Bölümler 5Şu an: 3. Bölüm: ASILSIZ HABERLER
Mutfaktan aldığım yeşil elmayı ısırırken düşüncelere fazla dalmıştım.
Son ümidim işimdi ama onuda kaybettim.
Şimdi beş parasız Sevim'in evinde,koltukta elma yiyorum anca.
Benim bir an önce iş bulmam gerek.
Artık arkamda söküklerimi dikecek annemde yok.
Kendi ayaklarımın üzerinde durmayı öğrenmeliyim.
Elmadan tekrar bir ısırık aldığımda daha yarısına gelmeden masanın üzerine koydum.
Elmayı koyduğum masanın üzerinde CV bilgilerim hala duruyordu.
Belkide artık kendi bölümümle ilgili işlere odaklanmalıyım diye düşünmeye başlamadım da değil.
Bu düşüncemi kapı çalma sesi böldüğünde kaşlarımı çattım.
"Geldim!"
Normalde böyle alacaklı gibi çalınan kapıları açmamak lazım ama...
Kapının kulpunu kavradığım gibi aşağıya indirdim.
Sevim'in gelmesini beklerken içeri açık kumral tonlarında bir kadın girdi.
"Nerede?"
Resmen bodazlama evin içine girmişti.
Üstelik ayakkabılarıyla!
Sevim bu evde bu kadını görürse kesin ona yerleri yalatır.
"Kim nerde?" Diye sordum. Onun kaba saba tavrına karşı sesimi nazik çıkarmaya çalıştım. Ama beni dinlemeden odaların kapısını açmaya başladı.
Şaşkınlıkla onu izlerken daha fazla seyirci kalamadım.
Kaldığım odanın kapısını açacakken kolundan tutarak geri çektim.
"Hale sen misin?"
"Evet." Dediğimde birden elleri saçlarımı sardı.
Saçlarıma öyle bir asılıyor ki...köklerinden koparmak istercesine.
Ağzım açık bir şekilde hem olanları anlamaya çalışırken hem de saçlarımı bu cadı kadının elinden kurtarmaya başladım.
"Yaman nerede? Telefonda her şeyi öğrenmişsin hala yüzsüz gibi onla beraber misin?"
Şimdi anladım derdini.
Yaman beni bu kadınla aldatmış.
Bu gerçekle kadının saçlarımda dolanan ellerini yakalayıp uzaklaştırdım.
Tutuğum elini sertçe bıraktığımda bende en az onun kadar öfkeliydim.
Anlamadan,dinlemeden...
"Bir kere asıl yüzsüz sensin. Sevgilisi olan bir adamdan evlilik dışı hamile kalmışsın. Üstelik evime gelip sanki aranıza ben girmişim gibi kargaşa çıkartıyorsun. Yaman nerede bilmiyorum. Ondan çoktan ayrıldım. Şimdi sen söyle beni nereden buldun?"
"Takip ettim." Dediğinde kaşlarımı çattım.
Gerçektende bunu yaptı mı?
"Sen deli misin?"
"Eğer gerçektende Yaman'dan ayrıldıysan neden bana dönmedi?" Diyerek sorumu duymazdan geldi.
Ve bunu gerçekten bana sordu.
"Bilmiyorum."
Adımları sakince kapıya doğru ilerlediğinde yüzü düştü.
Artık o öfkeden kızaran suratı beyazlaştı.
Kendi içinde tahminler yapıyor olmalı.
Evden çıkmadan önce son kez yüzüme baktı.
Doğruyu söyleyip söylemediğimi anlamak için.
Ama anlamadığı şey şu;ben ona yalan söylediğimde ne kazanacağım?
Annem geri gelecek mi?
Geçmişi değiştirebilecek miyim? Eğer zaman makine atlayıp geçmişe gitme şansım olsaydı daha çok annemle vakit geçirmek isterdim.
Sevgiyi başka kollarda değil annemde aramak isterdim.
Belki şu an bunlar da yaşanmazdı.
O yanımdan sakince uzaklaşana kadar içimden geçen bunlardı.
Kadın evden sakince çıktığında gözlerimi yavaşça kapatıp açtım.
Kadının adını bile bilmezken onun benimkini bilmesi garip.
Anlaşılan baya araştırmış beni. Ya da
Yaman söylemiştir büyük ihtimalle.
Ama Yaman neden hala o kadına gitmedi ki?
Onu daha bu öğleyin gördüm.
Beni onla aldatmıştı.
Benim eksiğimi o kadın tamamlamıştı.
Hala o kadının yanına gitmek yerine benim peşimden gelmeye devam ediyor.
Gerçekten bittiğini kabullenmek bu kadar zor mu?
Peki bitirmek bu kadar kolay mı?
Ben bitti dediğimde gerçektenden bitti mi? Gerçekten bitmesini istedim mi?
Bana acı veren bir şeyi bitirdim.
Ya da bitiremedim.
Bitirseydim hala onunla ilgili şeyler peşimden gelir miydi?
Ya da kendime yanlış soruyu soruyorum.
Asıl sormam gereken ben gerçekten Yaman'ı sevdim mi?
Yalnızlığımdan dolayı mı ona sığındım?
Kimsesiz kaldığım için yanımda tutunacak bir dal aradım.
Yanımda Yaman vardı o zaman.
Vardı ama artık yok.
Belkide hiç olmadı.
Bu düşüncenin hissiyle kendimi bir karadeliğin içinde hissettim.
Belki de unutmak gerekiyordur.
Mutlu olmak için unutmak gerek.
Kendi içimden son cümleyi tekrar tekrar mırıldanırken salonda duran telefonum çaldı.
Koltuğun üzerindeki telefonumu alıp yanıltladım.
"Hale haberi aç çabuk!"
Sevim sesindeki gergin telaş göğsümün hızla çarpmasına neden oldu.
Yüksek ses,bağrışlar ister istemez strese sokuyordu beni.
Kalbim küt küt çarparken bakışlarımı koltukta gezdirdim.
Kumandayı göremeyince masanın üzerine bakmaya başladım ama yoktu.
Tam ortalıktan kaybolacak zamanı buldu.
"Ne var haberlerde?" Diye sordum gergin bir sesle.
"Terfi için patronuna uygunsuz hareketler yapan kadın diye çıkmışsın."
Sevimin kurduğu cümle dört beş kere kafamın içinde yankılandı.
"Hayır...olmaz..."
Ben böyle bir şey yapmadım.
Ama kim inanır ki bana?
O sevilen,sayılan,okumuş,ünlü bir şirketin müdürü sayılır.
Ben ise orta sınıf bir kadın.
Paraya aç bir kadın.
Diğerler gözünde tabi böyle bir şey yapabilirim neden çünkü paraya ihtiyacım var.
Ama ben böyle bir şey yapacak bir kadın değilim.
Beni tanıyanlar yapmayacağımı bilir ama tanımayanlar.
İnsanlar bilmeden yargılamayı çok sever.
Sokağa çıksam bir sürü yargılayıcı bakışların altında ezilirim.
Ama hiçbiri gelip olayı benim anlatımımdan dinlemek istemez.
Suçlu benim.
Ahlaksız kadın benim nasıl olsa.
Bir kadının diğer kadına düşman olduğu bir dünyada ne bekleyebilirsin ki?
Namus kadına has bir şeydir.
Erkek yaparsa o erkektir yapar ama kadın yaparsa fahişe oluyor.
Bu dünyanın cinsiyet ayrımcılığından bıktım.
Her çağda tüm yükün kadının üzerine verilmesinden bıktım.
Tüm suçlu benmişim gibi davranılmasından yoruldum.
Aldatılırkende suç bendeydi değil mi?
Ben yeterince ilgi gösteremedim.
O sadık kelimesinin anlamını bilmiyorsa hata bende.
Gözyaşlarım damla damla ekrana düştüğünde durgunca koltuğa oturdum.
Telefonum çoktan kapanmıştı.
Haberleri sildiremem.
Sildirmem için güçlü bağlantılarım olmalı.
Şimdi de sildirsem ne fark ederki gören görmüş.
Herkes evlerinde beni yargılıyorlardır.
Koridordan kilit sesini işittiğimde Sevimin geldiğini anladım.
"Hale..."
Başımı kaldırdığımda dolan gözlerimi saklayamadım.
Göz göze geldiğimizde elindeki çantasını yere atarak birden bana sarıldı.
İçimdeki acıyı sahiplenmek istercesine sıkı sıkı sarıldı.
"Sen dert etme bunlarda geçecek. Kimse seni böyle suçlayamaz,ağızlarının payını veririm ben. Sen üzülme. Sen artık üzülme Hale." Diyerek benden sakince ayrıldı.
Mavileri benle aynı derdi paylaşıyordu.
Yüzünden bana olan üzüntüsü okunuyordu.
Kafasını iki yana sallayarak göyaşlarımı sildi.
"Akıtma artık bu incilerine. Söz veriyorum bir gün mutluluktan ağlayacaksın. Bunları o güne sakla."
Bu sefer ben ona sıkıca sarıldığımda karşılık vermek için geçikmedi.
Ben annemin katilini bulduğumda mutlu olabilirim.
Bunun içinde bir an önce Görkem Aktaş ile görüşmem gerek.
Ya o da haberleri gördüyse.
"Evet bu kadar duygusallık yeterde artar sana. Ben açıktım,yemek yap bize." Dediğinde gülmek için kendimi zorladım ama başaramadım.
Mutfağa gitmek için kalktığımda Sevim'in cümlesiyle duraksadım.
"Eve biri mi girdi?"
Bu soruyla kaskatı kesildim.
Ona yalan söyleyemezdim.
Yalan söylediğimi anlardı.
"Evet."
Bu kelime ağzımdan zar zor çıkmıştı.
Kısık sesle söylememe rağmen duymuştu.
"Kim?"
"O...kadın...Yaman'nın..."
Daha fazla konuşmama izin vermeden lafımı kesti "Anladım."
Hemen ona doğru döndüm.
Yüzünden hiçbir şey anlaşılmıyor.
"Kızdın mı?"
"Yoo."
Kızdı.
"Emin misin?"
"Eminim."
Kesin kızdı.
"Eminsin yani?" Diye tekrar ettim.
Gerçektende sabrını sınıyorum şu an.
"Değilim! Evime Yaman'nın cici sevgilisi gelmiş! Ve sen onu eve almışsın. Kesin o da üzmüştür seni. Şu an içimden seni pataklamak geliyor." Diyerek iki elini yumruk yapıp sıkmaya başladı.
Sinirlenince ağzına gelen her şeyi bir nefeste söyleyebilecek kapasiteye sahip. Ve özellikle ellerini yumruk yapıp sıktığı her anda gülmemek için kendimi zor tutuyorum.
Üstelik boyunun bana oranla kısa olduğunu hesaba katarsak çok tatlı görünüyor.
"Bak gülüyor birde! Gülme."
Dediğinde dudağımı dişleyerek kafamı salladım.
İlerleyen saatlerde akşam yemeği için makarna yaptık.
Sofrada yemek yerken,toplarken aralıksız benle konuşması gözümden kaçmadı normalde çok sık konuşan biri değildir.
Çok konuşmaktan,sesten nefret eder ama bugün kafamı dağıtmam için haddinden fazla konuştu.
Başımın ağırdığını yatağa ilk girdiğim an anladım.
Bunun üzerine tekrar kalktım ve ağrı kesici içip tekrar yattım.
Bugün birazda ağladığım için uykuya dalmam zor olmadı.
Normalde uykuya dalmam iki saat sürüyordu. Ama ağladıktan sonra hep uykum gelir.
Uyku bazen dertlerimden kaçmak için bulduğum çözüm.
⚡️
"Siz şöyle oturun Görkem Bey birazdan gelir."
Oda'ya kadar bana eşlik eden polise nezaketen gülümseyip odanın içinde yürümeye başladım.
Yani odalar dört duvar arasında olur ama şu an bulunduğum o da dört camın arasında.
Bu yüzden güneş ışınları odaya direk girerek aydınlatıyor.
Tam karşımda gri bir masa ve onun arkasında döner,tekerlekli ofis sandalyesi vardı.
Masanın önünde ise gelenleri karşılamak adına siyah deri koltuklar vardı.
Bakışlarım masa üstü isimliğini buldu.
Altın harflerle
GÖRKEM AKTAŞ
POLİS MEMURU
CİNAYET BÜRO
Yazıyordu.
Kaşlarımı çatarak yazıya uzun uzun baktım.
O an düşündüğüm tek şet katildi.
Neden benim annemi seçti?
Bu düşünce belki bencilce olabilir ama kimse annesinin başına bir şey gelsin istemez.
Canı yansın istemez.
Ya annem son nefeslerinin verirken can çekişmişse?
Annemi daha önce tanıyor muydu?
Yüzünde maske var mıydı?
Annem yüzünü gördü mü?
"Analaşıldı. Teşekkürler,iyi çalışmalar."
Odanın kapısı birden açılınca irkilerek arkamı döndüm.
"Buyrun,sizi dinliyorum Hamide Hanım." Dediğinde kaşlarımı çattım.
"Hale! Adım Hale!"
Özellikle ismimi bastırarak söyledim.
Ama o benim aksime rahat adımlarla ilerleyerek karşımdaki ofis sandalyesine oturdu.
Onunla aynı anda bende deri koltukların birine oturdum.
"Dinliyorum." Dediğinde kapı tekrar çaldı.
Üzerimdeki bakışlarını benden alarak kapıya dikti.
"Gel."
Kapı açıldığında içeri başka bir polis memuru girdi.
İlk başta beni gördüğünde tepki vermedi ama tekrar bakınca dudakları aralandı.
"Sen terfi için patronuna sarkıntılık yapan kadın değil misin?" Diye sorduğunda kızararak bakışlarımı kaçırdım.
Parmaklarımla oynamaya başladığımda bacaklarımın titrediğini fark ettim.
Ne cevap vermem gerekir bilmiyorum.
Cevap vermek zorunda mıyım?
"İnsanların yaşamından sana ne Oğuz? Ne yaptığı ve yapmadığı seni ilgilendirmez. Bu dünyada herkes iyi olsaydı cehennem olmazdı değil mi? Şimdi sadece işinle ilgilen. Neden geldin söyle."
Araya Görkem girdiğinde bacaklarımın titremesini durdurmuştum.
"İstediğiniz dosyalar." Diyerek masaya uzattığında göz teması kurmamak için direndi.
"Sağol. Çıkarken Gül'e bize sıcak bir şeyler getirmesini söyle."
"Tabi..." sesi biraz bozulmuş gibi çıkmıştı.
O arkasını dönene kadar bakışlarımı kaldırmamıştım.
Kapı kapanma sesini işittiğimde tekrar göz göze geldik.
Beni korumasını hiç düşünmemiştim.
Aslında o haberleri göreceği ihtimalini de düşünmemiştim. Ama yinede bir içgüdüyle kendimi savunurken buldum.
"Ben bir şey yapmadım. O haberler yalan. Nasıl yayıldı bilmiyorum ama o pis herifin işi. Onu Avm'de aşağıladığım için aklınca intikam almaya çalışıyor. Ben bir şey yapmadım." Dedim hızlıca.
Cümlem biter bitmez nefes nefese kalmıştım.
Ama o benim aksime sakince "Neden bunları bana anlatıyorsun?" Dedi.
Kaşlarımın çatılmasına engel olamadım.
İçimden gelmişti.
"Nasıl yani?"
"İnsanlara kendini kanıtlamak zorunda değilsin,anlatmak zorunda değilsin. İnsanların seninle ilgili düşünceleri neden umrunda olsun ki? Sen dört dörtlükte olsan insanlar hep yine sende kusur arayacaklar." Dediğinde yutkunarak parmaklarımı serbest bıraktım.
"Ben ona saldırmadım." Diyebildim zar zor.
"Adı ne bu adamın?" Diye sordu soğuk sesle.
"Tuna Bozoğlu."
"İstersen şikayetçi olabilirsin."
Alayla güldüğümde kaşlarını çattı.
"Sanki bana inanırlar ya. Daha bilmedikleri olayda beni günah keçisi bellediler."
Eğer ondan şikayetçi olursam hem suçlu hem güçlü durumuna düşerim.
"İnsanların sana inanmasını neden bu kadar çok kafana takıyorsun? Sen kendinden eminsen sorun yok."
Sorusuna cevap aradığımda kapı tekrar çaldı.
"Gel."
İçeri balık etli,turuncu,kıvırcık saçlı bir kadın girdiğinde ayağıyla kapıyı kapattı.
"Sıcak bir şeyler istemişsin çay getirdim size." Dedi neşeli bir sesle.
Bir anda gergin ortamı enerjisiyle dağıttı.
Bakışlarım Görkem'e kaydığında az önceki soğuk enerjisinden hemen çıkmıştı.
"İyi yapmışsın Gül."
Kadın hızlıca elindeki tepsiyle yaklaştığında bende biraz daha diklendim.
Tam karşımdaki masanın üzerine çayları bırakacakken Gül'ün ayağı birden yamuldu.
Tepsini üzerinde çaylardan biri üzerime düşüp beni yaktığında inliyerek hızlıca kalktım.
Şu an kot pantolunum içindeki etim yanıyordu ama Gül yerde acı içinde kıvranıyordu.
Hemen yanına çömelip eliyle tutuğu ayağına bakmaya çalıştım.
Bir taraftan yandığım içinde yüzüm buruşmuştu.
"Ayy gitti ayağım." Diye söylenirken Görkem yanımıza gelip Gülü karşımdaki diğer koltuğa otturdu.
"Neren acıyor." Diye sordu Görkem.
"Şu kemiğim." Diyerek parmağıyla gösterdiğinde bende bacağıma doğru üflüyordum.
"Özür dilerim kızım. Üstünüde mahvettim,bağışla."
"Yok olurmu öyle şey estafurullah. Siz iyi misiniz?" Diye sorduğumda bir taraftanda kot pantolonumu tutup çekiyordum.
"Sen benle değil şu kızla ilgilen yandı."
"Ne yapabilirim ona? Pantolunu çıkar mı diyeyim?" Dediğinde gözlerimi büyüterek araya girdim.
"Çıkarmam da zaten! Haşlanırım daha iyi!"
"Çıkarma da zaten." Diyerek hemen tersledi.
Görkem birden ayaklanarak masasını dolandığında bir tane merhem çıkarıp tekrar Gül'ün karşısına eğildi.
"Bu krem ağrını keser."
"Ya,kız yandı onu nasıl söndüreceğiz." Diyerek adamın başının dibinde bağırmaya başladığında gülmemek için dudaklarımı ısırdım.
Evet biraz yandım ama çokta yanmamıştım. Çay derime ilk temas ettiğinde biraz haşlanmış hissettim kendimi ama sonra geçti sayılır. Evde yemek yaparkende çok yakardım kendimi. Alıştığım için herhalde. Ama şu an üzüldüğüm tek şey kot pantolonumun mahvolmasıydı.
Neyse kuruduğu zaman ıslak mendille silerim.
Görkem kremi sürüp tekrar ayağa kalktığında bana döndü.
"Sen iyi misin?" Diyerek baştan aşağıya beni süzdü.
"Evet."
"Bu kız kim?" Diye sordu Gül tatlı tatlı araya girerek.
"Helin." Dediğinde birden yüzüm düştü.
"Hale!"
"Anlamadım Helin mi Hale mi?"
"Adım Hale."
"Ondan işte." Diyerek yanımızdan uzaklaştığından saçını yapışmamak için kendimi zor tuttum. Zaten kısa saçları.
"Ben buraya davayı yeniden açacağımı söylemek için geldim."
Sonunda asıl gelme sebebimi söyleyebildim.
"Delil var mı?"
"Bulacağım." Dediğimde masanın üzerindeki boş kağıt ve kalemi bana doğru uzattı.
"Sen bana ulaşırsın ama ben sana ulaşamam. Şartları eşitleyelim.Ya telefonunu ya da adresini yaz."
Kısa bir bakış attıktan sonra kalemi elime aldım.
Küçük harflerle hem telefon numara mı hemde adresimi yazdıktan sonra kağıdın sonuna büyük harflerle Hale Özyıldız yazdım.
Baktıkça unutmaz umarım adımı.
Bölüm etkileşimi
