Uyanış 2

e birdenbire… yer yarıldı.
Dev bir el, siyah zırhlı, parmakları kalın ve güçlü, kumların içinden fırladı dışarı. O el, uzun zamandır hasret kaldığı kılıcını sımsıkı kavramıştı. Ardından ikinci el çıktı. Sonra kollar, göğüs zırhı, boynuzlu, korkunç bir kask… Aatrox doğruldu.
Boyu neredeyse bir binanın yüksekliğindeydi. Zırhının her parçası eski savaşların izlerini taşıyordu. Kanı kurumuş, pas tutmuş, ama hâlâ korkutucu derecede keskin olan kılıcı, kumlara saplandığı anda etrafındaki her şeyi titretti.
Aatrox yavaşça başını kaldırdı. Gözlerindeki kor ateşi, karanlık bir alev gibi yanıyordu. Binlerce yıldır ilk kez temiz havayı içine çekti. Göğsü şişti, sonra yavaş yavaş indi. Sesi, çölün her köşesinden duyulabilecek kadar derindi: “Özgürüm…”