DÜŞMANIN KIZI

“Ben, nefret etmen gereken ailenin kızıyım.”
Sözleri limanın sessizliğinde yankılandı.
Ona birkaç adım yaklaştım. Yüzünü daha net görebiliyordum. Uzun, koyu renk saçları rüzgârda hareket ediyordu. Gözleri ise korkudan çok öfke taşıyordu.
“Adın ne?” diye sordum.
“Bunu bilmen gerekmiyor.”
Dudaklarımda soğuk bir gülümseme belirdi.
“Karşında kimin durduğunu unutmuş olmalısın.”
“Hayır, William Demir. Tam olarak kimin karşımda durduğunu biliyorum.”
Adımı söyleyiş biçimi hoşuma gitmemişti. Sanki benden korkmuyordu. Sanki hakkımda bildiğimden çok daha fazlasını biliyordu.
Elimi uzattım.
“Babamın yüzüğünü ver.”
Yüzüğe baktı, sonra yeniden gözlerime.
“Önce bir soruma cevap ver.”
“Pazarlık yapacak durumda değilsin.”
“Belki de sen değilsin.”
Bir an sessiz kaldım.
Bu kız ya fazlasıyla cesurdu ya da ne kadar tehlikeli biri olduğum hakkında hiçbir fikri yoktu.
“Konuş,” dedim.
“Babamla senin baban gerçekten düşman mıydı?”
Kaşlarımı çattım.
“Bunu nereden çıkardın?”
“Çünkü babam, senin babanın ölümünü öğrendiğinde şaşırmadı.”
İçimde bir şey koptu.
“Ne dedin sen?”
Kız ilk kez tereddüt etti ama geri adım atmadı.
“Babam o gece bir şey olacağını biliyordu.”
Bir an boyunca yalnızca dalgaların sesi duyuldu.
Babamın ölümünden önce yaşananları düşündüm. Son zamanlarda sürekli aldığı telefonları, geceleri yaptığı gizli konuşmaları ve kimseye anlatmadığı o tuhaf sessizliği...
Belki de bütün bu zaman boyunca yanlış kişiyi suçluyordum.
Kız yüzüğü bana uzattı.
“Bunu babanın odasında buldum. Sana ulaşmam gerekiyordu.”
Yüzüğü aldım.
“Bana neden yardım ediyorsun?”
Bakışları değişti.
“Çünkü benim de öğrenmem gereken şeyler var.”
“Benden ne istiyorsun?”
“Şimdilik hiçbir şey.”
Arkasını dönüp gitmeye başladı.
“Dur!”
Adımlarını durdurdu ama arkasına bakmadı.
“Adını hâlâ söylemedin.”
Birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra başını hafifçe çevirerek konuştu.
“Isabella.”
İsmi zihnime kazındı.
“Bir daha karşıma çıkarsan, Isabella, senden cevaplarımı alırım.”
Hafifçe gülümsedi.
“Bir daha karşılaşacağımızı ikimiz de biliyoruz, William.”
Sonra karanlığın içinde kayboldu.
Arabaya döndüğümde Michael beni bekliyordu.
“Ne oldu?”
Cevap vermeden yüzüğü ona gösterdim.
Yüzüğün iç kısmında daha önce fark etmediğim küçük bir yazı vardı.
14.09.
Bir tarih.
Ama neyin tarihi olduğunu bilmiyordum.
Telefonum titredi. Bilinmeyen bir numaradan yeni bir mesaj gelmişti.
Mesajda tek bir cümle yazıyordu:
“Isabella'ya güvenme. Çünkü babanı öldüren kişi, onun ailesinden biri değil.”
Mesajı tekrar okudum.
Sonra yavaşça başımı kaldırdım.
Artık tek bir şeyden emindim.
Bu hikâyede herkes bana yalan söylüyordu.
Ve ben gerçeği öğrenene kadar kimse güvende olmayacaktı.