Bölüm 7 - derin çöküş

Batu, bir an bile olsa durdu ve etrafına baktı. Gözleri, karanlığın içine kadar girmeye başlamıştı. Her şey o kadar sessizdi ki, sanki dünyadaki tek canlı oymuş gibi hissediyordu. Ama içindeki ses onu durdurmaya çalışıyordu. “Dur, Batu. Dur ve korkma. Sadece geriye bak.”

Yavaşça döndü. Sınıfın karanlık köşesine odaklanarak, titreyen ellerini cebine soktu. Her şey yavaşça soluyordu, ama o sembol… O sembol, her yerdeydi. Batu, içindeki karanlığın peşinden gitmeye karar vermişti.

Okulun eski koridorlarından geçerken, tuhaf bir sessizlik vardı. Kafasında hala, o eski günlerin yankıları çınlıyordu. Ama şimdi, her şey farklıydı. Çocukken arkadaşlarıyla koştuğu, gülüp oynadığı bu koridor, şu an ona tam ters bir his veriyordu. Her şey, bir tür zifiri karanlıkla sarılıydı.

Bir şey, gözlerini izliyordu. Bu, Batu’nun bir tür kabusu gibiydi. Her adımda, arkasında bir iz bırakıyor gibi hissediyordu. Ama dönecek gücü yoktu. Çünkü ne kadar hızla giderse gitsin, her zaman biraz daha geride kalıyordu. Karanlık, arkasında sanki bir gölge gibi peşinden geliyordu.

Birden, çatıdan gelen tuhaf bir gıcırtı sesi duydu. Batu, irkilerek kafasını yukarıya çevirdi. Çatıdan gelen ses, odanın her köşesinden yankı yapıyordu. Yavaşça, ellerini titreyerek kapıyı açtı ve yukarıya çıkmaya karar verdi. Sanki o ses, onu bir yere çekiyordu.

Adım adım yukarıya çıkarken, tavanın derinlerinden bir garip hışırtı yükselmeye başladı. Batu’nun kalbi hızla atıyordu. Her adımda, ses biraz daha yakınlaşıyordu. Bir şeyler yer değiştiriyor gibiydi. Ama ne?

Çatıyı açtığında, içine korku dolu bir soğuk hava girdi. Karşısındaki karanlıkta, kocaman bir gölge belirdi. O gölge, adeta Batu’nun içine girmeye çalışan bir varlık gibiydi. Gözleri, karanlıkta parlıyordu. Batu, bir an için bu korkunç varlıkla göz göze geldi.

Gölge, bir anda hızla ileri atıldı. Batu’nun nefesi kesildi. Bu, bir rüya değildi. Bu, gerçekti. Karanlık, her geçen saniye daha da büyüyordu. Gölge, Batu’nun yakasına yapıştı ve bir çığlık yükseldi. Ama Batu, sesini çıkaramıyordu. O kadar büyük bir korku vardı ki, artık kelimeler çıkmıyordu ağzından.

Gölgenin içinde, Mehmet’in yüzü belirdi. Ama bu, hiç görmediği bir Mehmet’ti. Yüzü, korkudan bozulmuştu. Gözleri, eski dostunun artık bir ölü olmadığını haykırıyordu. Bir şey onu ele geçirmişti.

Batu’nun zihninde, bu an, son derece yavaş bir şekilde geçmeye başladı. Gözleri, karanlıkta kaybolmuştu. Gölgenin içinde, Mehmet’in sesini duydu. “Kaç… kaç Batu… her şey bir tuzak.”

O an, Batu’nun kafasında bir kıvılcım çaktı. Tuzak…

Batu hızla geri adım attı. Ama o an, gölgeden bir çığlık yükseldi ve tüm odanın her tarafını sararak Batu’nun üzerine çökmeye başladı. Gölge, bir çığlıkla Batu’yu sarıp, içine doğru çekiyordu.

Batu, her şeyin son derece hızlı bir şekilde çökmeye başladığını hissetti. O an, gözleri kararmaya başladı. Her şey yavaşça kayboluyordu.

Ve sonra, bir boşluk. Derin bir boşluk. Batu, ne olduğunu anlayamadığı bir yere çekiliyordu. Bu yer, tam anlamıyla bir kabus gibiydi. Zihninde, o sembol her yerdeydi. Batu, kafasında o sembolü sürekli olarak çizmeye başladığını fark etti. İçinde bir şey vardı. Bir şey onu kontrol ediyordu.