1.Bölüm:ACI GERÇEK

Yağmurun hızı artmaya başladığında tekrar sileceklerimi çalıştırdım.
Arabanın sessizliğini bozan dışardan yağan yağmurun sesiydi.
Koltuğumu biraz daha dikleştirerek dikkatimi toplamaya çalıştım.
Hala evin yolunu bulmakta zorlanıyordum.
Üstelik havanın yağmurlu ve gece olması işimi zorlaştırıyordu.

Ellerimi sıkıca sardığım direksiyonu sağa kırdım.
Biraz ilerimde tek katlı,büyük bahçeli,müstakil evi gördüm.
Bir an hiç karşıma çıkmayacak sandım.
Kafamı biraz eğdiğimde mutfağın ışığını yanmış olduğunu gördüm.
Tekrar kafamı kaldırdığımda arabayı park etmek için uygun bir yer seçtim.
Arabayı biraz evin ilerisine park eder etmez kapıyı açtım.
Kısa bir an duraksadım ve havaya baktım.
Yağmur çok şiddetli yağıyordu.
Koşarakta eve girsem yine ıslanacaktım. Ve ıslanmaktan hiç hoşlanmam.
Ama yapacak bir şeyde yok.
Sabah keşke hava durumuna bir baksaydım. İçimde bunun pişmanlığını yaşayarak arabanın içinde çıktım.
Yağmur damlaları çıkar çıkmaz beni ıslatmaya başlayınca kolumu havaya kaldırarak saçımın ıslanmasına engel oldum.
Daha yeni dalgalandırmıştım.
Arabanın kapısını hızlıca kapattıktan sonra elimdeki anahtarla arabayı kilitledim. Ve hemen eve doğru koşturmaya başladım.

Bahçenin kapısını açar açmaz ayağım çamur birikintisine bulaştı.
"Ama ya..." diye hayıflanarak ayağımı çamurdan çektim.
Beyaz,spor ayakkabılarımda bugünün lanetinden nasiplenmişti.
Hızlıca giriş basamaklardan çıktığımda ıslanmaktan kurtulmuştum.
Birkaç kere üst üste zile bastım.
Biraz bekledikten sonra kapıyı o açtı.
Benim aksime çok mutlu görünüyordu.
Kumral saçları birbirine girmiş şekilde dağınıktı.
Bana gülümserken belli olan gamzelerine un bulaşmıştı.
Bakışlarım biraz daha aşağıya indiğinde üzürene giydiği mutfak önlüğünün önündeki kirleri gördüm.
Ama buna rağmen mutluydu.
"Üzerini ne zaman değiştirmeyi düşünüyorsun?"diye sordum ayağımdaki çamurlu ayakkabıları çıkartarak.
"Henüz işim bitmedi. Keki fırına atmam gerek."
Arkadan kapıyı kapatırken peşinden onu takip ettim.
"Sana yapma demiştim..." diyerek mutfağa adım attığımda gördüklerim karşısında dilim tutuldu.
Bütün eşyaları tezgaha çıkarmış. Keki çırpayım derken duvarlara,yerlere ve tazgaha bulaştırmış.
Bakışlarım ocağı bulduğunda hep yağ içindeydi.
Bu kadar yağı keke kullanmış olamaz değil mi?
Şaşkınlıkla bir adım attığında ayağımın altı yapıştı.
Yapışan şeyi almak için eğildiğimde açılmış vanilya paketi olduğunu gördüm.
Ama bunun çöpte olması gerekiyor değil mi?
Halının üzerinde değil!
"Yaman buranın hali ne?"
"Beş dakikalık kek tarifine girdim ama yanlış yazmışlar herhalde. Ne beş dakikası beş saate anca bitirdim. Bence otuz dakika yeter keke."
Hala ağzım açık şekilde etrafı inceliyordum.
Sanki mutfakta üçüncü dünya savaşı çıkmış gibi.
"Sen burada üçüncü dünya savaşı mı başlattın Yaman?"
Fırına keki gönderdikten sonra o da benim gibi etrafı incelemeye başladı.
"Tamam teknik sıkıntılar olarak biraz dağılmış olabilir."
"Biraz! Bu biraz mı Yaman? Burası bir saate bile toplanmaz. Şu etrafa bak her yerde bir dağınıklık,bir karmaşa."
"Abartıyorsun." Dedi sakince.
Tek bir kek yaptı.
Bir tane kekten nasıl bu kadar karmaşa yaratabildi?
"Bugün Sevgililer Günü Hale. Senin için kek yapmak istedim. Sevinirsin sandım ama yanılmışım." Diyerek mutfak önlüğünü çıkardı.
Bir an dudaklarımdan "özür dilerim." cümlesi çıktı.
"Biraz sert davrandım ama bugün her şey ters gitti. Hırsımı senden çıkarmış gibi oldum. Özür dilerim sevgilim." Diyerek yanağını öptüm.
"Sorun değil. Beni salonda bekle temizlenip geleyim." Dediğinde gülümsemek için kendimi zorladım.
Yanımdan uzaklaştığında tekrardan üsten mutfağa baktım.
Müzikle bir saate temizlenir gibi.

Bende mutfaktan çıkmak için kapıya doğru ilerlediğimde tezgahın üzerindeki telefon sesiyle duraksadım.
Arkamı döndüğümde arama kesilmişti ama yinede telefona doğru yürüdüm.
Ekran hep un içerisindeydi.
Telefonu elime alıp tişörtümle sildikten sonra yanıma alarak salona geçtim.
Yaman'nın elimdeki telefonunu masanın üzerine bıraktıktan sonra rastgele bir koltuğa oturdum.
Yağmur sesi salonda net bir şekilde duyuluyor.
Yağmuru ne kadar sevmesemde sesi bana huzur veriyor.
Gözlerimi yavaşça kapattığımda birkaç saç tutamım önüme geldi.
Kaşlarımı çatarak gözlerimi açtım ve önüme gelen saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırdım.
Balkon kapısı açıktı.
Oradan rüzgar geliyor olmalıydı.
Balkon kapısını ne kadar kapatmak istesemde hiç halim yoktu.
Bu yüzden tenime değmesine izin verdim.
Kafamı arkaya doğru yasladım ve sabahki işten kovulma anımı anımsadım.
Bunu Yaman'a nasıl söylemem gerekir bilmiyorum.
Ama söylememde gerek.
Masanın üzerindeki telefon tekrar çalmaya başladığında arayan kişiye baktım.
Kayıtlı değildi ama ısrarla armaya devam ettiği için açtım.
"Bugün eczaneden hamilelik testi aldım. Pozitif çıktı."
Birbiri ardına gelen kelimeleri daha sindiremeden Yaman yanımda belirdi.
Ben bir şey demeden telefondaki kadın konuşmaya devam etti.
"Evet baba oluyorsun ve ben bu çocuğu doğuracağım. Sende yanımda olmak zorundasın." Dediğinde elimdeki telefon kayıp yere düştü.
Kaslarım birden gevşedi.

Ben bir şey demedim. Diyecek halde değildim çünkü. Bu şaka olmalı. Evet bir şaka...
Böyle de şaka olmaz Hale. Kendini kandırmayı kes artık!
Hesap sormak istiyorum. Tam şu anda neden? Neden bunu bana yaptın? Ne zamandır berabersiniz? Neden beni aldattın?
Ama bir türlü dudaklarımı aralayıp diyemedim.
Sesimi kaybetmiş gibiydim.
Boğazıma bir yumru oturmuş konuşturmuyordu beni.
Kahve bakışları hem pişmandı hem de reddetmek istiyordu.
Bir zamanlar gözlerine içine baktığımda kendimi gördüğümü sanıyordum.
Ne büyük yanılgı ama...
"Bana öyle bakma." Dedi kısık sesle.
Şu an nasıl baktığımın ne önemi var?
Gözlerim içimdeki acıyı yansıtabilir mi? Yansıtsaydı etrafımdakiler anlardı.
Acıma kör olmazlardı değil mi? Gözlerim acımı yansıtabilseydi göz göre göre ihanete uğramazdım.
Gözlerim yanmaya başladığı için birkaç kez kırptım.
"Nasıl bakıyorum?"
"Böyle işte. Her şey bitmiş gibi."
"Bitmedi mi?" Diye sordum soğuk sesle.
Ama sormak istediğim bu değildi.
Şu an neden bu kadar sakinim onu bile anlamış değilim.
Aldatıldım ben.
Her hatayı affederim ama ihaneti affedemem.
"Sana ihanet etmişim gibi düşünüyorsun değil mi?"
"Etmedin mi?"
"Etmedim." Dediğinde birden havaya kalkan elim onun yüzünü buldu.
Tokatın şiddetiyle başını yana eğdiğinde karanlık salonu şimşek doldur. Birkaç saniye sonra gök gürüldedi.
"Her şeyi affederim ama ihaneti affetmem Yaman. Neden bunu bana yaptın? Neden? Hiç mi utanmadım yüzüme gülümserken? Aldatırken bir an bile aklına gelmedim mi? Neden bunu bize yaptın!" Diyerek ağzım çıktığı kadar bağırdım.
Salon yüksek sesimi tekrar bana geri yansıttı.
"Özür dilerim...böyle olacağını bilmiyordum...yani...birden oldu..."
Birbiri ardına anlamsız kelimeler sığınması,bir bahane uyduramaması beni güldürmekten başka bir şey yaptırmadı.
Yaptığı hatanın farkında ve hala kendini savunmaya çalışıyor.
"Bitti. Sen bitirdin. Benden tamamlıyorum." Diyerek birkaç gün önce boynuma taktığı kuğulu kolyeyi boynumdan kopararak yere fırlattım.
Oysa ne hevesle boynuma taktırmıştım.
"Adam olamadın bari iyi bir baba ol." Diyerek evden çıkmak için hızlıca ilerledim.
"Hale kafam karışıktı... sana benzettim..hatırlamıyorum.Yemin ederim hatırlamıyorum."
Tekrar gök gürüldediğinde ayakkabımın bağcıklarını bağladım.
Hemen peşimden gelmek için geçikmedi.
"Yalan yere yemin etme çarpılacaksın." Diyerek dış kapıyı açtım.
"Hale beni seni seviyorum. Seni çok sevdim Hale!"
Arkamdan bağırdığında duraksadım.
Yağmur biraz daha sert bir şekilde tenime değerek yağdığında artık gözyaşlarımı tutamadım.
Gözyaşlarım birbir yanağımdan akmaya başladığında ona doğru döndüm.
Ama o fark etmedi.
Akan gözyaşlarımı yağmur damlası sandı.
"Seven sevdiğine bunu yapar mı?"
Soruma cevap vermeyince tekrar arkamı döndüm.
Cevabınıda dinlemeyecektim zaten.
Sert adımlarla çamur birikintilerine basarak çıktım bahçeden.
Hızlıca arabama doğru koşturarak kapıyı açmaya çalıştım ama kilitliydi.
"Of!"
Öfkeyle ellerimi birkaç kez arabanın kapısına geçirdikten sonra hızlıca cebimdeki araba anahtarlarını çıkartarak kilidi açtım.
Nefes almak istiyordum.
Aldığım nefes akciğerlerime ulaşmadan kayboluyor.
Sanki arabanın içinde nefes alabilirmişim gibi.
Kapıyı açtığım an kendimi koltuğa bıraktım.
Büzmemek için ısırdığım dudağımı serbest bırakarak ağlamaya başladım.
Sanki ağlayarak tüm dertlerimden kurtulacakmışım gibi.
Sanki ağladığımda bir çare bulabilecekmişim gibi.
Gök yine gürlemeye başladığında gözyaşlarımı sildim ve anahtarı çevirdim.
Burnumu çekerek yola koyuldum.
İçimden kaç kere ben bunu hak ettim mi? Diye sordum.
Ama cevap alamadım.
Neden yaptı bunu bana?
Çok mu sıkıyordum onu?
Çok mu kötüyüm?
Sevilemeyecek kadar mı kötüyüm?
İhanete uğramayı hak edecek kadar mı kötüyüm?
Babamda annemi aldatmıştı.
Annem nasıl başa çıkmıştı bunla?
Kim bilir bana belli etmemek için ne kadar canına çekmişti acısını.
Şimdi anlıyorum anne seni.
Hemde çok iyi.
Haketmedik.
Demiştin bana,uyarmıştın beni ama dinlemedim seni.
Beni seviyor,asla öyle bir şey yapmaz demiştim.
Ama oysa hep asla yapmaz dediklerimizden ihanete uğrarmışız.
Keşke yine yanımda olsan.
Kimbilir ne kadar kızardın bana?
Önce bağırır,çağrırdın ama sonra affeder yarama merhem olurdun.
Beni üzgün görmeye dayanamazdın çünkü.
Güldürmek için elinden geleni yapardın.
Senden başkası güldürmeye başaramadı beni anne.
⚡️
"Bir şey diyeyim gecenin bomba dedikodusu Emir'in Ecrine çıkma teklifi etmesi."
Telefon hala çalıyordu ama açan yoktu.
Stresten dudaklarımı ısırarak tekrar aramaya başaladım.
Evden çıkmadan önce tartışmıştık.
Belki o yüzden açmıyordur.
"Aradığınız kişi şu an da..."
Telefonu tekrar kapattım.
"Hale, iyi misin?" Diye sordu Sevim.
"Annem telefonunu açmıyor. Evden çıkarken tartışmıştık. Merak ediyorum."
"Etme merak bak eve gidiyoruz." Diyerek kolunu omzuma attığında rahatlamaya çalıştım.
İlk defa bugün anneme karşı gelerek sesimi yükseltmiştim.
Tek yakını,derdini anlatacağı,sırdaşı bendim.
Ona böyle kaba davranmamalıydım.
"Bu arada bir daha o hız trenine binmeyelim. Midem çorba oldu. Şuraya kusa..." daha lafını bitirmeden Ecem bulduğu çalılığa kusmaya başladı.
Yardım için Sevim yanına gittiğinde bende bir adım attım ama elimdeki telefon çalmaya başlayınca durdum.
Annemin araması umuduyla telefonu açtım.
"Alo?"
"Merhaba Fatma Özyıldız'ın nesi oluyorsunuz?"
"Kızıyım." Diye yanıltladım titrek sesle.
Telefonu açtığım anda göğsümün ortasına bir yük bindi.
"Anneniz şu an ameliyathanede karnından birkaç kez bıçaklanmış şekilde hastanemize getirildi. Şu an kana ihtiyacımız var. Ama kan bankamızda o kan grubundan yok. Sıfır negadif. Tanıdıklarınız var mı?"
Şu an kafamda başka sorular var ama sıfır negadif...
Hafızamı taramaya başladım.
Kim olabilir?
Kendi kan grubumuda bilmiyorum ki?
"Bilmiyorum ama siz sakın bırakmayın annemi, bulucağım." Dedim yalvarır sesle.
Annemden başka kimsem yok benim.
O giderse ben ne yaparım?
Dediği gibi bu gece dışarı çıkmamalıydım.
"Annem bıçaklanmış,kan arıyorlar ben gidiyorum." Dedim aceleyle kızlara dönerek.
"Bekle bizde geliyoruz." Dedi Sevim.
Ecemin hali yoktu ama o da bana destek olmak ister gibi dikleşti.
Aramızdan Sevim arabayı getirmek için gittiğinde yanıma Ecem geldi.
"İyi olacak Fatma teyze,üzülme. Hem bana patatesli börek sözü vardı. İyileşip patatesli börek yapacak bize."
"Anlamıyorum annemi nasıl bıçaklayabilirler?" Diye mırıldandım zayıf sesle.
"Sevmediği biri olabilir."
Kafamı iki yana salladım.
"Mahallemizdeki herkes annemi sever. Kimse yapamaz bunu."
Araba tam önümüzde durduğunda hızlıca öne oturdum. Ecem ise hızıma ayak uydurarak arkaya geçti.
"Hangi hastane?"
"Bizim evin yakınlarında bir devlet hastanesi var. Orası olmalı. Kan arıyorlar."
"Hangi kan grubu?" Diye sordu Sevim gaza basarak.
"Sıfır negadif."
"Benim kan grubum sıfır negadif. Ben veririm." Dediğinde gözlerim umutla ışıldadı.
"Gerçekten mi? Lütfen hızlı sür Sevim. Yetişmemiz gerek. Benim yüzümden oldu. Keşke annemi dinleyip dışarı çıkmasaydım. Evde kalsaydım kimse ona zarar veremezdi."
"Senin hatan değil Hale. Kendini suçlama." Diyerek beni sakinleştirmeye çalıştı Ecem.

Birkaç dakika sonra hastaneye vardığımızda etrafta gezinen bir hemşireyi durdurdum.
"Fatma Özyıldız. Bıçaklanma vakasıyla ameliyathaneye alındı. Nerede?"
"Bir üst katta." Diye yanıltladığında koşarak merdivenlere gittim.
Hızlıca basamakları çıktığımda bir sağ bir sola bakındım.
Tam koridorun sağında ameliyathane vardı.
Oraya doğru koşturduğumda kızlarda arkamdan geldi.
"Anne!"
Diyerek ameliyathane kapısından içeri görmeye çalıştım.
"Durumu iyi."
Tam yanımdan tanıdık adam sesiyle ona doğru döndüm.
"Yaman."
Daha onla birkaç gün önce tanışmıştım.
Birkaç gün önce tanışmamıza rağmen her anımda yanımdaydı.
"Ödeştik sayılır." Dediğinde kaşlarımı çattım.
"Sen beni polislerin elinden kurtardın bende annene kanımı verdim."
İlk tanışmamızda annemle birlikte pazar yapıyorduk.
Pazarın ortasında polislerle etrafı sarılmıştı.
Annem ne kadar bulaşmamam için beni uyarsada dinlemedim.
Polisle aralarına girip kefil oldum.
Çünkü o pazardan bir şey çalacak birine benzemiyordu.
Kendinide savunma fırsatı bulamıyordu.
Ama yinede annemin gözü onu tutmamıştı.
Eve gittiğimizde bolca fırça atmıştı bana.
O da kendince haklıydı beni düşündü.
O günden sonra Yamanla görüşmemiz arttı.
Annem kızdığı için bazen ona gittiğimi söylemiyordum.
Ne desem Yaman'ı sevdiğimi anlatamazdım.
İlk görüşte aşk başıma gelene kadar dizi,filmlerde olur sanıyordum.
"Teşekkür ederim." Dediğimde oturduğu bekleme bankından kalktı.
"Annemin raporları için geldim. Gelirken sedyede anneni gördüm. Kötü bir şey olduğunu anladığımda raporları alıp burada beklemeye başladım."
"Sağol."dedim çatlak sesle.
Aniden ameliyathanenin kapısı açılınca burnumu çektim.
"Annem nasıl?" Diye sorduğum doktor başını eğerek olumsuz anlamda kafasını salladı.
"Ne?"
Sesim neredeyse çıkmamıştı.
"Hastaneye geldiğinde çok kan kaybetmişti. Pek yakınıda yoktu,size ulaşmak için zaman kaybettik. Üzgünüm elimizden geleni yaptık ama kaybettik." Dediğinde hızlıca kafamı iki yana salladım.
"Yalan söylüyorsunuz! Elinizden geleni yapsaydınız benim annem şu an hayatta olurdu. Neden? Neden anne? Neden! Bana böylemi ceza veriyorsun. Neden her hata yaptığımda acımasızca cezalandırıyorsun beni... bana bunu yapma hakkın yok!" Diyerek dizlerimin üzerine düştüm.
"Beni öylece arkanda bırakamazsın. Bana sen daha küçüksün dersin. Küçük kızını nasıl arkanda bırakıp gidersin. Çok vefasızsın anne..! Bana bu yaptığını unutmayacağım."
Normalde hep sessiz ağlardım,annemin duymasını istemezdim ama o gittiğine göre sesli ağlayabilirim değil mi?
Artık hiç duyamaz beni.
Biri arkamdan sarıldı. Kim göremedim.
"Hale yapma bunu kendine hadi kalk." Kızlardan birinin sesiydi ama ayrıt edemiyordum.
"Seni asla affetmiycem anne. Bu yaptığın olmaz. Beni koskoca dünyada tek başıma bıraktın. Affetmiyeceğim!"
Annem...benim hem babam hem de annemdi.
Büyüyünce onun gibi olmak isterdim.
Benim gözümde annem hep süper kadındı.
Süper kadınlar hep güçlüdür.
Nasıl bir bıçak yarasına yenik düşersin anne?
Hiç değilse benim için çabalasaydın.
Hani beni hiçbir zaman yalnız bırakmayacaktın Fatma Hanım?
Bu yaptığınızın bir nedeni var mı?
Zaten bir yetimden farkım yoktu artık öksüzde bıraktın beni.
Anne kokunu özledim.
Şimdiden sana sarılmayı özledim.
Sıcacık kucağını özledim anne.
Beni bunlardan mahrum bırakıp gitmen adaletsizlik.
"Ağlamanız bittiyse konuşabilir miyiz?"
Hemen yakınımda sert ve duygusuzca yükselen sesi duymamazlıktan geldim.
Tek duymak istesiğim ses annemin yumuşak,naif sesiydi.
"Kalkın ayağa!"
Gözlerimi sımsıkı kapattığımda geriye kalan gözyaşlarımı tuttum.
Bir el sıkıca kolumu sararak beni bir anda kaldırınca şokun etkisiyle gözlerimi açtım.
"Siz..."
Lafımı kesti.
"Ben polis Görkem Aktaş. Annenizin cinayeti hakkında konuşmak istiyorum." Dediğinde duraksadım.
"Cinayet mi?" Zar zor sesim çıkmıştı.
"Evet."
"En kısa sürede yanıma gelmenizi istiyorum." Diyerek cebinden çıkardığı kartı ellerimin arasına bıraktı.
Daha annemin ölümünü atlatamadan...Cinayet?