UYANIŞ 4

“Biz ki, bir zamanlar tanrılarla savaştık! Biz ki, gökleri yardık, orduları ezdik! Bizi bu hale düşürenler… o kibirli, o sahte tanrılar… şimdi sıra onlarda!”
Tam o sırada, çok uzaklardan, başka sesler yükselmeye başladı.
Noxus’un derin zindanlarında zincirleri çatırdayan Varus, gözlerini açtı. Freljord’un buzlu mağaralarında Rhaast, Scythe’ını eline aldı ve kükredi. Shurima’nın başka bir köşesinde Naafiri sürüsüyle birlikte yerden fırladı, yüzlerce yaratık aynı anda uludu. Derinlerdeki diğer Darkinler de uyanıyordu: Xolaani, Taarosh, Horazi, Naganeka… Hepsi Aatrox’un sesini duymuştu.
Aatrox kılıcını iki eliyle kavradı, başını geriye attı ve tüm gücüyle haykırdı:
“KARANLIK UYANDI!”

Ses öyle güçlüydü ki, Shurima’nın kumları dalga dalga kabardı, gökyüzündeki bulutlar dağıldı, uzaklardaki dağlar bile titredi.
Aatrox yavaşça kılıcını indirdi. Gözlerindeki ateş şimdi daha parlak, daha kararlı yanıyordu.
“Önce Hiçlik’in yaratıklarıyla karşılaşacağız. Void’in derinliklerinden çıkan o iğrenç şeyler… onları ezeceğiz. Sonra… bütün Runeterra’yı karanlığa boğacağız.”
Bir adım daha attı. Arkasında kumlar, onun karanlık enerjisiyle simsiyah olmuştu.
“Bu dünya… bizim intikamımızla yanacak.”
Aatrox durdu. Uzun uzun etrafına baktı. Sonra yavaşça yürümeye başladı. Her adımında, uyanan diğer Darkinlerin de ona doğru geldiğini hissedebiliyordu.
Uyanış tamamlanmıştı.