Karanlık günler kitap kapağı

6. bölüm / 6

Büyük yüzleşme sezon finali

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 6Şu an: Büyük yüzleşme sezon finali

6.Bölüm

İki Kontrol Delisi

Ertesi Sabah

Akşam Nisan ve Aram, gelen mesaj hakkında uzun uzun konuşmuşlardı. Mesajın ardından ikisinin de aklında aynı düşünce vardı: Kardeşlerine kavuşmak. Düğünden sonra kendilerine gönderilen konuma gidecek ve yıllardır aradıkları gerçeğin peşinden düşeceklerdi.

Şimdilik ise Bora'nın odasındaydılar.

Bora, damatlığını giymiş, aynanın karşısında son hazırlıklarını yapıyordu. Üzerindeki damatlık ona oldukça yakışmıştı. Odadaki herkesin yüzünde tatlı bir telaş vardı. Sonuçta bugün Bora'nın düğünüydü.

Eylül, Bora'yı baştan aşağı süzdükten sonra gülümseyerek konuştu.

"Yakışır Borama!"

Bora, Eylül'e dönerek hafifçe gülümsedi. Tam o sırada kapı açıldı ve içeri İlayda ile Hakan girdi.

İlayda, Bora'yı görünce yüzünde kocaman bir gülümsemeyle Pelin'den bahsetti.

"Pelin çok güzel olmuş. Sen de çok yakışıklısın, yakışıklım!"

Hakan da kardeşine bakarak gururla konuştu.

"Tabii, benim kardeşim!"

Bora, odadakilere kısa bir bakış attıktan sonra aklına takılan soruyu Nisan'a yöneltti.

"Nadiya ne dedi sana, Nisan?"

Nisan, Bora'ya bakarak cevap verdi.

"Mutluluklar dilerim, dedi!"

Bora'nın yüzündeki ifade bir anda değişti. Kaşlarını çattı. Duyduğu sözün ardından birkaç saniye sessiz kaldı. Ardından sanki kendi kendine bir karar vermiş gibi konuştu.

"Öyle olsun. Ben de Pelin'le hayatıma devam ederim!"

Akan, Bora'nın sözlerini duyunca dayanamadı.

"Bir zahmet!"

Aram ise hafifçe iç çekti. Bora'nın söylediklerinin ardında hâlâ kapanmamış bazı meseleler olduğunu biliyordu. Ona doğru bakarak uyarısını yaptı.

"Burada da hata yapma, Bora!"

Bora cevap vermedi. Sadece kısa bir süre Aram'a baktı.

Bugün onun düğünüydü. Herkes mutluluğunu paylaşmak için oradaydı. Fakat bazı düşünceler, insanın en mutlu olması gereken anlarda bile peşini bırakmıyordu.

*

Herkes düğün alanına gelmişti. Yukarıda ise Bora ile Pelin vardı. İkisinin de aşağıya inmesi bekleniyordu. Birazdan bütün gözler onlara çevrilecek, hayatlarının yeni bir dönemine ilk adımlarını birlikte atacaklardı.

Pelin, gelinliğinin içinde oldukça güzeldi. Beyaz gelinliğiyle gerçekten de bir kuğuyu andırıyordu. Bir süre Bora'ya baktı. Ardından yüzünde sıcak bir gülümsemeyle konuştu.

"Bugün mutlu günümüz."

Bora, Pelin'e bakarak başını salladı.

"Evet."

Çok geçmeden merdivenlere yöneldiler. Pelin, Bora'nın koluna girdi. İkisi yan yana, ağır adımlarla merdivenlerden aşağı inmeye başladılar.

Aşağıdaki kalabalığın dikkati tamamen onlara çevrilmişti. Alkış sesleri yükseliyor, insanlar mutluluk dileklerini iletiyor, çiftin birbirine ne kadar yakıştığını söylüyordu.

Pelin ve Bora, bütün bu seslerin arasında nikâh masasına doğru ilerlediler.

Masaya oturduklarında şahitler de yerlerini almak üzere yanlarına geldi. Bora'nın şahitleri Aram ile Akan, Pelin'in şahitleri ise Nisan ile Eylül'dü.

Herkes yerini aldıktan sonra nikâh memuru konuşmaya başladı.

"İyi günde, kötü günde; Sayın Bora Haznedar, Pelin Uçan'ı eş olarak kabul ediyor musunuz?"

Bora'nın bakışları önce Pelin'e çevrildi.

Bir an için etrafındaki sesler uzaklaşmış gibiydi. Gözlerini Pelin'den ayırdıktan sonra çevresine baktı. Tam o sırada Nisan'ın kendisine söylediği söz aklına geldi.

Mutluluklar dilerim.

O söz, zihninde yeniden yankılandı.

Bora birkaç saniye düşündü. Ardından bakışlarını tekrar Pelin'e çevirdi.

"Evet."

Nikâh memuru bu kez başını Pelin'e döndürdü.

"Sayın Pelin Uçan, hiç kimsenin tesiri altında kalmadan Bora Haznedar'ı eş olarak kabul ediyor musunuz?"

Pelin hiç beklemeden, heyecanla cevap verdi.

"Evet!"

Nikâh memuru gülümseyerek şahitlere döndü.

"Siz de şahit misiniz?"

Dördü birden cevap verdi.

"Şahidiz!"

Böylece imzalar atıldı. Alkış sesleri düğün alanını doldururken Bora ve Pelin artık karı koca olmuşlardı.

Ardından müzikler başladı. Danslar edildi, halaylar çekildi, sohbetler edildi. Herkes bu güzel günün tadını çıkarmaya çalışıyordu.

Saatler ilerledi.

Saat 16.00'ya gelindiğinde artık misafirleri uğurlama vaktiydi. Kalabalık yavaş yavaş dağıldı. Bir süre sonra düğün alanında yalnızca ekip kaldı.

Akan'ın göreve gitmesi gerekiyordu. Aram ile Nisan ise Bora, Eylül ve Pelin'le vedalaştıktan sonra kendilerine gönderilen konuma gideceklerdi. Çünkü aradıkları adam, düğün sırasında onlara konum göndermişti.

Bora, Aram'a dönerek konuştu.

"Kardeşim, ben de gelmeyi çok isterdim ama işte düğün gününe denk geldi. Gelemiyorum."

Aram, arkadaşına anlayışla baktı.

"Hiçbir sıkıntı değil. Biz halledeceğiz."

Nisan da konuşmaya katıldı.

"Evet, siz kendinizi yormayın. Bugün senin düğünün zaten. Sen kafana göre takıl."

Eylül ise ikisine birden bakarak tembihte bulundu.

"Bizi her şeyden haberdar edin."

Aram ile Nisan başlarıyla onayladılar.

Artık gitme vaktiydi.

Aram'ın arabasına bindiler ve kendilerini bekleyen bilinmezliğe doğru yola çıktılar.

*

Alaz ve ekibi mekânda oturuyorlardı.

Bir süredir hep birlikte vakit geçiriyor, şakalaşıyor ve gülüyorlardı. Kutay da artık ayaklanmıştı. Bu yüzden herkes bir araya gelmiş, oturup yemek yiyordu.

Mekânda oldukça sakin bir hava vardı.

Kimsenin aklında kötü bir düşünce yoktu. Birazdan yaşanacaklardan, karşılarına çıkacak insanlardan ve o kapıdan içeri girecek kişilerin beraberlerinde getirecekleri fırtınadan habersizlerdi.

Öte yandan Aram ve Nisan'ın arabasında bambaşka bir heyecan hâkimdi.

İkisi de yerlerinde duramıyordu.

Yıllardır aradıkları, varlıklarını bildikleri ama yanlarında olamadıkları kardeşlerine kavuşma ihtimali artık çok yakındı.

Nisan, heyecanını gizleyemiyordu. Yüzündeki gülümseme bir an olsun kaybolmuyordu. Gözlerinde umut, sesinde ise büyük bir sevinç vardı.

"Sonunda kardeşlerimizi bulacağız! Artık anne ve babamız bile olmasa ikizlerimiz, kardeşlerimiz yanımızda olacak!"

Bu sözleri söylerken içindeki mutluluğu anlatmakta zorlanıyordu.

Aram da aynı duyguları yaşıyordu. Gözlerinin içi mutluluktan parlıyordu. Uzun zamandır ilk kez geleceğe dair bu kadar umutluydu.

"Bugünün geleceğini biliyordum. Eskisi kadar olmasa da yine mutlu olacağımızı biliyordum."

Aram'ın sesinde özlem vardı. Geçmişte yaşadıkları onca şeye rağmen, bir gün yeniden aile olabileceklerine inanmak istiyordu.

Belki hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Belki kaybettikleri hiçbir şeyi geri getiremeyeceklerdi. Ama en azından kardeşleri yanlarında olacaktı.

Ve bazen insanın yeniden hayata tutunabilmesi için tek bir şeye ihtiyacı vardı: Sevdiklerine kavuşmak.

Bir süre daha yol aldılar.

Sonunda kendilerine gönderilen konuma ulaştılar.

Burası oldukça dikkat çekici bir mekândı. Kapının önünde birkaç koruma bekliyordu.

Aram arabayı durdurdu. İkisi de araçtan indi.

Korumalardan biri önlerine geçerek sert bir ses tonuyla sordu:

"Siz kimsiniz?"

Aram, hiç tereddüt etmeden cevap verdi.

"O esir tuttuğunuz ikizlerin kardeşleriyiz."

Koruma, yüzünde hiçbir ifade değişikliği olmadan karşılık verdi.

"Burada sizin kardeşiniz falan yok. Yanlış yere gelmişsiniz."

Aram'ın bakışları sertleşti.

"Biz gayet doğru geldik."

Nisan da korumalara doğru bir adım attı.

"Kapıdan çekilin!"

Ancak korumalar geri adım atmadılar.

"Hayır!"

Bunun üzerine Aram, korumalardan birinin kasığına tekme attı. Aynı anda Nisan da diğer korumanın kasığına tekme atarak içeri girdi.

Korumalar bir anlık şaşkınlığın ardından onları hızla takip etmeye başladılar.

Aram ve Nisan ise hiç vakit kaybetmeden ilerlediler.

Bir süre sonra oturma odasına girdiler.

Korumalar onlardan önce davranıp içeridekilere seslendiler.

"Alaz Bey! Alaz Bey! İçeriye birileri girdi!"

Odadaki sohbet bir anda kesildi.

Alaz kaşlarını çattı. Sesin geldiği tarafa doğru döndü.

Ve karşısında Nisan ile Aram'ı gördü.

Kardeşler de onları görünce şaşkınlıklarını gizleyemediler.

"Şimdi ne olacak?" diye sordu biri.

Alaz, gözlerini karşısındaki ikiliden ayırmadan hafifçe fısıldadı.

"Belki de başka bir şey için gelmişlerdir."

Ancak Nisan'ın yüzündeki ifade hiç de öyle düşünmediğini gösteriyordu.

Nisan, karşısında gördüğü kişiye birkaç saniye boyunca baktı.

Alaz...

Dudaklarından yalnızca onun ismi döküldü.

"Alaz..."

Bu ismi söylerken sesinde şaşkınlık vardı. Fakat şaşkınlığın hemen ardından yerini başka bir duygu almaya başlamıştı.

Hayal kırıklığı.

Bir an için dün yaşadıklarını düşündü. Alaz'la konuşmasını, ona içini açmasını, yanında kendisini rahat hissetmesini...

Daha dün güldüğü, daha dün güvenmeye başladığı adamın karşısında şimdi bambaşka bir ihtimalle duruyordu.

Ya kardeşini gerçekten Alaz kaçırmışsa?

Bu düşünce Nisan'ın içini ürpertti.

Eğer öyleyse, dün içini açtığı adama karşı bugün büyük bir nefret beslemek zorunda kalacaktı.

İnsan bazen birine güvenmenin ne kadar zor olduğunu, o güveni kaybetme ihtimaliyle karşılaşınca anlıyordu.

Aram ise Nisan'ın aksine duygularını içinde tutmaya çalışmıyordu.

Gözlerini karşısındakilere dikti ve öfkeyle bağırdı:

"Kardeşimizi verin!"

Odadaki herkes birbirine baktıktan sonra ayağa kalktı.

Alaz en önde duruyordu. Ekibin diğer üyeleri ise arkasında yerlerini almışlardı.

Alaz, karşısındaki ikiliye sakin görünmeye çalışarak cevap verdi.

"Yanlış gelmişsiniz. Burada sizin kardeşiniz falan yok."

Aram, bulunduğu yerde bir adım daha attı.

"O zaman etrafı arayacağız."

Alaz'ın yüzündeki ifade değişmedi. Sanki karşısındaki insanın ne söyleyeceğiyle ilgilenmiyormuş gibi sakince konuştu.

"Burası benim mekânım. Ben ne dersem o olur. Ben Alaz Pars Sertkaya'yım."

Aram, bu sözlerin ardından öfkeyle güldü.

"Ben Aram Kaya Han'ım. Ben ne istersem o olur!"

İşte o anda iki adamın arasındaki gerilim daha da belirginleşti.

Aram, karşısındaki adamın kendisine meydan okumasına izin vermeye niyetli değildi. Kontrolün kendisinde olmasını isteyen, kendi kararlarının sorgulanmasına tahammül edemeyen biriydi.

Alaz da ondan farklı değildi.

İkisinin de geri adım atmaya niyeti yoktu.

Aram, bir anda Alaz'ın yakasına yapıştı.

"Sen benim dünyamda bana emir veremezsin!"

Alaz'ın bakışları sertleşti.

Aram ise karşısındaki adamın öfkesinden adeta keyif alıyordu.

"Senin dünyanda... Benim dünyam, Alaz Pars Sertkaya!"

Bu sözler odadaki gerilimi daha da artırdı.

Nisan, Alaz'a öfkeyle baktı. Kardeşlerini bulmak için geldikleri bu yerde, karşısında Alaz'ı görmek onu fazlasıyla sarsmıştı.

"Kardeşimi rahat bırak!"

Alaz, Aram'ın yakasından ellerini çekti ve yeniden konuşmaya başladı.

"Bir daha yinelemeyeceğim. Kardeşiniz burada yok. Burası benim ve kardeşlerimin yeri."

Aram, duyduklarına inanmak istemiyormuş gibi başını hafifçe yana eğdi.

"Tamam, işte biz de onu diyoruz. Madem öyle, madem kendine bu kadar çok güveniyorsun, madem kardeşlerimiz burada yok, o zaman biz de etrafı arayacağız."

Alaz'ın sabrı tükenmeye başlamıştı.

"Sen benim olduğum yerde, benim istemediğim hiçbir şeyi yapamazsın!"

Aram hiç düşünmeden karşılık verdi.

"Öyle bir yaparım ki görürsün sen de!"

Ardından Alaz'ın gözlerinin içine bakarak konuşmaya devam etti.

"Ben bugüne kadar etrafımdaki herkesin benim kurallarıma uymasını sağladım. Sen de benim kurallarıma uyacaksın, Alaz Pars Sertkaya!"

Alaz, karşısındaki adamın sözlerine karşılık soğuk bir ifadeyle konuştu.

"Senin çevrendeki insanlar sana uyar. Ama benim olduğum her yerde benim sözüm geçer."

İki adam da geri adım atmıyordu.

Birinin dünyasında kurallar vardı ve herkes o kurallara uymak zorundaydı. Diğerinin dünyasında ise aynı şey geçerliydi.

İkisi de kendi düzeninin bozulmasına izin vermeyecek kadar kontrolcüydü.

Ve şimdi aynı yerde, aynı amaç uğruna karşı karşıyaydılar.

Tam o sırada yukarıdan bir ses duyuldu.

"Abi! Kurtar bizi, abi!"

Ses, odadaki herkesin dikkatini bir anda yukarıya çevirdi.

Ataberk'in sesiydi.

Bir anlığına bütün bakışlar sesin geldiği yöne döndü.

Ve ardından...

Karşılarında Ataberk belirdi.

Kucağında ise kanlar içinde Büşra vardı.

O an odadaki bütün gerilim başka bir boyuta taşındı.

Aram ve Nisan'ın yüzündeki ifadeler değişirken Alaz ve ekibi de gördükleri manzara karşısında donup kaldılar.

Büşra kanlar içindeydi.

Ataberk ise yardım istiyordu.

Ve herkesin biraz önceye kadar habersiz olduğu o gerçek, artık bütün çıplaklığıyla karşılarındaydı.

İki insanın kontrol delisi olduğu bir sezonla bitirdik.

Biri kendi dünyasında herkesin sözünü dinlemesini istiyordu. Diğeri ise kendi kurallarının çiğnenmesine asla izin vermiyordu.

Peki, aynı dünyada karşı karşıya geldiklerinde hangisi kazanacaktı?

Bunun cevabını bir sonraki sezonda göreceğiz.

Bir sonraki sezonda görüşmek üzere...

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

21okunma 11beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…