3

III

Eve dönerken aklım hâlâ yaşananlardaydı.

O çocuğun bana bakışı, göz göze gelişimiz, aramızdaki mesafenin giderek kapanması… O kadar yakınımdaydı ki aldığım portakal çiçeği kokusu hâlâ burnumdaydı.

Kendimi günahkâr hissediyordum.

Üstelik bir de bana fiyatımı sormuştu. Beni dışarıdan öyle basit bir kadın olarak görmüş olmalıydı. Sanki giydiğim kıyafetler, başımı örtüşüm, duruşum hiçbir anlam taşımıyormuş gibi… Bu düşünce içimi daha da acıtıyordu.

Evin kapısını çalıp bekledim. Kapı açıldığında gözleri doğrudan yüzüme ilişti.

Biricik kızının masmavi gözleri yaşlarla dolmuş, göz kapakları kızarmıştı.

"Kızım, ne oldu? İyi misin?"

Annemin sesini duymam yetmişti. Kendimi daha fazla tutamadım. Gözyaşlarım birer birer yanaklarıma süzüldü.

"Anne..."

Beni hemen içeri aldı. Bir şey sormadan elimi tuttu ve odama kadar eşlik etti. Yatağımın üzerine yan yana oturduk.

"Anlat bakalım güzel kızım. Kim üzdü seni?"

Başımı önüme eğdim. Kelimeleri ağzımdan çıkarmak bile ağır geliyordu.

"Anne, galiba günah işledim."

Annemin yüzünde hafif bir tebessüm belirdi. Elini uzatıp gözyaşlarımı sildi, ardından alnıma bir öpücük kondurdu.

"Ben kızımı tanırım. Öyle hemen kendini yiyip bitirecek, affedilmez bir günah işlemiş olamaz. Hem sana bir şey anlatayım mı?"

Merakla yüzüne baktım.

"Peygamber Efendimizin zamanında Maiz bin Malik adında bir sahabe vardı kızım. Bir gün büyük bir günah işlediğini düşünerek Peygamberimizin huzuruna çıktı. İşlediği günahı itiraf etti ve kendisine ceza uygulanmasını istedi. Peygamber Efendimiz ise ilk başta ondan yüz çevirdi. Fakat Maiz geri döndü, tekrar geldi ve yaptığını yeniden itiraf etti. Nihayetinde hüküm uygulandı."

Annem bir an duraksadı. Anlattıklarının zihnime yerleşmesini bekler gibiydi.

"Sonrasında bazı sahabeler Maiz hakkında kötü konuşmaya başladılar. Bunun üzerine Peygamber Efendimiz onları uyardı. Maiz'in öyle bir tövbe ettiğini söyledi ki, o tövbe Medine halkına dağıtılsa hepsine yetecekti."

Gözlerim annemin yüzündeydi.

"Anlıyor musun kızım? O kadar büyük bir günahın ardından bile insan samimiyetle Allah'a dönebiliyor. Peygamberimiz onun tövbesini övüyor. Sen şimdi kendini hangi günahın içinde boğuyorsun? Allah'ın rahmetinden ümit kesilir mi hiç?"

"Ya Allah beni affetmezse anne?"

Annem iki yanağımdan tutup yüzümü kendisine çevirdi.

"Evladım, Allah'ın rahmeti bizim aklımızın alabileceğinden çok daha geniştir. Tövbe et, pişmanlığını Allah'a anlat. Bir daha aynı hataya düşmemek için gayret et. Ama sakın Allah'ın seni affetmeyeceğini düşünme. O, tövbeleri kabul edendir."

İçim az da olsa ferahlamıştı.

Annem ayağa kalkarak üzerini düzeltti.

"Hadi bakalım, ben yemeğe bakayım. Sen de abdestini al, akşam namazını birlikte kılalım. Baban da bekletilmeyi hiç sevmez, konu namaz olunca hele hiç!"

Gülümsemeye çalıştım.

"Tamam anneciğim."

Annem odadan çıkınca derin bir nefes aldım.

Üzerimdeki yeşil feraceye baktım. Acaba renkli giyindiğim için mi o adam bana öyle iğrenç bir şeyi yakıştırmıştı? Bundan sonra yalnızca koyu renkli kıyafetlerimi giyecektim.

Yatağımın yanındaki komodini açtım. İçinde hâlâ kovid zamanlarından kalma birkaç maske duruyordu. Birini elime aldım.

Peçe takmaya kendimi henüz hazır hissetmiyordum. Ama maske takabilirdim. En azından dışarıdayken…

Üzerimi değiştirdim, abdestimi aldım. Ardından aşağı inerek annem ve babamla birlikte saf tuttum. Namazımızı kıldık.

Her zamanki duamı ettim. Sonra ellerimi biraz daha sıkı açarak tövbeye durdum.

"Allah'ım, karşıma hayırlı insanlar çıkar. Beni yanlış yollara sürükleyenlerden, kalbimi kirletenlerden uzak tut. Bilerek ya da bilmeyerek işlediğim günahları affet Allah'ım. İstemeden baktım, istemeden yaklaştım belki ama sen kalbimden geçenleri biliyorsun. Aklımdan da kalbimden de uzaklaştır onu. Beni kötülüklerden muhafaza et. Nefsime yenilmekten koru. Senin razı olduğun kullarından olmayı nasip et."

Duamı bitirdiğimde içimde hafif bir huzur vardı.

Annem salata yapacağını söyleyince ben de derslerime bakmaya karar verdim. Yarınki sunumumuz için bir peygamberin hayatını sohbet şeklinde anlatacaktık. Ben Yakup Peygamber'i seçmiştim.

Bir dakika! Yakup!

Okul çıkışı Yaseminlere gidecektim. Nasıl da unutmuştum?

Acaba ne konuşacaktı benimle? Gitsem mi, gitmesem mi?

Babamlar bu saatte dışarı çıkmama hayatta izin vermezlerdi. Hele ki Yaseminlere tek başıma gitmeme hiç izin vermezlerdi. Yakup yüzünden mahallede laf söz çıkmasını istemezlerdi. Annemle babam bu konuda oldukça dikkatliydi.

Ben ne yapacağımı düşünürken annemin sesiyle irkildim.

"Kızım, hadi kalk. Sevda teyzenler çaya çağırdı. Beraber gidelim, olur mu?"

İçimden sevinç çığlıkları atıyordum.

Sorman hata anneciğim, koşa koşa gelirim!

"Olur tabii. Hem Yasemin'le ödevimiz vardı, onu konuşurum."

Annem bana imalı bir bakış attı.

Herkes bizi Yakup'la birbirine yakıştırdığı için annem de olan bitenin farkındaydı. Ee, ben de Yakup'u pek beğeniyordum doğrusu.

"Hadi hadi, kalk o zaman."

Hemen yerimden kalkıp siyah feracemi üzerime geçirdim. Mavi şalımı da özenle bağladım.

Ailecek evden çıktığımızda babam beni kolunun altına çekti.

"Mavi sana çok yakışıyor, boncuğum. Bir daha takma başka renk."

Babam bana hep boncuğum diye seslenirdi.

Başımı sallayıp ona sarıldım.

"Tamam babacığım."

Yakup'un babası Celal amca kapıda bizi karşıladı. Babamla selamlaştılar. Yakup da babamla selamlaştıktan sonra hep birlikte içeri geçtik.

Annemle Sevda teyze büyüklerin oturduğu salona geçerken ben de Yasemin'in odasına yöneldim.

"Hoş geldin canım! Neredeydin sen? O kadar yazdım, aradım. Telefonunu açmadın."

Şimdi yaşananları anlatsam bir ton konuşacaktı.

Hep iyi niyetim yüzünden başıma gelmeyen kalmıyordu. Üstelik kurtardığım kız da beni düşünmeden tazı gibi kaçıp gitmişti. Yine de onu orada tek başına bırakamazdım. Belli ki o gereksizin gücü kadınlara yetiyordu.

Kadınlar korunup kollanması gereken kıymetli emanetlerdi. Erkeklere verilen güç, eziyet etmek için değildi.

Tam Yasemin'e cevap verecekken kapıdan bir ses duyuldu.

"Kızlar!"

Duyduğum sesle elim ayağıma dolandı. Yasemin'in masasındaki kalem kutusuna çarptım. Kalemler yere saçıldı.

Hemen eğilip toplamaya başladım.

"Efendim abi, ne oldu?"

"Termos nerede? Babamlara çay götürecektim."

Yasemin kalkıp mutfağa doğru ilerledi. Ben ise kapıda duran Yakup'a bir an baktım, ardından hemen başımı eğdim.

"Kusura bakma, lütfen. Gelemedim."

"Önemli değil. İstersen şimdi konuşabiliriz."

İçim içimi yiyordu. Ne konuşacaktı? Acaba bir yanlış mı yapmıştım? Yoksa o gereksizi mi görmüştü? Ailem öğrenirse babam beni bir daha asla okula tek başıma göndermezdi.

"Biliyorsun, ailemiz bizi birbirine..."

"Al abi, doldurdum."

Yasemin'in sesiyle sustum.

Yakup termosu aldı. Ben ise başımı kaldırmadan duruyordum. Yasemin bana baktığında yanaklarımın kızardığını fark etmiş olacak ki yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi.

"Ben götüreyim termosu, beklemesin babamlar."

Ardından bana doğru döndü.

"Bekle, ben de geleyim."

Hemen peşinden kalktım.

"Yasemin, annemlere ben götüreyim. Sen yorulma."

Yanına yetişip diğer termosu da elinden aldım.

Biz çayı genellikle termosla ikram ederdik. Böylece çay soğumadan rahat rahat sohbet edebilirdik.

Annemlerin yanına gidip çayları ikram ettim. Bir süre sonra Yasemin de gelip yanıma oturdu. Başını bana doğru eğerek fısıldadı.

"Bir sıcak basmış sana sanki. Yanakların al al!"

Kahkahasını sessizce atmaya çalışıyordu.

Kolunu hafifçe cimcikledim.

"Sessiz ol, rezil etme bizi."

"Aşıksın kızım, itiraf et!"

Kendince minik bir dans yapıyordu. Ellerini annemlerin görmeyeceği şekilde sağ tarafımda parmak şıklatarak oynatıyordu.

"Yengem olacaksın, oh oh! Caaaanım yengem, oh oh!"

Dirseğimle onu hafifçe ittim.

"Yasemin!"

"Kızım, duymuyor musunuz?"

Annemin sesiyle hemen oturuşumu düzelttim.

"Efendim anne?"

"Sevda teyzen okulunuzu soruyor."

Alttan alta gülen Sevda teyzeye baktım. Yasemin kesin annesine de bir şeyler anlatmıştı. Zaten annesi de kendisi gibiydi. Deli dolu bir kadındı.

"İyi gidiyor Sevda teyze."

"Kaldığınız ders yok değil mi?"

"Yok Sevda teyze, ne kalması? Hepsi tam puan derslerimin."

Annemin yüzündeki hafif sitemli ifade bir anda gururlu bir tebessüme dönüştü.

"Hadi inşallah. Mesleğinizi elinize alırsınız da bizler de mürüvvetinizi görürüz."

Yasemin'le birlikte utançtan suspus olmuştuk.

İyi ki Yakup burada değildi.

Annem seslice amin dedi.

"Bana da Rabbim şöyle boylu poslu, ahlaklı bir damat nasip eder inşallah."

Bu kez Sevda teyze de amin dedi.

İkisinin iması o kadar açıktı ki yüzümün alev alev yandığını hissediyordum. Yasemin beni dürtükleyip dururken gözlerimle ona susmasını işaret ettim.

Biraz daha oturursam yerin dibine girecektim.

"Şey... Ben eve gitsem artık. Bazı ödevlerim var."

Sevda teyze kalmam için ısrar etse de annem çantasından anahtarı çıkarıp bana uzattı.

"Tamam kızım, dikkatli git."

Anahtarı alır almaz kendimi kapının dışına attım.

Havanın serinliği bile yanaklarımı soğutmaya yetmiyordu.

Kapıyı açıp içeri girdim. Feracemi çıkarıp askıya astım. Başörtümü de açarak odama geçtim.

Nihayet!

Derin bir nefes alıp verdim.

Pijamalarımı giydim. Önce çalışma masama oturup yarınki sunumumun eksiklerini kontrol ettim. Her şey tamamdı.

Bir süre sonra annemlerin geldiğini ayak seslerinden anladım.

Odamın ışığını kapatıp gece lambasını açtım.

Odam genel olarak beyaz ve ahşap tonlarındaydı. Girişin solunda elbise dolabım, tam karşısında geniş pencerem vardı. Girişin sağ tarafında çalışma masam, onun karşı duvarında ise yatağım bulunuyordu.

Bana rahatlıkla yeten, içimi ferahlatan bir odaydı. Pencerenin yanına bir de tekli koltuk koymuştum. Hava güzel olduğunda battaniyeme sarılıp orada kitap okumaya bayılırdım.

Yatağıma doğru ilerleyip yorganımı kaldırdım.

Tam uzanacakken gördüğüm kâğıtla duraksadım.

Ben mi koymuştum bunu?

Eğilip kâğıdı elime aldım. Küçükçe katlanmıştı.

Açıp okumaya başladım.

İyi geceler, Maviş.

Bir süre kâğıda baktım.

Maviş...

Gözlerim satırların üzerinde yeniden gezindi.

O yeşil gözlü çocuğun bana söylediği kelimeydi bu.

Ama...

Bu kâğıt benim odamda ne arıyordu?