudan kaçıyordu. Haklıydı da. Ben olsam ben de kendimden kaçardım.

Pisliğin tekiydim.

Düşüncelerimin arasında kaybolmuşken Melih elinde sigara ve içeceklerle arabaya döndü. Bir sigara çıkarıp dudaklarımın arasına yerleştirdim. Çakmağı yakmak üzereyken gözlerim hâlâ okulun kapısındaydı.

Ve sonunda...

— Aha! Geldi işte!

Melih heyecanla başını çevirdi.

— Hani, nerede?!

Arabadan inip kapıya yaslandım. Melih de yanıma geldi.

— Göstersene hangisi? Belki tanıyorumdur.

Melih'in yüzündeki o iğrenç, imalı ifade sinirlerimi bozdu. Bu üniversitede tanımadığı kız yok gibiydi zaten.

İstemeye istemeye elimle işaret ettim.

— Şurada. Siyah uzun bir şey giymiş, kafası da siyah.

Melih görememiş olacak ki sabırsızlıkla yeniden konuştum.

— Şurada işte oğlum! Yanında iki kız daha var. Biri onun gibi başörtülü, diğeri açık.

Melih sonunda onu görmüş olmalıydı. Bana aniden döndü. Kaşları çatılmıştı.

— Olmaz oğlum, deli misin sen?!

Bir anda içimde bir şey koptu.

Niye sinirlenmişti? Yoksa bu kızı tanıyor muydu? Daha kötüsü, aralarında bir şey mi vardı?

Onu sertçe arabanın yanına doğru ittim.

— Yattın mı lan?!

— Abi delirme! Ne yatması? Feraceli o!

Bağırışmamıza çevredeki birkaç kişi dönüp baktı. Bazıları fısıldaşırken bazıları yanımızdan uzaklaştı.

Yatmadığını öğrenince bir adım geri çekildim. Gözlerimi yeniden okulun kapısına çevirdim ama kız çoktan gözden kaybolmuştu.

Melih'e sertçe bir tekme savurdum. Ardından sigaramdan uzun bir nefes çekip yere attım ve ayağımla ezdim.

Melih acıyla belini tutarken bana baktı.

— Abi, boşuna uğraşma. Olmaz o kız. Feraceli o.

— Ne olmuş feraceliyse?

Melih derin bir nefes aldı.

— Bak abi, o kız bizim dünyamızdan değil. Daha ufacıkken bile ben hoca olacağım, hafız olacağım diye gezinirdi. Çok küçük yaşta hafız oldu zaten.

Şüpheyle yüzüne baktım.

— Bu kadar detaylı nereden biliyorsun?

— Aynı mahallenin çocuklarıyız. Annem başkasıyla evlenip gitmişti. Babam da ayyaşın tekiydi. Babası Bilal amca, Celal amca... Bana Kur'an öğretir, cebime harçlık koyarlardı. Yanlarındaki kızlar da Yasemin'le Tülin'di.

Bir an durdu.

— Tülin'i sonradan gördüm. Yanaşmaya çalıştım ama iyi bir tokat yedim.

Yanağını sıvazlayarak konuşuyordu. Demek ki hatırı sayılır bir tokat yemişti.

Melih yeniden bana döndü.

— Bizim dünyamızdan çok uzaklar abi. Hiç bulaşma. Bırak masum kalsınlar.

Gözlerimi okulun kapısından ayırmadım.

Gerçekten de bizim dünyamızda masum birine yer yoktu.

Peki, şimdi unutmalı mıydım Maviş'i?

---

MERYEM'DEN

Bir seneyi daha bitirmiştim.

Çok şükür, bütün derslerimden geçmiştim. Şimdi önümdeki bu boşlukta biraz Kur'an'ıma yönelebilir, tekrarlarımı artırabilirdim. Okula gidip gelirken ancak fırsat buldukça yapabiliyordum.

Yeşil gözlü çocuğu bir daha hiç görmedim.

İyi ki de görmedim.

Korkuyla geçirmiştim koskoca seneyi. Her dışarı çıktığımda karşıma çıkacakmış gibi etrafıma bakıyor, mümkün olduğunca kalabalık yerlerden uzak duruyordum.

En son okul çıkışında birine bağırıp saldırdığını görmüştüm. Allah'tan beni fark etmeden oradan uzaklaşabilmiştim.

Çalan telefonumla düşüncelerimden sıyrıldım.

— Efendim Yasemin?

— Bize gelsene, biraz otururuz.

— Olur, gelirim.

Telefonu kapattıktan sonra başörtümü alıp taktım. Öğle vaktiydi. Abisiyle babası evde olmadığından annem de gitmeme ses çıkarmazdı.

Aşağı inip anneme haber verdikten sonra askıdaki feracemi alıp giydim.

Yaseminlere vardığımda beraber odasına doğru ilerledik. Ancak kapıdan içeri adımımı attığım anda olduğum yerde kaldım.

Yakup...

Şaşkınlıkla Yasemin'e baktım. O ise beni hafifçe içeri doğru itip kapıyı aralık bırakarak kapattı.

Geriye doğru çekilmek üzereydim ki karşımdaki ses beni durdurdu.

— Konuşalım mı artık Meryem?

Olduğum yerde kaldım. Ellerimi birbirine kenetledim.

— Bu şekilde uygun değil. Yasemin'i çağırsam en azından...

Sözümü tamamlamama izin vermedi.

— Çok kısa konuşacağım. Ailelerimizin hakkımızda ne düşündüğünü biliyorsun. O yüzden sana sormadan bir adım atmak istemedim. Benim bir eşte beklediğim her şeye sahipsin Meryem. Eğer sen de uygun görürsen seninle evlenmek istiyorum.

Bir an nefes almayı unuttum.

Heyecandan tükürüğüm boğazıma kaçmıştı. Önce belli etmemeye çalışsam da öksürüğümü durduramadım. Arkamı dönüp sakinleşmeye çalıştım.

— İyi misin Meryem? Yasemin! Bir su getir!

Sesimi duymuş olacak ki Yasemin hemen içeri girdi. Sağ olsun, elime bir bardak su tutuşturdu.

Sudan birkaç yudum alıp kendime gelmeye çalıştım. Hâlâ Yakup'a sırtım dönüktü. Yasemin'e baktığımda yüzünde umutlu, anlayışlı bir gülümseme gördüm.

Hadi, dermiş gibiydi.

— Meryem?

Yakup'un sesiyle yeniden ona döndüm.

— Şey... Yakup, bana biraz izin verir misin? Düşünmem için. Yani... Benim için çok ani oldu bu teklifin.

Sona doğru sesim iyice kısılmıştı.

Yakup başını anlayışla salladı. Ben de başımla selam vererek kapıya yöneldim.

Yasemin'in bakışlarını üzerimde hissediyordum. Beni geçireceği sırada kolumdan tuttu.

— Ne oldu Meryem? Neden düşüneceğini söyledin? Abime karşı bir şeyler hissettiğini düşünüyordum.

Hata yapmışım gibi hissettim. Oysa neden böyle söylediğimi ben de bilmiyordum.

İç dünyam karmakarışıktı.

— Sonra konuşalım mı lütfen?

Terliklerimi giyip hızlıca evime geçtim.

Heyecandan nereye gideceğimi şaşırmıştım. Doğrudan odama koşmak istedim ama önce lavaboya gidip yüzüme bolca su çarptım.

Vücudum alev alevdi.

Ayyy!

Resmen evlenme teklifi almıştım!

Odamın kapısını kapatır kapatmaz yerimde zıplamaya başladım. Ellerimi yüzüme kapatıp kendi kendime gülüyordum.

Sadece bir evet dememe bakıyordu!

Şu yüzük parmağıma bir yüzük takılması için...

Elimi uzatıp yüzük parmağıma şapşal şapşal baktım. Ardından kendimi yatağa sırtüstü bıraktım. Ayaklarımı havaya kaldırıp çocuklar gibi çırpmaya başladım.

Ne kadar heyecanlıydım!

Günü nasıl bitirdiğimi hiç bilmiyordum.

Sonunda pijamalarımı giyip huzurla yatağıma uzandım. Parmağımı yeniden havaya kaldırıp gülümsedim.

Aslında cevabım belliydi.

O an neden düşünmem gerektiğini söylediğimi bilmiyordum. Sanırım heyecandan saçmalamıştım.

Bizim için hayırlısını dileyerek gözlerimi yumdum.

— Off! Kim buzdolabını açık bıraktı? Ne bu soğuk arkadaş!

Çarşafımı biraz daha yukarı çekerek iyice sarındım.

Ama yok...

Ne yaptıysam ısınamıyordum.

Sonunda dayanamayıp gözlerimi açtım. Pencereye dönük yatıyordum ve pencere açıktı. Rüzgârın uğuldayan sesini net bir şekilde duyabiliyordum.

Uykulu gözlerle yataktan kalkıp pencereye yürüdüm. Açık bırakıp bırakmadığımı hatırlayamıyordum.

Bir oda tamamen kapalıyken rahat edemezdim. Bu yüzden kapıyı da aralık bırakmayı alışkanlık edinmiştim.

Pencereyi kapattıktan sonra odanın kapısına yönelmek üzere arkamı döndüm.

Fakat daha ne olduğunu anlayamadan bir ağırlık üzerime yüklendi.

Bir el ağzımı kapattı.

Sırtımın pencereye çarpmasıyla canım yandı. Çığlık atmaya çalıştım ama sesim avucunun altında boğuldu.

— Şşş... Sessiz ol.

Bir an nefesim kesildi.

Önce burnuma dolan o tanıdık koku...

Portakal çiçeği.

Ardından başımı kaldırdığımda gördüğüm yeşillikler.

Gözlerim fal taşı gibi açıldı.

Hayır...

Hayır, olamazdı!

Tek istediğim bunun bir rüya olmasıydı.

Karşımda, yüzünde kendinden emin o rahatsız edici ifadeyle bana bakan adamı görünce içim buz kesti.

Yeşil gözleri gözlerime kilitlendi.

Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

— Merhaba Maviş.