2

II

YEŞİL GÖZLER

Rüyam yine aynı yerden başlamıştı.

Uçsuz bucaksız bir yeşilliğin ortasındaydım. Gökyüzüne uzanan ağaçların dalları birbirine karışıyor, yaprakların arasından süzülen güneş ışıkları çimenlerin üzerine küçük gölgeler bırakıyordu. Uzaklardan gelen deniz sesi, etrafı saran o huzurlu sessizliğe eşlik ediyordu. Bir de portakal çiçeği kokusu...

Ne zaman bu rüyayı görsem içimde tarif edemediğim bir sevinç belirirdi. Sanki orası hiç bilmediğim hâlde özlediğim bir yerdi.

Etrafı keşfetmek için koşmaya başladım. Çimenlerin üzerinde yalın ayak ilerliyor, ağaçların arasından geçerken yüzüme vuran hafif esintinin tadını çıkarıyordum. Her şey olması gerektiği gibiydi.

Ta ki sessizlik çökene kadar.

Denizin sesi kesildi. Rüzgâr durdu. Kuşlar sustu.

Yavaşça başımı kaldırdım.

Yine oradaydı.

Her defasında uzaktan gördüğüm o adam...

Bu kez çok daha yakındı. Bana sırtı dönüktü. Aramızdaki mesafe önceki rüyalarıma kıyasla neredeyse yok denecek kadar azalmıştı. Yüzünü görebilmek için bir adım atmak istedim ama ayaklarım sanki bulunduğum yere çivilenmişti.

Tam o sırada gözlerimi açtım.

Derin bir nefes alarak doğruldum. Birkaç saniye boyunca nerede olduğumu anlamaya çalıştım. Sonra yine aynı rüyayı gördüğümü fark edince yastığa geri yaslandım.

— Yeter artık!

Kendi kendime söylenerek yüzümü ellerimin arasına aldım.

Neden sürekli aynı adamı görüyordum? Üstelik kendimi bu rüyalardan uzak tutmaya çalıştıkça o adam bana biraz daha yaklaşıyordu.

İki yıldır...

Tam iki yıldır aynı rüyayı görüyordum. Her defasında aynı manzara, aynı huzur ve uzakta duran aynı adam. Fakat bu kez diğerlerinden farklıydı. İlk defa bu kadar yakındı.

Acaba bir sonraki sefer yüzünü görebilecek miydim?

Düşüncelerimden sıyrılmamı sağlayan ses, sabahın sessizliğini doldurdu.

— Allahü Ekber, Allahü Ekber...

Ezan sesiyle birlikte yüzümde istemsiz bir tebessüm oluştu.

Bu Yakup'un sesiydi.

Mahalledeki camiden yükselen ezanı onun okuduğunu biliyordum. Sesini her duyduğumda içimde ayrı bir huzur oluşurdu.

Tam yataktan kalkmıştım ki kapım tıklatıldı. Annem, her zamanki şefkatli gülümsemesiyle içeri girdi.

— Hadi güzel kızım, baban seni bekliyor.

— Geliyorum anneciğim.

Elimi yüzümü yıkayıp abdestimi aldım. Ardından ailemin yanına geçerek seccademi serdim. Babam, annem ve ben... Küçük çekirdek ailem. Onlarla aynı safta durmayı, aynı duaya âmin demeyi çok seviyordum.

Namazımızı kıldıktan sonra ellerimi açtım.

— Allah'ım, beni nefsimin kötülüğünden, yanlış yollara sapmaktan ve Sana olan bağlılığımı zayıflatacak her şeyden muhafaza et. Kalbimi temiz tut, karşıma hayırlı insanlar çıkar. Beni bilmediğim kötülüklerden koru. Hakkımda hayırlı olmayanı kalbimden uzaklaştır.

Bir süre daha dua ettikten sonra aklıma yine o rüya geldi.

Yeşil gözler...

İstemeden başımı iki yana salladım. Nereden çıkmıştı şimdi bu düşünce?

— Allah'ım, zamanı geldiğinde beni eşime temiz bir kalple, güzel bir niyetle ve Senin razı olacağın bir şekilde kavuştur. Hakkımda hayırlı olanı bana nasip et.

Ellerimi yüzüme sürdüğümde içim hafiflemişti.

Erken dersim olduğu için fazla oyalanmadan hazırlandım. Annem kapıya kadar gelip başımı okşadı.

— Allah'a emanet ol güzel kızım.

— Sen de anneciğim.

Kapıdan çıktığımda Yaseminlere geçmek için zile uzanacaktım ki annemin sesiyle duraksadım.

— Selamün aleyküm Yakup.

— Aleyküm selam Sevim teyze.

Olduğum yerde istemsizce gerildim.

Bana doğru yürüdüğünü görünce bir an heyecanlandım. Sonra kendi kendime kızdım.

Bana doğru değil Meryem! Yaseminlere, kendi evine doğru yürüyor. Öf, ne saçmalıyorum ben?

Yakup yanımızdan geçerken başını hafifçe eğdi.

— Hayırlı sabahlar Meryem.

Ona bakmadım. Zaten o da bakmamıştı. Gözlerini neredeyse hiçbir zaman yerden kaldırmazdı. En sevdiğim huylarından biriydi belki de.

— Hayırlı sabahlar, dedim.

Sesim her zamankinden biraz daha kısıktı.

Yakup içeri girmedne konuştu.

— Meryem, okul çıkışı Yasemin'le bize uğrar mısın? Seninle konuşmak istediğim bir şey var.

Bir anda içime tuhaf bir sıkıntı düştü.

Ne konuşacaktı? Bir şey mi olmuştu? Neden özellikle benimle konuşmak istiyordu?

Cevap vermeme fırsat kalmadan Yasemin kapıdan çıktı. Abisine selam verdikten sonra yanıma geldi. Tülinlere doğru yürüdük.

Kapıyı açan Ayşe teyzenin yüzündeki memnuniyetsiz ifadeyi görünce daha ilk saniyeden bir şeylerin ters gittiğini anladım.

— Tülin erken gitti. Sizinle gitmek istemiyormuş artık.

Yasemin'le birbirimize bakmaya fırsat bulamadan Tülin annesinin arkasından göründü. Annesini kolundan hafifçe geriye çekerek kapıdan çıktı.

— Aa kızım, sen gitmemiş miydin?

— Yok anne, lavabodaydım. Sen görmemişsin.

Son cümlesini dişlerinin arasından kısık bir sesle söylemişti.

Ayşe teyzenin bizden pek haz etmediğini biliyordum. Özellikle benden... Evlerine sürekli girip çıkan insanlar yüzünden mahallede zaman zaman rahatsızlık yaşanıyordu. Evinin önünden geçemiyorduk bazen kalabalıktan, bende güzel bir dille maruziyetimi açıklamıştım. Sanırım o günden ötürü beni pek sevmiyordu.

Biraz uzaklaştıktan sonra Tülin mahcup bir ifadeyle durdu.

— Özür dilerim arkadaşlar. Kusura bakmayın lütfen.

Yasemin hiç düşünmeden kolunu Tülin'in omzuna attı.

— Önemli değil çiçeğim.

Ben de diğer yanına girdim.

— Ayşe teyze işte, her zamanki hâli. Bizi çok seviyor, belli olmuyor sadece.

İkisi de gülmeye başlayınca ben de onlara katıldım. Ardından otobüse bindik.

Yasemin, dün yaşananları Tülin'e anlatmaya başlamıştı. Ben cam kenarındaki yerime oturup onları dinliyordum.

— Ya kızım, Allah sana dil vermiş! Biraz konuşup savunsana kendini.

Tülin'in çıkışına karşılık Yasemin de başını salladı.

— Gerçekten Meryem, bazen senin yerine ben sinirleniyorum.

— Ne diyebilirim ki? Tülin'in neden öyle davrandığını bilmiyoruz. Belki niyeti bizim düşündüğümüzden daha iyidir.

Tülin gözlerini büyüterek bana döndü.

— Yok, yok, yok! Sen bu dünyadan olamazsın. Yanlışlıkla düşmüşsün buraya.

Yasemin kahkaha attı.

— Melek melek... Peygamber sabrı var bu kızda.

— Kızım, her zaman karşına iyi insanlar çıkmaz. İnsanlar kötü, sen hâlâ herkesten iyilik bekliyorsun.

İkisinin de beni anlamadığını düşünerek önüme döndüm. Onlara kızgın değildim. Sadece ben böyle yetiştirilmiştim. Babam, küçüklüğümden beri bana aynı şeyi söylerdi:

“Herkes senin kalbinle bakmayacak hayata kızım. Kimi iyiliğini görmezden gelecek, kimi de en güzel yanlarını incitecek. Ama sen yine de kalbini karartma. Çünkü belki bir gün, uzun zamandır içinde bir şeylerin yeşermesini bekleyen birine denk gelirsin. Ve sen farkında bile olmadan onun yeniden hayata tutunmasına vesile olursun.”

Belki de benim iyi niyetim, kötü sanılan birinin içindeki iyiliği ortaya çıkaracaktı.

Elbette her zaman doğru insanlarla karşılaşmayacaktım. Bazen iyi niyetimin karşılığında kırılacak, belki de hiç hak etmediğim acılar yaşayacaktım. Ama yine de içimdeki iyiliği kaybetmek istemiyordum. Çünkü belki bir gün, yıllardır bir şeylerin değişmesini bekleyen birinin hayatına dokunabilirdim. Belki de bir insanın yeniden çiçek açmasına sebep olabilirdim.

Otobüsün camından dışarı bakarken düşüncelerim arasında kaybolmuştum.

Okula vardığımızda hemen sınıflarımıza geçtik. Ders başlamıştı ama aklım bir türlü tahtaya odaklanamıyordu. O yeşil gözler yeniden zihnimin bir köşesine yerleşmişti.

Seni mahvedeceğim.

Söylediği cümle kulaklarımda yankılandı.

Hâlâ iyiydim. En azından şimdilik.

Yasemin'in dirseğiyle beni dürtmesiyle irkildim.

— Meryem! Hoca sana bakıyor.

Hemen önüme döndüm. Dikkatimi derse vermeye çalışırken içimden kendime bir kez daha kızdım.

Bu kadar düşünmeye değer miydi gerçekten?

---

YAVUZ;

— Abi, gerçekten sana çelme mi taktı? Hem de bütün okulun önünde?

Murat'ın ağzından çıkan her kelime sinirlerimi biraz daha geriyordu.

— Murat, beni çıldırtma. Kim yaydı bunu, onu söyle.

— Yaren söylemiş Emre'ye ondan duydum.

Dişlerimi sıktım.

Aptal bir kız yüzünden okulun maskarası olmuştum. Hayatım boyunca kimsenin karşısında başımı eğmemiş, kimsenin bana kafa tutmasına izin vermemiştim. Maddi gücüm, çevrem ve ismim sayesinde insanlar karşıma çıkmadan önce iki kez düşünürdü.

Ama o gün...

Bütün okulun ortasında küçük düşürülmüştüm.

Üstelik şimdi herkesin diline düşmüştüm.

Arabaya bindiğim gibi okulun yolunu tuttum. Yaren'i bulmam gerekiyordu. Okula vardığımda onu aramak uzun sürmedi. Bahçenin arka tarafındaki ağaçların altında, bir erkekle oldukça samimi bir şekilde sohbet ediyordu.

— YAREN!

Sesimi duyar duymaz irkildi. Beni karşısında görünce yanındaki çocuk hiç düşünmeden uzaklaştı.

Ne güzel.

Bir de kaçıyordu.

Yaren'in kolundan tutup onu daha tenha bir yere götürdüm. Sırtını duvara yasladığımda yüzündeki korkuyu görebiliyordum. Bunun gibi kızları iyi bilirdim! Hangi erkeğin yatağından kalktığı belli olmayan sürtükleri!

— Sen kim oluyorsun da benim arkamdan atıp tutuyorsun? Sen yattığın piçlerle mi karıştırıyorsun beni?! Gebertirim kızım seni!

— Yavuz, ben...

— Haddini bileceksin!

Tam o sırada arkamdan gelen sesle başımı çevirdim.

— Sen haddini biliyor musun da o bilecek?!

Demek sen...

— Gökte ararken yerde buldum seni!

Dudaklarımın kenarı alaycı bir ifadeyle kıvrıldı. Yaren'i bıraktım. Zaten fırsatını bulur bulmaz yanımızdan uzaklaşmıştı.

Şimdi karşımda yalnızca o vardı.

Mavi gözlü kız...

Yüzündeki korkuyu saklamaya çalışsa da bunu pek başaramıyordu. Ben ona doğru yürüdükçe geri adım attı. Sonunda arkasındaki ağaca yaslanmak zorunda kaldı.

Tam önünde durdum.

Ferace giyenler en tehlikelileriydi. Dışarıdan bakınca insanı masumiyetlerine inandırırlardı. Kaç tanesini görmüştüm? Hepsinin altında başka bir hesap, başka bir yüz vardı.

Kadınlara güvenmiyordum.

Belki de bunun sebebi, hayatım boyunca en çok güvenmem gereken kadının beni hayal kırıklığına uğratmış olmasıydı.

Annem...

Ondan sonra hiçbir kadına inanmamıştım. Hepsinin aynı olduğunu düşünüyordum. Kimi parasına, kimi gücüne, kimi de çıkarına bakardı.

Karşımda duran kızın da diğerlerinden farklı olduğuna inanmam için hiçbir sebep yoktu.

— Senin yüzünden itlerin diline düştüm. Nasıl telafi edeceksin bunu?

Sesimi yükselttiğimde irkildi. Gözlerini kaçırmadan bana bakmaya çalışıyordu ama göz göze gelmemeye çalışıyordu korkusu yüzünden okunuyordu.

Yüzü güzeldi. Bunu inkâr edemezdim. Bakalım içinde nasıl bir afet var.

Biraz daha yaklaştım.

— Benimle yatarsan seni affederim. Hem de fiyatın neyse öderim.

Dudaklarımdan dökülen sözlerle kendi kendime eğlendim. Yüzündeki ifadeyi izlemek hoşuma gidiyordu.

— Fiyatın ne, maviş?

Elimi çenesine götürmeye yeltendiğim anda iki eliyle göğsümden sertçe itti.

Beklemediğim bu hareketle bir adım geriye savruldum.

Ardından çantasına uzandı. Cüzdanından çıkardığı paraları yüzüme doğru fırlattı.

— Sen bu kadar bile değmezsin.

Bir an olduğum yerde kaldım.

Paralar ayaklarımın dibine düşerken o çoktan arkasını dönmüştü. Koşar adımlarla uzaklaşıyordu.

Arkasından bakarken çenemi sıktım.

Demek böyle...

İçimde yükselen öfkeye rağmen dudaklarımdaki alaycı gülümseme kaybolmadı.

Bütün kadınların aynı olduğunu düşünüyordum. Onun da farklı olmadığını kanıtlayacaktım.

Ne pahasına olursa olsun.