BEKLENMEDİK KARŞILAMA

Telefon yüzüme kapandığında içimde kötü bir his vardı.
Isabella tehlikedeydi. Bunun nedenini bilmiyordum ama bir şeyden emindim: Onu bulmalıydım.
“Michael, arabayı hazırla. Isabella'yı bulacağız.”
“William, bunun bir tuzak olabileceğini düşünmüyor musun?”
Ceketimi giydim.
“Öyleyse tuzağın içine gireriz.”
Yarım saat sonra Isabella'nın son sinyalinin geldiği eski bir depoya ulaştık. Etraf sessizdi. Fazla sessiz.
Silahımı çıkarmadan önce Michael'a baktım.
“Burada kal. Bir şey olursa beni ara.”
Depoya girdiğimde yerde kırılmış bir telefon gördüm. Isabella'nın telefonuydu.
“Isabella!”
Cevap gelmedi.
Tam arkamı dönecekken karanlıktan bir ses yükseldi.
“Onu arıyorsan çok geç kaldın.”
Hızla sesin geldiği yöne döndüm.
Karşımda duran adamı görünce donup kaldım.
Yüzünü unutmak mümkün değildi.
Babamın yıllar önce ortadan kaybolan sağ kolu: Adrian Cole.
“Senin burada ne işin var?” diye sordum.
Adrian hafifçe gülümsedi.
“Büyümüşsün, William. Babanın ölümünden sonra seni bir daha göreceğimi düşünmemiştim.”
Ona doğru bir adım attım.
“Isabella nerede?”
“Yanlış soruyu soruyorsun.”
“Doğru soruyu sen söyle o zaman.”
Adrian'ın gülümsemesi kayboldu.
“Baban ölmeden önce bir anlaşma yaptı. O anlaşma yüzünden ailen öldü.”
“Kim yaptı bu anlaşmayı?”
Adrian cevap vermek yerine cebinden eski bir fotoğraf çıkardı ve bana uzattı.
Fotoğrafta babam, Edward Blackwood ve Adrian birlikte duruyordu.
Arkasında bir tarih vardı.
Ailem öldürülmeden yalnızca üç gün önce.
Fotoğrafı sıktım.
“Bana her şeyi anlatacaksın.”
Adrian başını iki yana salladı.
“Her şeyi öğrenmeye hazır değilsin.”
Tam o sırada depodan bir kapı sesi geldi.
Adrian arkasına baktı. Yüzündeki ifade bir anda değişti.
“Gitmeliyim.”
Kolundan tuttum.
“Beni burada bırakıp hiçbir yere gidemezsin!”
Adrian elimi sertçe çekti.
“William, Isabella'yı bulursan ona tek bir soru sor.”
“Neyi?”
Adrian gözlerimin içine baktı.
“Babanı en son ne zaman gördüğünü.”
Ardından arka kapıdan çıkıp karanlıkta kayboldu.
Peşinden koşmak istedim ama yerde duran küçük kâğıdı fark ettim.
Üzerinde bir adres yazıyordu.
Altında ise tek bir cümle vardı:
“Gerçek, düşmanının evinde saklı.”
Kâğıdı cebime koydum.
Isabella'nın nerede olduğunu bilmiyordum. Babamın ne sakladığını bilmiyordum.
Ama artık bu hikâyenin sandığımdan çok daha karanlık olduğunu biliyordum.
Ve bir sonraki adımım beni ya gerçeğe götürecekti...
Ya da kendi sonuma.