Bölüm 8 - karanlık yüzleşme

Batu'nun içindeki ses, onu hiç bırakmamıştı. Odayı terk ettiğinde, hala o gölgenin, karanlık varlığın etrafında dolandığını hissediyordu. Adımlarını hızlandırmıştı ama her şey sanki ona engel oluyordu. O kadar derin bir karanlık vardı ki, kendi ayak seslerini bile duyamıyordu. Bir şey onu izliyordu.

Okulun koridorları, hiç bu kadar korkutucu olmamıştı. Her köşe, her oda sanki başka bir gerçekliğe açılıyordu. Zihninde, bir kabus gibi dönüp duran o sembol vardı. Bir sembol, bir iz. Batu, içindeki bu korkuyu daha fazla taşıyamaz hale gelmişti.

Birden, karşısında bir figür belirdi. İlk başta, bunu bir halüsinasyon olarak düşündü. Ama yavaşça o figürün gerçek olduğunu fark etti. Mehmet, eski dostu, uzun zamandır görmediği arkadaşı, karanlık bir gölge gibi orada duruyordu.

“Batu, kaç!” Mehmet’in sesi, derin ve boğuk bir şekilde yankılandı. Batu’nun vücudu titredi. Bir şeyler yanlış gidiyordu. Mehmet’in gözleri, artık tanıdığı gözler değildi. Sanki bir başka varlık ona ait olmuştu.

Batu, adım atmaya cesaret edemedi. Gözleri, Mehmet’in üzerine kilitlenmişti. Mehmet, bir şeylerin farkında mıydı? Yoksa o da aynı karanlıkta boğulmuş muydu?

“Batu, bu gece her şey sona erecek.”

Batu, korkudan bir adım daha geri attı. İçindeki ses, ne yapması gerektiğini söylüyordu ama bedeni buna karşı direniyordu. O kadar çok şey yaşanmıştı ki, her şeyin bir anlamı olup olmadığını sorgulamaya başlamıştı. Bir tuzak vardı. Her şeyin başı, Mehmet’in gözleriydi.

“Batu… kaç…” Mehmet, bir adım daha attı, ama bu sefer o korkunç figür, yavaşça onun ardında belirdi. Karanlık bir silüet.

Batu’nun aklından geçen her şey bir anda altüst oldu. O karanlık varlık, kesinlikle canlı değildi. Bir ölüydü. Ama o da ne, bir ruh muydu? Yoksa bir şeyin etkisi altına mı girmişti? Her şey, karanlık bir boşluktaydı.

O an, Batu’nun zihninde bir şey patladı. O eski hatıralar, akıl sağlığını kaybetmesine neden olan her şeyin kaynağı… O sembol, işte bu anı işaret ediyordu. Batu’nun çözmesi gereken bir şey vardı.

Geriye doğru bir adım daha attı, ama o varlık çok yakındı. Batu’nun üzerine doğru hızla gelmeye başladı. O kadar hızlıydı ki, hareketlerini izlemek bile imkansızdı. Gözleri, artık gerçek dünyayı görmektense, sadece bir hayaletin peşinden koşan bir çığlığa dönmüştü.

“Batu, her şey seninle başlıyor!”

Bu sözler, Batu’nun kulaklarında yankı yapıyordu. Bir anda, zihninde bir aydınlanma oldu. O sembolün sırrı, işte şimdi ortaya çıkıyordu. Bu yalnızca bir başlangıçtı. Batu, o korkunç anı, her şeyin bittiği anı gözlerinde gördü. Ama bu başlangıç, aynı zamanda bir sonun başlangıcıydı.

Bir anda, bütün odadaki ışıklar söndü. Karanlık, her şeyi yuttu.