Yüzleşme

24~

Depo soğuktu.
Ama Lina’nın içi daha soğuktu.
Karan onun önünde duruyordu.
Koruyucu gibi değil…
siper gibi.

“Burada olmanı istemedim,” dedi Karan.

Lina’nın sesi sakindi.
Tehlikeli derecede.
“Hayatımın ortasına kadar girmişken,” dedi,
“sonunu da görürüm.”

Kapı açıldı.
Geçmiş…
içeri girdi.
Lina’nın yıllar önce güvendiği,
sonra her şeyini kaybettiği adam.

“Değişmişsin,” dedi adam alayla.

“Zengin olmuşsun.”

Lina gülümsedi.
Ama gözleri gülmüyordu.

“Hayır,” dedi.
“Sadece artık kanmamayı öğrendim.”

Adam Karan’a baktı.

“Onun için mi?” dedi.
“Bu mu senin kurtuluşun?”

Karan bir adım attı.

“Konuşma,” dedi.
“Bu odada son söz hakkın yok.”

Elif ortaya çıktı.
Sessizdi.
Ama zehirli.

“Aşk,” dedi.
“Ne kadar da tahmin edilebilir.”

Lina Elif’e döndü.
“Beni kullanabileceğini sandın,” dedi.
“Geçmişimle beni kırabileceğini.”

Elif omuz silkti.
“Kırıldın,” dedi.
“Bakışların hâlâ titriyor.”

Lina başını kaldırdı.
“Titriyorum,” dedi.
“Çünkü artık korkmuyorum.”

Elif’in yüzü gerildi.
Karan’ın eli Lina’nın elini buldu.
Sıkıca.
Bu…
ilk kez saklamadığı bir şeydi.

“Elif,” dedi Karan,
“bitti.”

Elif güldü.
“Onu seçtin,” dedi.
“Ve bu seni zayıf yaptı.”

Karan Lina’ya baktı.
Bakışı…
yumuşaktı.
“Yanılıyorsun,” dedi.
“Beni insan yaptı.”

Bu cümle odayı susturdu.
Elif geri çekildi.
“Bu daha bitmedi,” dedi.
“Aşkın her zaman bir bedeli vardır.”

Kapı kapandı.
Sessizlik çöktü.
Lina’nın dizleri titredi.
Ama düşmedi.
Karan onu kendine çekti.
Sıkıca.
Bu bir sarılma değildi.
Bir tutunmaydı.

“Bitti mi?” dedi Lina fısıltıyla.
Karan saçlarına yüzünü gömdü.
“Hayır,” dedi.
“Ama sonuna geldik.”
Lina başını kaldırdı.
“Yanımda mısın?” dedi.
Karan alnını onun alnına dayadı.

“Başından beri,” dedi.
“Ve sonuna kadar.”