Bölümler 6Şu an: Karanlık günler-1
"Karanlık ruhunu yorsa kaygıların bir gün ipleri eline alırsa bulmuş demektir...
~Alaz Pars Sertkaya"
1.Bölüm
Istanbul'da gece daha yeni başlıyordu saat gecenin üçüydü. İstanbul krizantem sitesinde kiralık katil ekibi yeni bir cinayete hazırlanıyordu ama her zamankinden daha fazla ses getirecek bir cinayetti bu ünlü bir iş insanı ve ailesini dağıtacaklardı bugün...
Ekibin lideri Alaz Pars Sertkaya kameraları yok etmek için gönderdiği ekibinden Kerem ve Kutay'ın gelişini seyrediyordu Alaz'ın sağ kolu,en yakın arkadaşı ve onu en iyi tanıyan Sarı da Alaz'ın kulağına eğilip "Bugün çok can yanacak o hayatını kurtaran kızında!"dedi Alaz derin bir nefes verdi "Biliyorum..."dedi ama bu biliyorumun anlamını Sarı çoktan anlamıştı. Alaz sonra ekledi sessizce "Ben benim hayatımı kurtaranın hayatının içine edeceğim!"dedi Sarı'dan sonraki en çok söz sahibi olan Zümra "Alaz başlayalım mı?"diye sordu Alaz toparlandı " Arka duvardan atla ve iki güvenliğin işini bitir!"dedi Zümra sadistçe gülümsedi "Olur!"dedi ve gitti Alaz "Sarı,Aslı siz benimle gelin Kerem ve Kutay siz nöbet tutun göreni geçeni bitirin!"dedi acımasızca Aslı ile Sarı sevgiliydi ve bu ekip aynı yetimhanede büyümüştü büyüyünce de hepsi bir ekip olup kiralık katıl olmuştu onlar küçükken de hel yaylanaydı ama masumlardı şimdi de yanyanalar ama aradaki tek fark çok kirliler...
Çok kanlılar...
On sekiz yaşında başladılar bu işe ve hepsi de yirmi üç yaşında tam beş yıldır her gün her ay her gece bir,iki... can aldılar altı kişilerdi ve hepsi bunun bir son olmayacağını biliyorlardı kana,vahşete doymuyorlardı...
*
Zümra duvardan atlayıp çoktan kapının önündeki iki güvenliği öldürmüştü birinin boynunu kırmış birini susturucu silahla öldürmüştü Alaz,Sarı ve Aslı on kapıdan içeri girdiler Alaz kumral saçıni yana doğru savurdu ela gözleri acımasızca bakıyordu iki cesede tam iki metre boyunda yirmi üç yaşındaydı Zümra'ya dönüp "iyi iş!"dedi ve Karahan ailesinin evine doğru yürürdü Sarı ve iki genç kız da onları takip etti Aslı aralarındaki en duygusalıydı ama onu da kirletmeyi becerdiler Zümra öyle değildi o sadistti... can almayı,can yakmayı seviyordu tıpkı diğerleri gibi...
Alaz ve Sarı evin kapısının önünde durdu Sarı susturucuyu anahtar deliğine yaslayıp kapıyı kırıp açtı Alaz ilk içeri giren oldu ve hızlıca üst kata çıktı Sarı ve Zümra da onu takip ederken Aslı aşağıda nöbet tuttu Alaz ilk Sevim ve Murat Karahan'ın odasına girdi ve hızlıca susturucu ile hem Sevim'e hem de Murata sıktı hizmetçi yemeklerine uyku ilacı koyduğu için tüm ev halkı derin uykudaydı. Alaz odadan çıktı Sarı ve Zümra'ya bakıp "ikizler varmış bide onları da kaçırmamız istendi Zümra sen kız olanını taşı Sarı sen de erkek olanını benim de işim var siz arabanın oraya gidin geleceğim ben!"dedi Zümra kaslarını çattı "Ne işi?"dedi Alaz "Sana hesap mı vereceğim?"diyerek Zümra'yı tersledi ikizler Büşra ve Ataberk'ti on yedi yaşındalardı ikisi de anneleri Sevim gibi sarı saçlı yeşil gözlüydü Büşra bir altmışbeş boyunda Ataberk bir yetmiş beş boyundaydı evin en büyük kardeşi Aram'dı ondan sonra da Nisan Aram yirmi dört yaşında Nisan yirmi üç yaşındaydı Aram babası Murat gibi kumral saçlı bir doksan yedi boyunda kahverengi gözlere sahipti aynı zamanda işletme mezunuydu babasının şirketinde çalışıyordu Nisan kumral saçlı yeşil gözlü bir altmışbeş boyunda ve beyin cerrahıdoktordu bu sene atanmıştı. Sarı ve Zümra ikizleri taşıyıp gidince Alaz ilk Aram'ın odasına girdi bir iki saniye Aram'a bakıp Nisanın odasına girdi uyku hali bile güzeldi aklına o gün geldi Nisan'ın yatağının yanında çöktü ve içtenlikle "Sen benim hayatımı kurtardın ben senin ailenin,senin hayatını çaldım affet doktor hanım ama pişman değilim...bu benim isim senin işin hayat kurtarmak benim işim o hayatı çalmak!"dedi ve ayağa kalktı Nisan'ın üstünü örttü ve arkasını dönüp gidecekken vazgeçip Nisan'ın alnına bir öpücük kondurup odadan ve evden çıktı ekibinin yanına yani arabaya binip Krizantem Sitesinden uzaklaştı...
Artık herkesi çok Karanlık Günler bekliyordu
Özellikle de Aram Kayahan'ı...
🖤
"Bu günü ne unutturacağım ne unutacağım...
~Aram Kayahan"
Nisan sabah yoğun bir baş ağrısıyla kalktı uyku ilacı öyle ağırdı ki baş ağrısı yapıyordu Nisan yatağından ağrıyla doğrulup başını tuttu "Ah..."diye inledi baş ağrısına sonra eli istemsizce alnının ortasına gitti elo orada uzunca bir süre oyaladı daha sonra evin sessizliği üzerine elini alnından çekip yataktan kalktı normalde herkes erkenden kalkar ikizler kavga eder anne ve babası onlara gülüşür Aram ise bay buzdağı evin en ciddi insanı ya duş alır ya da onları bu hâlini ciddiyetle izlerdi peki bu ev neden bu kadar sessizdi?
Nisan ayağa kalktığında ayağına bir şey battı ayağını çekip yerdeki şeye baktı bir erkek künyesiydi Aram künye asla takmazdı bu künye gri renkli Ataberk'te gri renk takmazdı Nisan eğilip yerdeki künyeyi aldı bu künye Alaz'ın dı düşürmüştü giderken künyenin üstünde yazana baktı "Eyes can 't tell lies" yazıyordu Nisan kaşlarınıçattı "Bu ne ya?"diye söylenip künyeyi komedinin üstüne koydu ama hala bu sessizlik çok garip geliyordu Nisan yutkundu sanki bu sessizlik bir daha asla bitmeyecekmiş ailesinin o kahkaha dolu anları artık hiç olmayacakmış gibi hissetti...
Ama bir umut bu odanın kapısı açılınca her şeyin eskisi gibi olacağına inandırdı kendini. Giyinmeye başladı normalde sade siyah giymezdi pek fazla ama bugün simsiyah giyindi siyah bluz siyah blezar ceket ve siyah bol pantolon odadan çıkmaya hazırlanırken eli kapı kolunun orada durdu öylece kapı koluna bakıp durdu sonra kapı kolundaki eli yine alnının ortasına gitti kendini alnından vurulmuş gibi hissediyordu "Alaz'ın öpmesi Nisan'ın vurulmasıydı..." Nisan elini alnından çekip kapıyı açtı koridorda kimse yoktu Aram'ın odasından şu sesleri geliyordu bay buzdağı duş alıyordu anlaşılan Nisan Aram'ın varlığıyla bir nebze olsun huzur bulup derin bir iç çekti ve Büşra'nın odasının kapısını açtı Büşra yoktu yatağı dağınıktı oysa Büşra ve Aram düzen takıntılıydı. Asla odasını,yatağını dağınık bırakmazdı Nisan hızla Ataberk'in odasına girdi bu odada her şey normaldi Ataberk yatağını odasını hep dağınık bırakırdı ya hizmetçi toplardı ya da Aram dayanamayarak toplardı. Nisan en son anne ve babasının kapısının önünde durdu ama kapıyı açmadı sırtını dönüp kapıya yaslandı Nisan'ın gözleri doldu tavana bakıp "Allah'ım bugün değil lütfen..."diye yalvardı gözlerinden akan bir iki damla yaşa engel olamadı ve Aram'ın odasının kapısı açıldı Aram kaslı vücudu ile sadece pantolonunu giyip çıkmıştı üstünü giymemişti "Burası niye bu kadar sessiz ve sen niye ağlıyorsun?"diye sordu Nisan'ın gözlerinden bir iki damla daha süzüldü "Bilmiyorum..."dedi Aram kaşlarını çatıp "Erken mi çıktılar?"diye sordu Nisan "Bilmiyorum..."dedi anne ve babasının odasına girmeyi cesareti olmadığı için planı Aram'ı koymaktı Aram "ikizler nerde?"dedi açık kapılara ve boş odalara bakarak Nisan yine "Bilmiyorum..."dedi Aram saçını kuruttuğu elindeki havluyu öfkeyle yere attı her ne kadar belli etmese de o da anlamıştı "Eh sen de hiç bir şey bilmiyorsun!"deyip anne ve babasının odasının kapısına yaklaşıp Nisan'ı kapının önünden itti eli kapı koluna gidince nedense açamadı elini geri çekti korkuyla oysa Aram Karahan,korkusuzdu hiç bir şeyden çekinmezdi peki ne olmuştu da bir kapıyı açmaya korkuyordu?
Aram elini kapıya atıp kapıyı açtı anne ve babasının yattığını gördü yutkundu "Baba bugün toplantı var kalksana!"dedi ve sesiyle yeri göğü titreten Aram Karahan'ın ilk defa sesi titremişti Nisan içeriye bir adım attı "Anne vakıfa gidecektin sen de kalk!"dedi ve yatağa yaklaştı Aram'da yaklaşınca yorganın hepsinin kan olduğunu gördüler Aramın gözlerinden yaşlar süzülüp eliyle ağzını kapattı ve geriye doğru sendeledi sonra düştü Nisan ise şok yaşıyordu Aram "Anne...baba..."diye bağırdı hıçkıra hıçkıra bağıra bağıra ağlamaya başladı Nisan ise yorgani açtı Aram ondan habersizdi annesinin yakasını tutup çekiştirdi ileri geri "Kalk,kalk,kalk!"diye bağırdı gözlerinden yaşlar süzüldü " Anne,Baba kalkın kalk!"dedi Aram ise hala onu fark etmiyor,umursamıyordu. Nisan annesini bırakıp kanlı ellerine baktı ve birden ağlamayı kesti yere çöktü dizlerini karnına çekti ve elleriyle kumral saçlarını yolmaya başladı "Uyan,uyan!"diye sayıklıyordu. Aram ise hayatında ilk kez duygularını dışa vurmuş ilk kez yıkılmıştı böyle...
Aram yere uzanıp cenin pozisyonunu aldı ve "anne...baba..."diye sayıkladı ve en sonunda Nisan'ı fark etti ağlayarak zorlukla elini yere koyup ayağa kalktı Nisan'ın yanına gitti "Yapma saçlarına bunu!"dedi Nisan devam edince onun yanına çöktü Nisanın ellerini saçlarından çekip tuttu daha sonra Nisan'ı ve kendini inandırdı yan yana Nisan'ı kendine çekip ağlamaya başladı Nisan da şokun etkisinden çıkıp kollarını Aram'a sardı ve "Anne..."diye ağlamaya başladı Aram öfkeyle "Bu günü ne unutturacağım ne unutacağım..."dedi
Ve hem Nisan hem Aram hem de onları tanıyan herkes Aramın ağzından çıkan her sözün gerçekleştiğini biliyordu...
Ve bugüne bir tarih atıldı.
"25/09/2026"
🖤
"Dünya karşında olsa da ben yanındayım...
~Eylül Cansever"
Eylül hastanedeydi ama oldukça dalgındı. Aram ile aralarına bir soğukluk girmişti sanki. Eylül'le sırf evlilik teklifini kabul etmediği için böyle yapıyordu gibi hissediyordu Eylül. Aram ile Eylül'ün dört yıllık ilişkisi vardı ve Aram Eylül'e geçen hafta evlenme teklifi etmişti plastik cerrahı olan Eylül kariyerini öne sürüp bu teklifi reddetmişti. Eylül de yirmi üç yaşında ve yeni atanmıştı gri gözlere ve beline kadar uzanan dalgalı siyah saçlara sahipti beyaz tenli al dudaklıydı kalemle çizilse bile bir insan bu kadar güzel olamazdı...
bir yetmiş boyundaydı. Gel gör ki bu güzelliğin kıymetini ne Eylül ne de çevresindekiler biliyordu...
*
Bora Haznedan, Haznedan Holding'de odasındaydı. Bora'nın babası ülkenin en güçlü iş insanıydı Eren Haznedan ayağıyla bastığı yeri titretiyordu ailesi hariç herkesin korkulu rüyasıydı. Haznedan Holdinge rakip olan batıyordu ya da küçük kalıyordu ülkenin en büyük şirketiydi. Zaten Eren Haznedan'ın dudak uçuklatan serveti vardı. Bora vurdumduymaz,şımarık,eğlenceli,halden anlayan,fedakar ve dostlarına bağlı bir insandı. Aram'ın sadece iki tane arkadaşı vardı o da çocukluk arkadaşlarıydı bunlardan biri de Bora'ydı Bora yirmi üç yaşında bir doksan sekiz boyunda sarı saçlı kahverengi gözlü kaslı bir yapıdaydı. Bir yıldır da birlikte olduğu Yunan kızı Nadia'ydı Bora çoğunlukla Nadia'ya yunan kızı derdi Bora şirkette odasında otururken onu Aram'ın diğer çocukluk arkadaşı Akan aradı Akan Yurt bir yüzbaşıydı yirmi dört yaşında kaslı siyah saçlı siyah gözlüydü ve bir doksan boyundaydı Aram kadar olmasa da ciddi ama gülmesini de bilen,fedakârdı. Ve çoğunlukla ne o ne de Aram Bora'nın enerjisine yetişemiyorlardı. Özellikle de Akan ve Bora hep yanyana olduğu için Akan Bora'nın enerjisine,neşesine ayak uydurmakta zorlanıyordu. Çünkü Bora çok hareketli,neşeliydi . Bora telefonu gülerek açtı
Bora:Söyle bakalım küçük şey
Bora'dan sekiz santim kısa olduğu için Bora Akan'la hep dalga geçerdi
Akan iç çekerek:Bora oğlum sekiz santim var arada sanarsın elli santim kısayım senden.
Bora keyifle:Susarmısın sekiz santim de sekiz santimdir. Kısasın oğlum işte kısa!
Akan aldırmayarak:He Bora he dünyanın en uzun adamı da sensin sırık!
Bora kahkaha attı:Dur oğlum Eylül'ün lakabını buldum sayende sırık. Kız hem uzun hem zayıf!
Akan yan ağızla güldü:Gerizekalı ya!Eylül sana ne lakap takar acaba?
Bora umursamazca:Ne bileyim ben?
Akan ciddileşerek: ya Bora Aram telefonlarımı açmıyor!
Bora alayla:Eylül müsün sen salak çocuğa sevgilin gibi davranıyorsun bir de ağla hem o senin telefonlarını açmıyorsa benimkini kesin açar o açmazsa Nisanımı taramalı tüfeğimi ararım ben de!
Nisan,Bora ve Akanın arası çok iyiydi üçlü kankalardı muhteşem üçlü gibi bir şeylerdi.
Akan:Ya oğlum başka bir şey var sanki Aram normalde benim telefonlarıma cevap verirdi
Bora ofladı:Ya sen ikinci Eylül müsün Allah aşkına?
Akan alayla:Senin için sorun yok ne de olsa Aram sen onun başının etini yiyorsun diye ara sıra telefonlarını açmıyor!
Bora güldü:Aman ne büyük bir problem!
Bora Nisan'ın aradığını görünce:Dur Nisan arıyor kapattım bay Eylül cünyır
Akan güldü:Görüşürüz Bora!
Bora telefonu kapatıp Nisanın aramasına cevap verdi
Bora keyifle:Taramalı tüfeğim söyle?
Aram ağlamaklı bir sesle:Bora?
Bora güldü:Ooo lan niye kızın telefonuyla aradın beni yoksa telefonuna el mi koydun Nisan'ın?
Aram aynı sesle:Akan da sen de aradığımda başkasıyla görüşüyordunuz seni tekrar aradım cevap verdin şarjım bitti o yüzden burdan aradım.
Bora yayıldığı koltuktan doğruldu kaşlarını çattı:Aram bir şey mi oldu?Sesin niye güçsüz?
Aram ağlamaya başladı:Bora lütfen ikiniz de gelin size çok ihtiyacım var annem ve babam öldürüldü,ikizler ortada yok kaçırılmışlar Nisan da hala şokta yardım edin!
Bora'nın gözleri büyüdü ayağa kalkıp telaşla:Tamam kardeşim geliyorum tamam mı ne olduğunu anlamadım ama geliyorum.
Bora Akan'ı aradı ve yola çıktı Akan da aynı şekilde yola çıkmıştı bugün zaten izinli günüydü.
*
Eylül öğle arasına çıkmıştı telefonu elinde Aram'dan bir telefon bekliyordu bugün hiç aramamıştı oysa Aram her gün arardı Eylül'ün aramasına cevap da vermemişti. Nisan da vermiyordu cevap. Aramın şarkı bitmişti ama Nisan'ın telefonu ondaydı. Eylül'ün aramasını görüp onun yüzüne kapatmıştı ama sorun evlilik teklifini kabul etmemesi değildi. Aram Kayahan başka bir şey için böyleydi en kötü gününde en sevdiğini istememişti ya da Eylül Aram'ın onu herkesten çok sevdiğini düşünmüştü ama yanlış düşünmüştü çünkü Aram Eylül'ü her zaman ikinci planda görmüştü hiç bir zaman Eylül'ün önü sevdiği gibi sevmemişti Aram için Eylül olmasa da olurdu... olsa da olurdu. Ama Eylül öyle değildi Aram'sız bir dakika bile ona zor geliyordu
Ve herkes bu hikâyenin sonunu biliyordu
En çok seven Eylül bu hikâyenin tek yananı olacaktı...
Eylül telefona bakıp " Dünya karşında da olsa ben yanındayım... dedim sana Aram!"dedi.
*
Bora ve Akan Krizantem Sitesine geldi ortalık elli altıydı. Polisler,gazeteciler,ambulanslar...
Aram'ları görüp yanlarına koştular Nisan kaldırımda oturmuş ağlıyordu Aram ise polislerle görüşüyordu Bora ve Akan Nisan'ın yanına koştu Bora Nisan'a bir koluyla sarıldı "Nisan tamam sakin ol ağlamaktan helak olacaksın Nisan!"dedi Akan yutkubdu Nisanın bu hâline "Nisan bir iki kelime bir şey söyle güzelim hadi!"dedi Aram da polislerle konuşmayı bırakıp yanlarına gelince Bora hızlıca ayağa kalkıp ona sarıldı "Kardeşim. Başın sağ olsun birlikte bunu da atlatacağız tamam mı?"dedi Aram ağlayarak kollarını Bora'ya sardı "Nasıl be Boram nasıl atlatacağız?"dedi ve Bora kle sarılmayı bırakıp Akan ile sarıldı Akan "Allah kimseye taşıyamayacağı yük yüklemez berdom!Atlatamazsın ama acıyla yaşamayı öğreneceksin berdom öğreneceğiz!"dedi
Nisan en sonunda konuştu "Uzun zaman önce hayatını kurtardığım biri bana söyle demişti 'Ben acıya alışığım ama bir o kadar da hazırlıksızım...'ben de biz de çok hazırlıksız yakalandık..."
Nisan bilmiyordu ama bu sözü söyleyene hayatını kurtardığı kişi de ailesinin katiliydi...
Alaz Pars Sertkaya'ydı...
Bölüm etkileşimi
