SAKLANAN GERÇEK

Gece yarısını çoktan geçmişti.
Arabayı eski bir konağın önünde durdurdum. Adrian'ın verdiği adres burasıydı. Binanın ışıkları kapalıydı ama üst kattaki bir pencereden hafif bir ışık sızıyordu.
Kapıyı açıp içeri girdim.
“Isabella?”
“Buradayım.”
Sesini duyduğum anda arkamı döndüm. Merdivenlerin başında duruyordu. Yüzü solgundu, gözlerinin altında yorgunluk izleri vardı.
Ona doğru yürüdüm.
“Seni kim kaçırdı?”
“Kimse beni kaçırmadı.”
Kaşlarımı çattım.
“Bana telefonda seni bulduklarını söyledin.”
“Çünkü gerçekten de buldular, William. Ama onların eline geçmeden kaçmayı başardım.”
“Kim onlar?”
Isabella cevap vermedi.
Sabırla bekledim. Sonunda derin bir nefes aldı.
“Babamın adamları.”
Bir an sessiz kaldım.
“Öz baban neden seni arasın?”
“Çünkü seninle konuştuğumu öğrendi.”
Ona yaklaştım.
“Benden ne saklıyorsun?”
Isabella gözlerini kaçırdı.
“Babam, senin ailene olanları biliyor.”
Bu sözler içimdeki bütün öfkeyi yeniden uyandırdı.
“Bunu zaten tahmin ediyordum. Bana bilmediğim bir şey söyle.”
“William, babam o gece senin babanla buluşacaktı. Ama buluşmaya gitmedi.”
“Bunu nereden biliyorsun?”
“Çünkü onu o gece gördüm. Eve döndüğünde üzerindeki kanı temizliyordu.”
Dünya bir anlığına durmuş gibiydi.
“Ne?”
Isabella'nın gözleri doldu.
“Bana hiçbir şey anlatmadı. Sadece ne duyarsam duyayım sessiz kalmamı söyledi.”
Elimi yumruk yaptım.
Yıllardır intikamını almak istediğim adamın kızı, bana babamın ölüm gecesinden bir parça gerçek sunuyordu.
Ama ona güvenebilir miydim?
“Beni neden şimdi aradın?” diye sordum.
Isabella başını kaldırdı.
“Çünkü dün gece babamın kasasında bir dosya buldum. İçinde senin ailene ait fotoğraflar ve bir isim vardı.”
“Kim?”
Dudaklarını araladı ama konuşamadı.
Tam o sırada konağın dışından bir araba sesi geldi.
Isabella'nın yüzündeki renk kayboldu.
“Buraya gelmemeliydin,” diye fısıldadı.
“Kim geldi?”
Cevap vermedi. Elimi tutup beni arka koridora çekti.
“William, ne olursa olsun o dosyayı bulmalısın. Çünkü içindeki isim—”
Kapı büyük bir gürültüyle açıldı.
Karanlıktan bir adamın sesi yükseldi.
“William Demir. Sonunda seni buldum.”
Sesi tanıyordum.
Bu adamı yıllardır görmemiştim.
Ve onun burada olması tek bir anlama geliyordu.
Geçmiş, peşimi bırakmayacaktı.