1.

BÖLÜM I

Sabahın serinliği henüz dağılmamıştı. Yaseminlerin evinin önünde, ellerimi çantamın üzerinde birleştirmiş, kapının açılmasını bekliyordum.

Sevda Hanım beni birkaç kez içeri davet etmişti. Her defasında aynı mahcup gülümsemeyle reddetmiştim.

Çünkü evde Yakup vardı.

Yanlış bir şey yapmasam bile bir erkeğin bulunduğu eve, üstelik kendisiyle aynı ortamda bulunacağım şekilde girmeyi doğru bulmuyordum. Benim için bazı sınırlar vardı ve o sınırları korumak kimseye açıklama yapmak zorunda olmadığım bir meseleydi.

Üzerimde her zamanki gibi uzun, sade bir ferace vardı. Başörtüm yüzümü tamamen çevreleyecek şekilde örtülmüş, ellerim bileklerime kadar uzanan kollarımın arasında kaybolmuştu.

Tam yeniden zile basmayı düşünürken arkamdan tanıdık bir ses yükseldi.

"Selamün aleyküm hafız."

Bu sesi görmesem de tanırdım. Tülin.

Feracelerim ve uzun elbiselerim yüzünden bana sürekli hafız derdi. Bazen bu hitabına gülümser, bazen de kendisini ciddiye almamaya çalışırdım.

"Aleyküm selam Tülin."

"Niye kapıda duruyorsun? Yasemin hazır değil mi hâlâ?"

"Geç uyandı yine herhâlde."

Tülin sabırsızca kapının ziline bastı.

"Yasemin! Yasemiiin!"

"Ben çaldım zaten Tülin, yapma. Rahatsız olacak insanlar."

"Ben senin kadar sabırlı değilim kızım."

Kapı sonunda açıldı.

"Sakin olun, geldim! Patladınız iki dakika beklemeye."

Tülin gözlerini devirerek onu baştan aşağı süzdü.

"Senin süsünden geç kalıyoruz her zaman."

Yasemin'in yüzündeki sırıtışı görünce dudaklarımı düz bir çizgi hâline getirip başımı hafifçe yana eğdim. Söyleyecek bir şeyim yoktu. İkisinin atışmalarına alışmıştım.

"Otobüsü kaçıracağız yine."

Üçümüz birlikte durağa doğru hızla yürümeye başladık. Neyse ki otobüse son anda yetişmiştik.

Okula vardığımızda her zamanki gibi yollarımız ayrıldı. Tülin diyetisyenlik bölümüne doğru ilerlerken Yasemin'le kendi fakültemize yöneldik.

Tülin mahallemize sonradan taşınmıştı. Üniversiteyi kazanınca ailesi de onunla birlikte gelmişti. Yasemin'le benim ailelerimiz ise yıllardır aynı mahallede otururdu. Çocukluğumuzdan beri birbirimizin evine girip çıkar, büyüdükçe de birbirimizin huylarını ezberler olmuştuk.

Ben ilahiyat birinci sınıftaydım. Hayatımın geri kalanında ne yapacağımı henüz bilmiyordum ama öğrenmek istediğim bir şey vardı: Allah'ın razı olduğu bir kul olabilmek.

Bazen insanın dünyadaki bütün arayışları tek bir duada birleşirdi. Benimki de öyleydi.

...

Derslerin bitmesiyle birlikte fakülteden çıkışa yöneldik.

Çantamın fermuarını kapatmak için başımı eğdiğim sırada biri omzuma sertçe çarptı. Dengemi kaybedip bir adım geriye savruldum.

Ben daha ne olduğunu anlayamadan Yasemin'in sesi yükseldi.

"Hayvan! Önüne baksana!"

Çarpan kişi arkasına bile bakmadan yürümeye devam etmişti.

"İyi misin?" diye sordu Yasemin, endişeyle koluma dokunarak.

"İyiyim. Önemli değil."

"Ne demek önemli değil Meryem? Çocuk hayvan gibi çarptı sana!"

Omzumu hafifçe ovuşturdum.

"Ne yapayım Yasemin? Olan oldu artık."

Bazen insanın canını yakan şeylere karşılık vermemek, onları hiç yaşanmamış saymak değildi. Yalnızca kalbinde gereğinden fazla yer kaplamalarına izin vermemekti.

Okulun önünde Tülin'i beklemeye karar verdik. Biraz ileride Turan Hoca'yı gördük. Selamlaşıp birkaç kelime konuştuktan sonra hocamız arabasına doğru yöneldi.

Tam o sırada koşarak gelen bir çocuk dikkatimi çekti.

Her şey birkaç saniye içinde gerçekleşti.

Çocuk, Turan Hoca'nın elindeki bilgisayar çantasını kaptığı gibi bizim bulunduğumuz yöne doğru koşmaya başladı. Önce ne olduğunu anlayamadım. Ardından hocamızın şaşkınlıkla arkasından seslendiğini duydum.

Düşünmeye fırsat bulamadan harekete geçtim.

Ayağımı çocuğun geçeceği yöne doğru uzattım.

Bir anda bana çarparak yere kapaklandı.

Çantayı elinden alıp kendimden uzaklaştırdım. Çevremizde biriken kalabalık yüzünden yeniden üzerime gelemedi. Ancak ayağa kalktığında bakışları doğrudan beni buldu.

Öfkeyle yüzüme baktı.

"Bu yüze iyi bak! Bittin sen. Mahvedeceğim seni!"

Ardından kalabalığın arasından uzaklaştı.

Bir anda bütün gücüm çekilmiş gibi hissettim. Dizlerim beni taşımayacakmışçasına titremeye başladı. Yanımda duran Yasemin'e tutundum.

Korkmuştum.

Hem de çok.

İlk defa bir erkekle bu kadar uzun süre göz göze gelmiştim. Üstelik bunu isteyerek yapmamıştım. Yere düştüğü sırada başını kaldırmış, gözlerini doğrudan bana dikmişti.

Yeşildi.

Gözleri yemyeşildi.

O an korkudan bakışlarımı çekememiştim. Şimdi ise o birkaç saniyeyi düşündükçe yüzümde bir sıcaklık hissediyordum.

"İyi misin Meryem?"

Yasemin'in sesiyle kendime geldim. Ellerimde tuttuğum çantaya baktım.

"Turan Hoca'ya verelim."

Çantayı hocamıza teslim ettik. Bize teşekkür ederken hâlâ yaşadığım şaşkınlığı üzerimden atamamıştım.

Ardından

"Sen Tülin'i bekle, birazdan gelirim"

Yasemin'in cevap vermesini beklemeden sahile doğru yürüdüm.

Denizin sesi, çevremizdeki kalabalığın uğultusunu bastırıyordu. Bir banka oturup ellerimi dizlerimin üzerinde birleştirdim. Parmaklarım hâlâ titriyordu.

Gözlerimi kapattım.

"Allah'ım, sen affet. Gerçekten isteyerek bakmadım."

İçimden defalarca aynı cümleyi geçirdim.

Ben gözlerimi haramdan sakınmayı öğrenmiştim. Kalbimi de öyle korumalıydım.

Bir yabancının gözlerinde bu kadar uzun süre kalmak bile içime sinmiyordu. Belki de en doğrusu, hiç hatırlamamaktı.

Ama insan bazen unutmak istediğini, aklına en çok düşürendi.

Gözlerimi yeniden açtım.

Deniz aynı denizdi. Rüzgâr aynı rüzgârdı.

Yalnızca zihnimde, hiç tanımadığım bir yabancının yeşil gözleri vardı.